บทที่ 53: จ้าวเหมิงเซิ่งจะเก่งได้แค่ไหนกัน? อย่างมากก็เป็นแค่ผู้พัน!

จิ้นต้าเพ่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแล้วมองไปยังท่านผู้อำนวยการหรวน หลี่ต้าคัง และโหวเทาด้วยสายตาที่เย็นชา

“ตูม!”

เครื่องบินรบที่เร็วกว่าเสียงเหมือนสายฟ้าสีเงินที่กำลังพุ่งลงมายังพื้นดิน

ปีกของเครื่องบินกรีดกรายในความมืดมิดด้วยเส้นทางที่ดูแปลก ๆ

บางครั้งก็พลิกตัว บางครั้งก็ลื่นไปมาจนไม่สามารถคาดเดาได้

“นี่คือท่าใบไม้ร่วง!”

สมาชิกทีมสวาทคนหนึ่งที่รู้เรื่องนี้ ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาแล้วอุทานออกมา: “นี่คือท่าที่นักบินระดับสูงสุดเท่านั้นที่สามารถทำได้!”

คำพูดนี้ยังไม่ทันจะหลุดออกจากปาก!

เครื่องบินรบก็พุ่งลงมาที่ระดับความสูงหนึ่งร้อยเมตร แรงลมอันทรงพลังทำให้ฝุ่นลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าและปกคลุมบ้านพักตากอากาศซวนอู่ซานทั้งหมด

“วิ่งเร็ว!”

หลี่ต้าคังเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยา เขาใช้มือปิดหัวแล้ววิ่งไปหลบอยู่หลังโขดหิน

ท่านผู้อำนวยการหรวนก็กลัวจนสติกระเจิงและคลานไปหลบอยู่ใต้ท้องรถตำรวจ

โหวเทาและลูกน้องหลายร้อยคนก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง วิ่งหนีไปคนละทิศละทางเหมือนแมลงวันหัวขาด

ในห้องจัดเลี้ยงก็เกิดความวุ่นวายขึ้น

“ฮึ!”

จิ้นต้าเพ่ากลับยืนอยู่ที่เดิมและไม่ขยับ

เขามองดูเครื่องบินรบและมุมปากของเขาก็โค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มที่คาดหวัง

เย่ว์เสี่ยวเฟยก็เงยหน้าขึ้น หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะออกมาจากลำคอ เขาทั้งรู้สึกตื่นเต้นและกังวล

ไม่กี่วินาทีต่อมา

“ตูม!”

เสียงดังสนั่น เครื่องบินรบกระแทกกับพื้นด้วยท่าที่เกือบจะทิ้งตัว

แรงกระแทกที่รุนแรงทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน

เมื่อฝุ่นค่อย ๆ จางหายไป ทุกคนก็กล้าที่จะโผล่หัวออกมามองดูเครื่องบินรบ

บนเครื่องบินมีเครื่องหมายของกองทัพภาคเหนือและรูปแกะสลักที่ดูน่าเกรงขาม!

“เป็นกองทัพภาคเหนือ!”

มีคนอุทานออกมา: “ดูจากรูปแกะสลักแล้วน่าจะเป็นคนของเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที! พวกเขาไม่ได้อยู่ที่ประเทศหมาป่าหรอกหรือ แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

โหวเทาโผล่หัวออกมาจากถังขยะและมองดูเครื่องบินรบที่ดูเหมือนมาจากโลกอนาคต เขามองไปที่คนข้าง ๆ ด้วยความสงสัย: “เครื่องบินรบนี้ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย! มันเป็นรุ่นไหน?”

หลี่ต้าคังก็เดินออกมาและมองดูอย่างละเอียด สีหน้าของเขาดูจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ

“นี่คือเครื่องบินรบที่เร็วกว่าเสียงรุ่นล่าสุดของประเทศเรา รหัส ‘จักรพรรดิขาว’!”

“มันทันสมัยกว่าเครื่องบินรบฟอลคอน-20 ที่พวกเรารู้จักมาก!”

เขาหยุดชั่วครู่ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ

“เครื่องบินรบจักรพรรดิขาวใช้อุปกรณ์ล่องหนที่ล้ำสมัยที่สุด และสามารถปลอมตัวเป็นเครื่องบินโดยสารทั่วไปหรือโดรนได้ตลอดเวลา! ความเร็วสูงสุดเกิน 3 มัค!”

“มันมาจาก ‘แผนประตูสวรรค์ใต้’ ในตำนาน!”

“ข้าคิดมาตลอดว่าแผนนี้ยังอยู่ในขั้นทฤษฎีเท่านั้น ไม่คิดเลยว่ามันจะถูกผลิตออกมาแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นมันในที่สาธารณะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ตกตะลึง พวกเขาไม่คิดเลยว่าเครื่องบินรบจักรพรรดิขาวจะมีที่มาที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

“ปัง!”

ทันใดนั้น ประตูของเครื่องบินรบก็เปิดออกอย่างช้า ๆ

มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้นที่ประตูห้องนักบิน

“ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!”

สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เขา

เขาเป็นชายวัยกลางคน สวมเครื่องแบบทหารที่ดูดี แต่เต็มไปด้วยคราบเลือดสีแดงเข้ม ราวกับว่าเพิ่งกลับมาจากสนามรบ

เขาไม่ได้สวมยศทหารใด ๆ

แต่แค่เขายืนอยู่ที่นั่น ก็ให้ความรู้สึกที่น่าเกรงขามอย่างอธิบายไม่ได้

ใบหน้าของเขาดูเข้มแข็งและมีโครงหน้าที่ชัดเจน สายตาของเขาเฉียบคมราวกับสามารถทะลุทะลวงทุกสิ่งทุกอย่างได้

บนใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่ไม่ได้ทำลายภาพลักษณ์ของเขา แต่กลับเพิ่มความรู้สึกที่แข็งแกร่งและน่าเกรงขามให้กับเขา

“ตุบ!”

“ตุบ!”

“ตุบ!”

เขาเดินลงมาจากเครื่องบินรบ

ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบไปบนกลองที่ดังอย่างหนักแน่นและทรงพลัง

เป็นเพียงคนคนเดียว แต่กลับเหมือนกองทัพนับพัน!

ทุกคนถูกออร่าของเขาทำให้ตกใจ และต่างพากันก้มหน้าลง ไม่กล้าที่จะสบตาเขา

เป็นทหารเหมือนกัน!

แม้ว่าจิ้นต้าเพ่าจะมีอารมณ์ร้อนและเต็มไปด้วยความป่าเถื่อน แต่กลิ่นอายของเขาก็ออกมาอย่างชัดเจนเหมือนกองไฟที่กำลังลุกโชน

แต่ชายตรงหน้าคนนี้มีกลิ่นอายที่ถูกซ่อนเอาไว้ เหมือนภูเขาไฟที่กำลังหลับใหล ดูเหมือนสงบ แต่ก็มีพลังที่สามารถทำลายล้างโลกได้ซ่อนอยู่

“ซี๊ด...คนคนนี้ น่ากลัวมาก!”

ท่านผู้อำนวยการหรวนที่หลบอยู่ใต้ท้องรถตำรวจกลัวจนตัวสั่นและเกือบจะฉี่ราดกางเกง

เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าคนนี้แข็งแกร่งกว่าพ่อตาของเขาที่มียศสูงเสียอีก!

ทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัยและความเคารพ ต่างพากันเดาว่าชายคนนี้คือใคร

“เขาเป็นใครกันแน่?”

“ดูจากออร่าของเขาแล้ว ยศต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!”

“หรือว่าเป็นคนระดับสูงของกองทัพภาคเหนือ?”

เมื่อจิ้นต้าเพ่าเห็นจ้าวเหมิงเซิ่ง เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปหาและชกไปที่หน้าอกของเขาอย่างแรง

“จ้าวเหมิงเซิ่ง! แกมาถึงสักที!”

จิ้นต้าเพ่าด่าและน้ำลายก็กระเด็น:

“มาอืดอาดเหมือนผู้หญิงเลยนะ!”

“ถ้ามาช้ากว่านี้อีกไม่กี่นาที ข้าก็คงจะถูกไอ้พวกสารเลวพวกนั้นจับไปแล้ว!”

“แกรู้ไหมว่าเสี่ยวเฟยได้รับความเจ็บปวดมากแค่ไหน? ถ้าเขาเป็นอะไรไป แกจะไปเจอกับหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ได้อย่างไร?!”

จ้าวเหมิงเซิ่งยอมให้เขาชกโดยที่ไม่มีท่าทีโกรธเลย

“จิ้น! ข้ามาช้าไปแล้ว...”

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เพื่อที่จะมาถึงจากภาคเหนือ เขาถึงขั้นขัดคำสั่งจากภูเขาอวี้ฉวนและไม่ไปงานเลี้ยงฉลองของผู้นำระดับสูงของเมืองหลวงหลงตู!

แต่ในใจของเขาแล้ว สิ่งเหล่านั้นก็ยังไม่สำคัญเท่าเย่ว์เสี่ยวเฟย!

ที่อยู่ไม่ไกล

สีหน้าของโหวเทาดูไม่ดีนัก เขามองไปที่หลี่ต้าคังแล้วพูดเสียงเบา: “ท่านเลขาหลี่ครับ! คนคนนี้สามารถนั่งเครื่องบินรบจักรพรรดิขาวมาได้ ต้องไม่ธรรมดาแน่ครับ!”

“กลัวอะไรกัน?”

หลี่ต้าคังพยายามทำตัวให้สงบแล้ววิเคราะห์

“เครื่องบินรบจักรพรรดิขาวก็เก่งจริง แต่ก็อาจจะเป็นเครื่องบินรบมาตรฐานของกองทัพภาคเหนือ! แสดงให้เห็นว่ากองทัพภาคเหนือแข็งแกร่ง แต่ไม่ได้แสดงว่าตัวเขาเองยิ่งใหญ่!”

“แถมดูสิ! เขานำเครื่องบินรบมาเพียงลำเดียว! ถ้าเป็นคนใหญ่คนโตแล้วล่ะก็ อย่างน้อยก็ต้องนำเครื่องบินรบมาทั้งกองร้อยไม่ใช่หรือ?”

“เมื่อตอนที่ท่านเทพเหลยมาที่เมืองเจียงเฉิง เขาก็ยังนำเครื่องบินรบฟอลคอน-20 มาถึงยี่สิบลำเลยนะ! นั่นแหละคือคนใหญ่คนโต!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ความตึงเครียดของโหวเทาก็ผ่อนคลายลงและพยักหน้า

“มีเหตุผลครับ! บางทีเขาอาจจะเป็นแค่คนส่งสารก็ได้!”

โหวเทาจะไปรู้ได้อย่างไร—

ว่าจ้าวเหมิงเซิ่งเพื่อที่จะมาถึงให้เร็วที่สุด เขายอมที่จะให้เครื่องบินรบจักรพรรดิขาวทำงานเกินกำลัง และทิ้งกองทัพที่เหลือไว้เบื้องหลัง

ส่วนทหารที่เหลืออีกแสนคนกำลังเดินทางมา!

ในตอนนี้ ท่านผู้อำนวยการหรวนก็คลานออกมาจากใต้ท้องรถตำรวจในสภาพที่เต็มไปด้วยฝุ่นและน่าสมเพช

เขาเดินไปหาหลี่ต้าคังและโหวเทาด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“หึ!”

“จิ้นต้าเพ่าเมื่อก่อนก็เป็นแค่ผู้กองหน่วยปืนใหญ่!”

“แล้วเพื่อนร่วมรบของเขาจะเก่งได้ขนาดไหน?”

เขาจ้องมองจ้าวเหมิงเซิ่งแล้วพูดต่อ: “ดูจากท่าทางของเขาแล้วน่าจะอายุสี่สิบต้น ๆ อย่างมากก็เป็นแค่ผู้พัน! ส่วนข้าเป็นผู้อำนวยการของสำนักงานตำรวจมณฑล มีตำแหน่งสูงกว่าเขา มีอะไรที่ต้องกลัวด้วย?!”

หลี่ต้าคังและคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าในใจ

ใช่แล้ว!

เมื่อตอนที่เย่ว์เสี่ยวเฟยไปฟ้องที่กองบัญชาการทหาร อย่างน้อยก็ทำให้ผู้นำสองคนต้องตกใจ

แต่ตอนนี้คนที่มากลับเป็นคนที่ไม่รู้จักและไม่มีแม้แต่ยศทหาร

พวกเขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่ายศทหารบนไหล่ของจ้าวเหมิงเซิ่งเมื่อหลายปีก่อนก็เพียงพอที่จะทำให้มณฑลเจียงเป่ยต้องสั่นสะเทือนได้แล้ว

เพียงแต่ครั้งนี้เขามาอย่างเร่งรีบ!

และเพิ่งผ่านการต่อสู้ที่โหดร้ายที่ชายแดนมา!

ยศนายพลเก้าดาวบนไหล่ของเขาจึงถูกเศษกระสุนทำลายไปหมดแล้ว

“ข้าก็ว่าแล้ว...”

โหวเทาโล่งใจและยังกล้าที่จะเชิดหน้าขึ้น: “ตระกูลเย่ว์ไม่มีใครเหลือแล้ว แล้วจะมีคนหนุนหลังมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?”

ท่านผู้อำนวยการหรวนก็ฮึกเหิมขึ้นมา: “เดี๋ยวข้าจะโทรไปหากองทัพภาคเหนือ! ข้าจะถามพวกเขาว่าทำไมถึงละทิ้งหน้าที่และบุกรุกเข้ามาในเมืองเจียงเฉิงอย่างผิดกฎหมายงั้นหรือ?!”

“จากนั้นก็จับเขาและจิ้นต้าเพ่าเข้าไปอยู่ในคุกด้วยกัน!”