บทที่ 525 ไว้ชีวิตมัน ฉันมีงานใหญ่ต้องใช้!

"อ๊ากกก——!!!" เทวทูตแผดเสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจยิ่งกว่าเดิมนับร้อยเท่า! มันสัมผัสได้ชัดเจนว่ากะโหลกศีรษะของตนกำลังถูกอีกฝ่ายเหยียบจนแตกละเอียดลงทีละนิ้ว! ความหวาดกลัวยามความตายค่อยๆ คืบคลานเข้ามานั้น เพียงพอจะทำให้ผู้ที่มีจิตใจแข็งแกร่งที่สุดต้องพังทลายลงโดยสมบูรณ์!

"ไม่! อย่าฆ่าฉัน! ขอร้องละ! อย่าฆ่าฉันเลย!" เทวทูตละทิ้งศักดิ์ศรีอันน่าขันในฐานะ เทพเจ้า ไปจนสิ้น พลันเริ่มอ้อนวอนขอชีวิตประหนึ่งสุนัขที่ต่ำต้อยที่สุด!

"ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปแล้วจริงๆ!”

“ฉันจะไม่กล้าทำอีกแล้ว! ฉันขอสาบาน!”

“ขอเพียงไว้ชีวิตฉัน! ฉันยินดีจะทำทุกอย่างให้เธอ! จะให้เป็นวัวเป็นควายรับใช้ก็ได้!”