บทที่ 508 เกียรติยศสองเท่า ปราชญ์ของชาติไร้คู่เปรียบ!

เต็มใจไหม? ยามที่สามถ้อยคำนี้หลุดออกมาจากปากของหลงเชียนซัน เย่ว์เสี่ยวเฟยรู้สึกประหนึ่งหัวใจของตนถูกบางอย่างกระแทกเข้าอย่างแรง! ดวงตาของเขาพลันแดงระื่อขึ้นมาทันที!

ในสมองปรากฏภาพของปู่ ชายชราที่แม้จะป่วยด้วยโรคสมองเสื่อม ทว่าในความฝันยังคงตะโกนคำขวัญ "บุกจู่โจม" ออกมาไม่ขาดสาย เขานึกถึงป้ายจารึก หลักชัยพิทักษ์ชาติ ที่ปู่มอบให้ และภาพที่ตนเองค่อยๆ คลานเข่าแบกมันเข้าสู่ประตูมหาบัญชาการทหารทีละก้าว

ที่แท้ เกียรติยศสูงสุดที่ควรเป็นของปู่กลับถูกปิดผนึกไว้เนิ่นนานกว่าครึ่งศตวรรษ เพียงเพราะความอ่อนน้อมถ่อมตนและความรู้สึกผิดบาปภายในใจของท่าน! ร่างกายของเย่ว์เสี่ยวเฟยสั่นเทาเล็กน้อย เขาจ้องมองเหรียญตราที่มีรอยเลือดติดอยู่ในมือของหลงเชียนซัน ประหนึ่งได้มองเห็นสมรภูมิที่เนืองแน่นด้วยห่ากระสุนและเปลวเพลิงในตอนนั้น มองเห็นแผ่นหลังของปู่ที่นำพาสหายศึกพุ่งทะยานเข้าหาฐานที่มั่นของศัตรูในปฏิบัติการพลีชีพ!

เขาค่อยๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกมา พลันใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพยักหน้าเน้นหนัก! "ผม... เต็มใจครับ!" ประโยคนี้ เอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นเด็ดขาดปานตัดเหล็ก!

หลงเชียนซันยิ้มออกมาอย่างปิติ ท่านบรรจงติดเหรียญตรา พิทักษ์ชาติชั้นพิเศษ ที่แบกรับเกียรติภูมิและการสืบทอดของคนสองรุ่นไว้บนหน้าอกของเย่ว์เสี่ยวเฟยด้วยมือตนเอง! ในวินาทีที่เหรียญตราประทับลงบนหน้าอก เย่ว์เสี่ยวเฟยรู้สึกประหนึ่งร่างกายของตนหนักอึ้งขึ้นมาทันที! เหรียญตราดวงน้อยนี้ กลับหนักอึ้งราวพันชั่ง! สิ่งที่มันแบกรับไว้ มิใช่เพียงน้ำหนักของโลหะ ทว่าคือเกียรติยศชั่วชีวิตของวีรบุรุษท่านหนึ่ง และวิญญาณภักดีที่เป็นอมตะของเหล่าวีรชนนับไม่ถ้วน!