บทที่ 527 จู๋เจ้าว่านอู้ ทัณฑ์สวรรค์ตีกลับ!

ถ้อยคำของเย่ว์เสี่ยวเฟยประหนึ่งยาชูใจชั้นเลิศ ที่ฉีดเข้าสู่หัวใจของทุกคนในที่นั้นอย่างแรง! ใช่แล้ว!

ที่นี่คือประเทศมังกร คือบ้านของพวกเขา! ต่อให้ศัตรูจะแข็งแกร่งเพียงใด แล้วจะทำไมกัน?! เบื้องหลังของพวกเขาคือพี่น้องร่วมชาติกว่าหนึ่งพันสี่ร้อยล้านคน! ใต้เท้าของพวกเขาคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ขนาดเก้าล้านหกแสนตารางกิโลเมตร! ถอยมิได้แม้แต่ก้าวเดียว! มีเพียงต้องสู้ตายเท่านั้น!

ชั่วพริบตา ในดวงตาของเหล่านักรบทราบพากันปะทุเปลวไฟแห่งเจตจำนงการรบที่เพิ่งจะมอดดับไปให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง! "พูดได้ดี!" เจ้าเหมิงเซิ่งดวงตาแดงฉาน พลันชูแขนโห่ร้องกึกก้อง! "ผู้ใดบังอาจรุกล้ำประเทศมังกร ต่อให้ไกลเพียงใดก็ต้องถูกสังหาร!”

“ช่างหัวบัลลังก์เฮงซวยนั่นเถอะ! ขอเพียงพวกมันกล้ามา ก็จะทำให้มันไม่มีวันได้กลับไป!"

"ถูกต้อง! รบกับพวกมันให้ตายกันไปข้าง!" เซียวเทียนเช่อเองก็มีใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยม! "บนผืนแผ่นดินประเทศมังกร มิอนุญาตให้พวกสวะหน้าไหนมาทำตัวโอหังทั้งนั้น!"