ตอนที่ 55
บทที่ 55: ทหารตัวเล็ก ๆ จากภาคเหนือ กล้ามาสู้กับพ่อตาของข้าหรือ?
minibunny · 6,097 ตัวอักษร
จ้าวเหมิงเซิ่งคนนี้ เคยเป็นทหารลาดตระเวนของกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้ามาก่อน?
หลี่ต้าคังขมวดคิ้วแน่น
นี่มันแปลกเกินไปแล้ว!
ถ้าบอกว่าจ้าวเหมิงเซิ่งเป็นผู้พัน หลี่ต้าคังก็คงจะไม่แปลกใจ
แต่คนที่สามารถขับเครื่องบินรบ “จักรพรรดิขาว” ได้ จะเป็นแค่ทหารลาดตระเวนธรรมดา ๆ ได้อย่างไร?
“ฉึบ!”
หลี่ต้าคังมองจ้าวเหมิงเซิ่งอย่างละเอียดอีกครั้ง และสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เอวของอีกฝ่าย
เข็มขัดทองคำที่ดูไม่แวววาวและมีลวดลายเหมือนรวงข้าวดูโดดเด่นมาก
“นี่...นี่มันเข็มขัดของนายพล?!”
หลี่ต้าคังสูดหายใจเข้าลึก ๆ และรู้สึกกลัว
เข็มขัดทองคำแบบนี้เป็นของนายพลเท่านั้น แม้แต่นายทหารชั้นสัญญาบัตรก็ยังต้องทำความเคารพ!
ชายคนนี้ดูเหมือนจะอายุสี่สิบต้น ๆ แล้วได้ยศนายพลแล้วงั้นหรือ?
แถมยังเป็นนายพลของกองทัพภาคเหนืออีก!
ในบรรดากองทัพหลักก็มีการแบ่งระดับชั้น
แต่กองทัพภาคเหนือคือยอดสุดของปิรามิด!
ไม่ใช่แค่เพราะภาคเหนืออยู่ติดกับประเทศหมาป่าและมีการสู้รบมาตลอดทั้งปี
แต่เป็นเพราะภาคเหนือมีนายพลผู้ยิ่งใหญ่อยู่คนหนึ่ง—เทพสงครามแห่งภูผาและมหานที!
ได้ยินมาว่าเขาสามารถยึดได้ถึงเจ็ดเมืองและขยายดินแดนได้ เขาเหยียบธงรบของประเทศหมาป่าไว้ที่เท้า
และล่าสุดก็มีข่าวว่าเขากำลังจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นจอมทัพแล้ว!
“จ้าวเหมิงเซิ่งคนนี้...จะเป็นลูกน้องของเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีงั้นหรือ?”
เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลี่ต้าคังก็เหงื่อตก เขาเริ่มรู้สึกถึงความกดดันอย่างมาก
ถ้าไปแตะต้องเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีแล้วล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งของเขาเลย! ต่อให้คนหนุนหลังที่อยู่เบื้องหลังของเขามา ก็ต้องคุกเข่าเพื่อขอความเมตตา!
“ตุบ!”
หลี่ต้าคังค่อย ๆ ขยับเท้าและเตรียมที่จะถอยไปก่อน
แต่ไม่ใช่ทุกคนในงานที่มีสายตาดีเหมือนเขา!
คนชั่วใช้ความคิดมากมาย!
แต่ก็สู้ความคิดบ้า ๆ ของคนโง่ไม่ได้!
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ทันใดนั้น ท่านผู้อำนวยการหรวนก็หัวเราะออกมา
เขาคิดว่าที่จิ้นต้าเพ่าไม่ได้พูดถึงยศของจ้าวเหมิงเซิ่งก็เพราะว่าเขาไม่ได้มียศสูง และไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง
บางทีเขาอาจจะเป็นแค่นายทหารเก่าคนหนึ่ง
ในกองทัพแล้ว นายทหารบางคนที่มีความสามารถพิเศษก็สามารถเป็นทหารเก่าได้ และรับราชการมาหลายสิบปีจนได้ยศสูงสุด!
แต่นายทหารเก่าก็ไม่เหมือนกับเจ้าหน้าที่ทหาร!
พูดง่าย ๆ ก็คือยังอยู่ในระดับของทหารเก่า ไม่ว่าจะผ่านงานมามากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์
“หึ! ข้าก็ว่างั้นแหละ!”
ท่านผู้อำนวยการหรวนเชิดหน้าขึ้นที่บวมเป็นหมูแล้วมองไปที่จ้าวเหมิงเซิ่งอย่างดูถูก
“ข้ายังคิดว่าเป็นมังกรที่แท้จริงมาจากไหน ที่แท้ก็เป็นแค่นายทหารเก่าที่ยังคงอยู่ในกองทัพ แล้วจะเหมือนกับเจ้าหน้าที่ทหารได้ยังไง?”
“นายทหารเก่าก็คือทหาร! ต่อให้แกสามารถขับเครื่องบินรบได้ ก็ยังคงเป็นแค่ทหาร! เมื่อเกษียณแล้วก็จะไม่มีค่าอะไร!”
เมื่อพูดถึงจุดนี้ ท่านผู้อำนวยการหรวนก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา และรีบเดินไปหาจ้าวเหมิงเซิ่งแล้วด่าออกมา
“ขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ แล้วคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากงั้นเหรอ?”
“ข้าว่าแกแอบขโมยมันมาใช่ไหม!”
“เป็นแค่ทหารที่มาจากภาคเหนือยังกล้ามาสู้กับข้า? กล้ามาสู้กับพ่อตาของข้าหรือ?!”
ในตอนนี้ ท่านผู้อำนวยการหรวนหยิ่งผยองมาก
ก่อนหน้านี้เขาถูกจิ้นต้าเพ่าต่อยจนเสียหน้าไปหมด
ตอนนี้เขาต้องการที่จะเอาคืน!
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ในตอนนี้ จิ้นต้าเพ่าหัวเราะจนต้องตบต้นขาของตัวเอง แล้วก็ชี้ไปที่ท่านผู้อำนวยการหรวนแล้วพูด: “แกนี่มันคนโง่ที่เบื่อชีวิตแล้ว! เขาคือภาคเหนือ—”
“จิ้น!”
จ้าวเหมิงเซิ่งยกมือขึ้นแล้วกดไหล่ของจิ้นต้าเพ่าไว้
จากนั้นเขาก็หันกลับไปอย่างช้า ๆ สายตาของเขาคมกริบและจ้องมองไปที่ท่านผู้อำนวยการหรวนแล้วถาม: “พ่อตาของเจ้าเป็นใคร? เก่งมากงั้นหรือ?”
ท่านผู้อำนวยการหรวนคิดว่าเขาตกใจจนพูดไม่ออก เขาก็ยิ่งทำตัวเย่อหยิ่งมากขึ้น
“ในเมื่อแกถามอย่างจริงใจแล้ว!”
“ข้าก็จะบอกแกด้วยความเมตตา!”
“พ่อตาของข้าคือผู้มีอำนาจในมณฑลเจียงเป่ย! เลขาพรรครอง เหลียงวั่นเฟิง!”
“ทั้งมณฑลเจียงเป่ยใครที่เจอเขาแล้วไม่ยอมคุกเข่า?”
“ทหารตัวเล็ก ๆ อย่างแกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะผูกเชือกรองเท้าให้เขาด้วยซ้ำ!”
“ถ้าแค่เขาพูดคำเดียวก็สามารถส่งแกไปขุดถ่านหินบนภูเขาได้แล้ว!”
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขับเครื่องบินรบเลย แกจะไม่ได้จับแม้แต่พวงมาลัยของรถแทรกเตอร์!”
“โอ้! เป็นเขานี่เอง”
จ้าวเหมิงเซิ่งสีหน้าไม่เปลี่ยนไป น้ำเสียงของเขาดูเฉยเมย
ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้มองว่าผู้มีอำนาจในเจียงเป่ยคนนี้มีความสำคัญเลย!
“โทรหาเหลียงวั่นเฟิงให้ข้าหน่อย ข้าต้องการจะคุยกับเขาโดยตรง”
จ้าวเหมิงเซิ่งหันไปมองรองแม่ทัพและออกคำสั่ง
“รับคำสั่ง!”
รองแม่ทัพรีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมา
อะไรนะ?!
ในทันทีนั้น ทุกคนในห้องก็ตกตะลึงไปหมด
“เขาเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม? คิดจะโทรหาเลขาพรรครองเหลียงง่าย ๆ ได้งั้นเหรอ?”
“เขาบ้าไปแล้วแน่ ๆ! คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากงั้นเหรอ?”
สายตาของทุกคนมองจ้าวเหมิงเซิ่งด้วยความตกใจ ความสงสัย และความเคารพอย่างอธิบายไม่ได้
“ดูท่าทางของเขาแล้ว คงจะเป็นคนมียศที่ไม่ธรรมดา”
“ก็ไม่แน่ใจนะ! แต่คนที่สามารถขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ ได้ คงจะไม่ธรรมดาแน่”
“จะยิ่งใหญ่กว่าเลขาพรรครองเหลียงได้ยังไง? ข้าว่ามันไม่น่าใช่!”
เหลียงวั่นเฟิง!
นี่คือผู้มีอำนาจระดับสูงสุดในเจียงเป่ย เป็นอันดับสามของมณฑล
ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาเลย! แม้แต่หลี่ต้าคังเองก็ต้องยื่นเรื่องขอพบเขาล่วงหน้าหลายวัน
แต่ตอนนี้จ้าวเหมิงเซิ่งกลับสั่งให้โทรหาเขาโดยตรง!
ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนกับกำลังจะตำหนิเขาเลย!
สีหน้าของหลี่ต้าคังซีดเผือด เหงื่อไหลออกมาไม่หยุด
การที่เขาสามารถพูดชื่อของเหลียงวั่นเฟิงได้โดยไม่ลังเล...
แม้แต่ในกองทัพภาคเหนือก็ยังมีน้อยคนนัก!
ชายคนนี้ชื่อจ้าว หรือว่าเขา...
ทันใดนั้น ก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของหลี่ต้าคัง แต่เขาก็ส่ายหัวในทันที!
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเป็นไปได้!
ท่านผู้นำคนนั้นอยู่ที่ประเทศหมาป่า!
ต่อให้เขากลับมาแล้ว ก็ควรจะเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองที่เมืองหลวงหลงตู ไม่น่าจะมาอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงเล็ก ๆ นี้ได้!
ต้องเป็นการเข้าใจผิดแน่นอน!
ข้าง ๆ เย่ว์เสี่ยวเฟยก็รู้สึกใจเต้นแรง
เขาแอบดึงแขนของจิ้นต้าเพ่าแล้วถามเบา ๆ: “ท่านอาจิ้นครับ ท่านอาจ้าวมีตำแหน่งอะไร? เป็นผู้พัน? ผู้บัญชาการกองพล? หรือผู้บัญชาการทหาร?”
เมื่อพูดถึงจุดนี้ เย่ว์เสี่ยวเฟยก็อดไม่ได้ที่จะถาม: “ท่านอาจ้าวดูอายุน้อยขนาดนี้ ไม่น่าจะเป็นนายพลใช่ไหมครับ?”
“ไม่ต้องรีบร้อน! เดี๋ยวก็ได้รู้แล้ว!”
จิ้นต้าเพ่าไม่ได้ตอบโดยตรงและยิ้มอย่างลึกลับ
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ในขณะนั้นเอง ท่านผู้อำนวยการหรวนก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งจนน้ำตาแทบไหล
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้แซ่จ้าว! แกนี่มันพูดเก่งจริง ๆ!”
เขาชี้ไปที่จ้าวเหมิงเซิ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก
“เป็นแค่นายทหารเก่าตัวเล็ก ๆ ยังคิดจะโทรหาพ่อตาของข้า?”
“จะบอกให้! แค่แกเป็นทหารตัวเล็ก ๆ แบบนี้ ต่อให้เป็นผู้นำเมืองก็ยังต้องเข้าแถวเพื่อรอเจอพ่อตาของข้าเลย!”
“ถ้าวันนี้แกสามารถติดต่อกับเขาได้จริง ๆ ข้าจะคุกเข่าขอโทษแกแล้วเรียกแก...ว่าปู่!”
“ข้า หรวนจงเสียนพูดคำไหนคำนั้น!”
ท่าทางที่แน่วแน่ของเขาทำให้ทุกคนมั่นใจว่าจ้าวเหมิงเซิ่งไม่มีทางทำเรื่องนี้ได้
ในขณะนั้นเอง!
“ตุบ ตุบ ตุบ!”
ทันใดนั้น รองแม่ทัพก็ถือโทรศัพท์ดาวเทียมแล้วเดินไปหาจ้าวเหมิงเซิ่งอย่างรวดเร็ว
“ท่านผู้มีอำนาจครับ! ผมติดต่อกองบัญชาการทหารเจียงเป่ยได้แล้ว และได้โทรไปหาเหลียงวั่นเฟิงแล้ว! เขาอยู่ที่ปลายสายกำลังรออยู่ครับ!”
“อืม”
จ้าวเหมิงเซิ่งรับโทรศัพท์ดาวเทียมมาแล้วแนบไปที่หูของเขา และเมื่อเขาพูดประโยคแรก ก็ทำให้ทุกคนในห้องตกตะลึง—
“เหลียงวั่นเฟิง! เจ้า...สมควรได้รับโทษหรือยัง?!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น