ตอนที่ 54
บทที่ 54: เขาคือทหารของกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า และยังเป็นเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีของภาคเหนือ!
minibunny · 6,110 ตัวอักษร
“ท่านอาจ้าวครับ ผมอยู่นี่ครับ!” เย่ว์เสี่ยวเฟยตะโกน
ฉึบ!
จ้าวเหมิงเซิ่งหันไปตามเสียง
เขาเห็นเด็กหนุ่มคนนี้ดูเหมือนหัวหน้ากองร้อยเก่าของเขาถึงเจ็ดแปดส่วน
แต่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดไหลไม่หยุด
ในวินาทีต่อมา ดวงตาของเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีก็แดงก่ำในทันที
เขาไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายของหัวหน้ากองร้อยเก่าจะได้รับบาดเจ็บขนาดนี้
“เกินไปแล้ว!!!”
จ้าวเหมิงเซิ่งกำหมัดแน่น
ตูม!
ความโกรธก็พลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขา
ราวกับพายุหิมะในทุ่งน้ำแข็งภาคเหนือ ซึ่งปกคลุมไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงในทันที
อากาศรู้สึกเหมือนแข็งตัว!
“ซี๊ด...”
ที่อยู่ไม่ไกล หลี่ต้าคัง โหวเทา และท่านผู้อำนวยการหรวน ต่างก็รู้สึกถึงแรงกดดันอย่างมากและรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง
“ท่านผู้มีอำนาจ...ท่านโกรธจริง ๆ แล้ว!”
ที่อยู่ไม่ไกล รองแม่ทัพรู้สึกถึงกลิ่นอายของการฆ่า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก และรู้สึกตกใจอย่างมาก
ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นจ้าวเหมิงเซิ่งโกรธขนาดนี้ก็เมื่อหลายปีก่อน
ในตอนนั้นประเทศหมาป่าได้โจมตีหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ชายแดน
จ้าวเหมิงเซิ่งไล่ตามพวกมันไปทั้งคืนเป็นเวลาสามวันสามคืนจนสามารถขัดขวางทีมพิเศษที่เรียกว่า “หมาป่าแห่งหิมะ” ได้ในหุบเขาน้ำแข็ง
เมื่อเคลียร์พื้นที่ได้แล้ว ก็พบว่าไม่มีศัตรูคนใดรอดชีวิตเลย แม้แต่ศพของพวกมันก็ยังแข็งจนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง!
หลังจากนั้นก็มีคำพูดหนึ่งที่เล่าขานกันในภาคเหนือ—
ขออย่าไปยุ่งกับเทพเจ้า แต่ก็อย่าไปยุ่งกับจ้าวซานเหอ!
“ท่านอาจ้าวครับ!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยเดินโซเซไปหาจ้าวเหมิงเซิ่ง
เพราะเขาเดินเร็วเกินไป เขาจึงสะดุดเกือบจะล้มลง
“ช้าหน่อย!”
จ้าวเหมิงเซิ่งรีบวิ่งเข้าไปประคองเขา การเคลื่อนไหวของเขาดูอ่อนโยน
“ท่านอาจ้าวครับ! เป็นท่านจริง ๆ!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยหยิบรูปถ่ายที่พ่อของเขาทิ้งไว้แล้วนำมาเปรียบเทียบอย่างละเอียด
ในรูปภาพ จ้าวเหมิงเซิ่งดูยังอายุน้อยกว่าและมีออร่าที่ดูเป็นคนชั้นสูงตั้งแต่เกิด
แต่ในตอนนี้ ร่างกายของเขากลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ราวกับผู้บัญชาการที่สั่งการทัพเป็นล้าน!
“ท่านอาจ้าวครับ! พ่อของผมไม่ได้โกหกผม!”
“เขาบอกว่าถ้าผมมีปัญหาให้มาหาท่าน ท่านเป็นคนที่รักพวกพ้องที่สุด...ท่านก็มาจริง ๆ ด้วย!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยยิ้ม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
“ขอโทษนะ...เด็กน้อย ข้ามาสายไป”
จ้าวเหมิงเซิ่งรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก
เขาเป็นคุณชายของตระกูลที่ร่ำรวยในเมืองหลวงหลงตู มีชีวิตที่สะดวกสบาย...
แต่หลังจากนั้นเขาก็สมัครเป็นทหารและเป็นส่วนหนึ่งของกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า!
พูดตามตรง หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ฉางหลงคือคนที่มีอิทธิพลต่อชีวิตของเขามากที่สุด เขาทำให้เขาเปลี่ยนจากเพลย์บอยกลายเป็นผู้ชายที่แท้จริงในสนามรบ!
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่ที่ชายแดนทางภาคเหนือและไม่ได้คิดถึงหัวหน้ากองร้อยเก่าเลย
ในหลายคืน เขามักจะลูบคลำรูปถ่ายใบนี้และนึกถึงวันที่เขาต่อสู้กับหัวหน้ากองร้อยเก่า
ตราบใดที่เสียงแตรดังขึ้น!
ข้าไม่สนใจว่าตัวเองจะเป็นหรือตาย ข้าขอแค่ศัตรูตาย!!!
แต่จ้าวเหมิงเซิ่งก็คิดว่าด้วยความสามารถของหัวหน้ากองร้อยเก่า เขาคงจะได้เป็นนายพล หรือแม้กระทั่งจอมทัพไปแล้ว!
แล้วจะปล่อยให้ครอบครัวของเขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?
เมื่อได้ยินดังนั้น วันนี้เย่ว์เสี่ยวเฟยกลับต้องทนทุกข์ทรมานกับเรื่องที่น่ารังเกียจนี้!
“เป็นความผิดของข้า...ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า...”
จ้าวเหมิงเซิ่งทุบต้นขาของตัวเองอย่างแรงด้วยความเสียใจอย่างมาก
เย่ว์เสี่ยวเฟยจับข้อมือของเขาแล้วส่ายหัว: “ไม่ใช่ความผิดของท่านอาจ้าวครับ ท่านกำลังปกป้องประเทศอยู่ครับ...”
จ้าวเหมิงเซิ่งมองดูดวงตาที่บริสุทธิ์ของเด็กหนุ่มและบาดแผลบนร่างกายของเขา หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวด
เขากางแขนออกเพื่อที่จะกอดเด็กที่กำลังทนทุกข์ทรมานคนนี้เอาไว้แน่น
เหมือนกับเมื่อก่อนที่เย่ว์ฉางหลงกอดทหารใหม่ที่ฝึกหนักอยู่หลายครั้ง!
“ท่านอาจ้าวครับ...”
แต่เย่ว์เสี่ยวเฟยถอยหลังไปอย่างกะทันหันและใช้มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดผลักเขาออกเบา ๆ
“ร่างกายของผมสกปรกเกินไป เต็มไปด้วยเลือด...จะทำให้เครื่องแบบของท่านสกปรกได้”
“ขอโทษนะครับ ผมไม่มีเสื้อผ้าที่ดี ๆ เลย มีแต่ชุดนักเรียนที่ใส่ในทุกวัน”
“แต่วันนี้เสื้อของผมก็ขาดแล้ว”
คำพูดของเขายังไม่ทันจะจบลง จ้าวเหมิงเซิ่งก็รู้สึกเจ็บที่จมูก
เทพสงครามที่ทำให้ประเทศหมาป่าต้องหวาดกลัวในสนามรบภาคเหนือ ในตอนนี้เขากลับร้องไห้ออกมา
ลูกผู้ชายจะไม่มีทางเสียน้ำตาได้ง่าย ๆ!
นั่นก็เพราะเขายังไม่ได้เจอกับความเศร้าอย่างแท้จริง!
เด็กคนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็ยังกังวลว่าเขาจะทำให้เสื้อผ้าของเขาเปื้อน?
เขาเกลียด!
เกลียดที่เขาไม่ได้เจอเย่ว์เสี่ยวเฟยให้เร็วกว่านี้!
ตระกูลเกา...
พวกเจ้าสมควรตาย!!!
ฉึบ!
ในวินาทีต่อมา จ้าวเหมิงเซิ่งก็ถอดเครื่องแบบทหารของเขาออก มันยังคงมีกลิ่นควันปืนและฝุ่นของภาคเหนือติดอยู่ แต่เขาก็สวมมันให้เย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างจริงจัง
เสื้อทหารยาวมากจนเกือบจะลากไปกับพื้น แต่มันกลับให้ความอบอุ่นที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ
“เสื้อของเจ้าไม่มีแล้วงั้นหรือ?”
“ก็ให้สวมเสื้อของข้าซะ!”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังขึ้นอย่างกะทันหันราวกับว่าเขากำลังประกาศให้คนทั้งเมืองเจียงเฉิงได้รู้
“ในตอนนั้นที่อยู่ในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า ปีแรกที่ข้าเข้ากองทัพก็เป็นฤดูหนาวที่รุนแรงมากที่สุดในรอบร้อยปี!”
“ข้าไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมและเป็นโรคผิวหนัง พ่อของเจ้าให้เสื้อคลุมผ้าฝ้ายของเขาแก่ข้า และให้ข้าใส่มันตลอดทั้งฤดูหนาว และเขาก็แอบเอาขาที่เจ็บของข้าไปกอดไว้ในตอนกลางคืนเพื่อให้มันอบอุ่น”
จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่รอยปะบนเสื้อทหาร
“รอยปะนี้ พ่อของเจ้าเป็นคนเย็บด้วยตัวเอง!”
“ตอนนี้เสื้อตัวนี้ให้เจ้าใส่!”
“วันนี้ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครสามารถแตะต้องเจ้าได้แม้แต่นิ้วเดียว!!!”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งหนักแน่นมาก
ทันใดนั้นทุกคนก็เงียบลง
ลูกน้องหลายร้อยคนของโหวเทาที่เห็นฉากนี้ก็หันหน้าหนีไปอย่างเงียบ ๆ
มีบางคนใช้แขนเสื้อของตัวเองเช็ดมุมตา
“นี่แหละทหาร...”
“ไม่ว่าจะมีเสื้อหรือไม่ ก็ให้สวมเสื้อของข้า! พูดได้ดีมาก!”
อย่างไรก็ตาม หลี่ต้าคัง ท่านผู้อำนวยการหรวน และโหวเทาต่างก็ขมวดคิ้วแน่น
พวกเขารู้ว่าวันนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็จะต้องไม่ยอมให้เย่ว์เสี่ยวเฟยถูกพาตัวไป!
“แกเป็นใคร? กล้าดียังไงถึงทำตัวหยิ่งยโสขนาดนี้!”
ทันใดนั้น หลี่ต้าคังก็เดินออกมาและชี้ไปที่จ้าวเหมิงเซิ่งแล้วตำหนิอย่างโกรธจัด
“กล้าดียังไงถึงได้นำเครื่องบินรบจักรพรรดิขาวมาที่เมืองเจียงเฉิง!”
“บอกมาสิ—แกชื่ออะไร และอยู่หน่วยไหน!”
“ข้าจะโทรไปหาผู้บังคับบัญชาของพวกแกเดี๋ยวนี้!!!”
หลี่ต้าคังคิดว่าด้วยวิธีนี้ เขาก็จะสามารถทำให้จ้าวเหมิงเซิ่งกลัวได้
“หึ!”
จ้าวเหมิงเซิ่งยิ้มอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก
ความดูถูกนั้นดูเหมือนสามารถเหยียบย่ำมณฑลเจียงเป่ยทั้งหมดได้!
ความจริงก็คือ ในสายตาของจ้าวเหมิงเซิ่ง การข่มขู่ของหลี่ต้าคังก็เหมือนกับเสียงเห่าของสุนัขข้างทางที่ไร้ประโยชน์
“เขาชื่อจ้าวเหมิงเซิ่ง!”
ในขณะนั้น จิ้นต้าเพ่าก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและแนะนำอย่างจริงจัง
“เขาถูกหัวหน้ากองร้อยเย่ว์ฝึกฝนมา!”
“และเคยเป็นทหารลาดตระเวนที่เก่งที่สุดของกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า!”
เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้าย จิ้นต้าเพ่าก็หยุดชั่วครู่ สายตาของเขากวาดไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงและคำรามในใจ:
จ้าวเหมิงเซิ่ง!
เขาไม่ใช่แค่ทหารของกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้า...
แต่เขายังเป็นผู้กุมอำนาจหลักของภาคเหนือ!
เป็นนายพลเก้าดาวที่ได้รับการแต่งตั้งจากเมืองหลวงหลงตู!
เป็นเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีที่ขยายดินแดนและทำให้ประเทศหมาป่าต้องหวาดกลัว!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น