บทที่ 528 วีรบุรุษถึงทางตัน สั่งการถอนกำลังทั้งหมด!

"แก..." เย่ว์เสี่ยวเฟยโกรธจนตัวสั่นเทา เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนออกมาอย่างบ้าคลั่ง! เขาอยากจะชกหมัดเดียวเป่าหัวไอ้เดรัจฉานตัวนี้ให้กระจุยคามือจริงๆ! ทว่า เขาทำมิได้! สติสัมปชัญญะบอกเขาว่า ยามนี้จะทำเช่นนั้นมิได้เด็ดขาด!

"เสี่ยวเฟย ใจเย็นไว้!" เบื้องล่างปะรำพิธี เจ้าเหมิงเซิ่งแผดเสียงตะโกนลั่นประหนึ่งอัสนีบาต! "อย่าให้มันปั่นหัวแกได้! มันจงใจยั่วโมโหแก!"

น้ำเสียงของเจ้าเหมิงเซิ่งประหนึ่งน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงมา พลันฉุดรั้งสติที่จวนจะระเบิดของเย่ว์เสี่ยวเฟยให้กลับคืนมา ถูกต้อง! ยิ่งถึงเวลาเช่นนี้ ยิ่งต้องเยือกเย็น! เย่ว์เสี่ยวเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ฝืนกดข่มจิตสังหารอันแรงกล้าไว้ภายในใจ เขาเลิกสนใจเจ้า เทวทูต ที่กำลังเห่าหอนอยู่ข้างกายประหนึ่งสุนัขคลั่ง ทว่าเขากลับก้มศีรษะลง จ้องมองหนิงหงเยี่ยในอ้อมแขนด้วยแววตาที่อัดแน่นไปด้วยความห่วงใยและร้อนรน

"คุณ... คุณเป็นอย่างไรบ้าง?" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนถึงขีดสุด เกรงว่าจะไปรบกวนร่างงามในอ้อมแขนที่ดูประหนึ่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

หนิงหงเยี่ยมิได้ตอบในทันที เธอเพียงซบลงบนแผ่นอกของเย่ว์เสี่ยวเฟยเงียบๆ สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่แม้จะอ่อนแรงทว่ากลับมั่นคงยิ่งนัก บนใบหน้าที่ขาวซีดดุจกระดาษ ยังคงประดับไปด้วยสีหน้าที่เย็นชาและเมินเฉย ประหนึ่งว่าผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ มิใช่ตัวเธอเองเลยสักนิด