บทที่ 500 หนึ่งคนศัตรูพินาศทั้งชาติ ยอดฝีมือระดับอำนาจรัฐ!

มุมหนึ่งบนดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบิน ลมทะเลขนาดมหึมาพัดกรรโชกผ่านไป จนทำให้เสื้อผ้าส่งเสียงพัดพรึบพรับ

ที่นี่ห่างไกลจากความอื้ออึงของห้องบัญชาการ และหลีกเลี่ยงสายตาของผู้อื่น เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การสนทนายิ่งนัก เจ้าเหมิงเซิ่งหยิบบุหรี่สวัสดิการพิเศษที่มิมีชื่อยี่ห้อออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เย่ว์เสี่ยวเฟยหนึ่งมวน จากนั้นตนเองก็จุดสูบหนึ่งมวน

เขาอัดควันเข้าปอดลึกหนึ่งครั้ง พลันพ่นกลุ่มควันสีขาวออกมา ใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนนั้นปรากฏแววตาที่เคร่งขรึม "เสี่ยวเฟย ครั้งนี้แกก่อเรื่องจนฟ้าของโทไกถล่มทลายลงมาจริงๆ" น้ำเสียงของเจ้าเหมิงเซิ่งดูทุ้มต่ำ

"แกบังอาจกระทำการต่อหน้าคนทั้งโลก ด้วยการจับตัวองค์จักรพรรดิของพวกมันไปประหนึ่งจับสุนัขตัวหนึ่ง แถมยังบีบให้กองเรือของพวกมันเชิญธงขาว พลันทำความเคารพพวกเรา”

“นี่มิใช่เพียงการตบหน้าธรรมดา แต่นี่คือการกระชากหนังหน้าของพวกมันออกมาโยนทิ้งลงพื้น แล้วยังเอาเท้าขยี้ซ้ำอีกสองที”