ตอนที่ 56
บทที่ 56: ไม่ใช่เสือก็ไม่ข้ามแม่น้ำมา!
minibunny · 6,028 ตัวอักษร
ในห้องทำงานของบ้านพักตากอากาศหมายเลข 3 เหลียงวั่นเฟิงกำลังใช้ปากกาสลักลงบนเอกสาร
ผมของเขาถูกหวีอย่างเรียบร้อย แม้ว่าจะอายุมากกว่าหกสิบปีแล้ว แต่เขาก็ยังให้ความรู้สึกที่น่าเกรงขาม
“ปัง!”
ทันใดนั้น ประตูไม้จริงก็ถูกเปิดออก
ลูกสาวของเขา เหลียงลู่ เดินเข้ามาด้วยรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตร และโยนกระเป๋าหนังจระเข้ลงบนโต๊ะไม้
“พ่อ! ท่านมัวทำอะไรอยู่? จงเสียนเขาถูกคนทำร้าย!”
“ไอ้คนแซ่จิ้นนั่นมันเป็นคนบ้า! กล้าดียังไงถึงได้มาแตะต้องสามีของหนู!”
“รีบจับมันเข้าคุกซะ! แล้วถลกหนังของมัน!!!”
เหลียงลู่มีอายุสี่สิบต้น ๆ และมีผมหยักศก แม้ว่าจะสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม แต่เธอก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนคุณหนูในตระกูลที่ร่ำรวยเลย
แต่เธอเหมือนกับแม่มดที่เอาแต่ด่าคนอื่น!
เธอเป็นคุณหนูที่เอาแต่ใจตั้งแต่เด็ก เมื่อตอนนั้นหรวนจงเสียนตามจีบเธอมาสามปีอย่างไม่ลดละ เธอถึงยอมพยักหน้า
หลังจากแต่งงานแล้ว เธอก็ควบคุมเขาอย่างเต็มที่
ในบ้านเขาต้องนั่งฉี่!
ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสามชุดก่อนที่จะเข้าไปในห้องนอน!
และก่อนที่จะเข้านอนในตอนกลางคืน เขาต้องใช้เจลอาบน้ำถึงสามรอบ ห้ามให้มีกลิ่นอาหารติดตัวเขาเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่เรื่องส่วนตัวระหว่างสามีภรรยาก็ยังต้องขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเธอ ถ้าเขาทำอะไรไม่ถูกใจ เธอก็จะใช้แจกันเขวี้ยงใส่เขา
หรวนจงเสียนไม่มีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายเลย!
เขาเป็นเหมือนคนรับใช้ในบ้านนี้ ส่วนเหลียงลู่คือราชินี!
แต่ในอีกด้านหนึ่ง
หรวนจงเสียนอาศัยเส้นสายของภรรยาของเขา เพื่อเลื่อนตำแหน่งและก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว
และเหลียงลู่ก็รักพวกพ้องมาก!
เธอสามารถรังแกหรวนจงเสียนได้!
แต่คนอื่นน่ะเหรอ?
ไม่มีทาง!
“พ่อคะ! ไอ้จิ้นต้าเพ่านั่นมันเป็นใครกัน?”
“ก็แค่คนปลดประจำการที่ไม่มีใครหนุนหลัง! มันรู้ว่าจงเสียนคือลูกเขยของพ่อ แต่กลับทำร้ายจงเสียนต่อหน้าคนมากมาย มันกำลังตบหน้าพ่ออยู่นะ!”
“ถ้าพ่อไม่สั่งสอนมันแล้วล่ะก็ ในอนาคตใครจะกลัวตระกูลเหลียงของเราอีก?!”
“รีบอะไร?”
สีหน้าของเหลียงวั่นเฟิงไม่เปลี่ยนไป เขากำลังจิบชาอย่างสบาย ๆ
“พ่อสั่งให้หน่วยงานไปพักงานมันแล้ว ส่วนเลขาหลี่ต้าคังก็ได้รับคำสั่งให้ไปช่วยจงเสียนแล้ว!”
“อีกอย่าง จิ้นต้าเพ่าก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร”
“ต่อให้พ่อไม่ลงมือ เจียงปี้ฉือที่อยู่เบื้องหลังตระกูลเกาก็ไม่ปล่อยมันไปแน่!”
หืม?
เหลียงลู่หัวเราะเยาะราวกับได้ยินเรื่องตลก
“เจียงปี้ฉือ?”
“เป็นแค่นักสังคมสงเคราะห์จากคณะร้องเพลงประสานเสียงไม่ใช่เหรอ? เป็นผู้หญิงที่ยอมนอนกับใครก็ได้!”
“ได้ยินมาว่าเคยถูกภรรยาของผู้อำนวยการจับได้คาหนังคาเขาแล้วถูกทำร้ายในห้องแต่งหน้าด้วยซ้ำ เธอจะมีความสามารถอะไร?”
ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความดูถูก
“แกรู้เรื่องอะไรบ้าง!”
สายตาของเหลียงวั่นเฟิงเย็นลงแล้วอธิบาย:
“ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดา!”
“เธอเป็นดาวเด่นของคณะร้องเพลงประสานเสียงในเมืองหลวงหลงตู และได้รู้จักกับผู้มีอำนาจมากมาย หลังจากนั้นก็ออกมาตั้งคณะร้องเพลงประสานเสียงเองและสร้างกองทัพสาวงามขึ้นมา”
“พวกผู้หญิงเหล่านั้นได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี สามารถหลอกเอาความลับจากผู้มีอำนาจมาได้”
“เมื่อสองปีก่อน ผู้อำนวยการหวังของสำนักงานการคลังได้ถูกลูกน้องของเธอบันทึกวิดีโอไว้ และตอนนี้เขาก็ยังคงอยู่ในคุก!”
อะไรนะ?!
เหลียงลู่ตกตะลึง: “ถ้าอย่างนั้นเธอมีเรื่องราวที่ไม่เหมาะสมของผู้มีอำนาจอยู่ในมือเท่าไหร่?”
“หึ!”
เหลียงวั่นเฟิงยิ้มเยาะ: “เท่าที่ข้ารู้ก็มีอย่างน้อยหลายสิบคนแล้ว”
“สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือลูกสาวสองคนของเธอ ภายใต้การดูแลของเธอ พวกเธอก็ได้แต่งงานกับผู้มีอำนาจ! คนหนึ่งอยู่ที่เมืองหลวงหลงตู ส่วนอีกคนอยู่ที่เมืองเซี่ยงไฮ้!”
“เกาเทียนสงเป็นแค่หุ่นเชิด คนที่มีอำนาจจริง ๆ คือเจียงปี้ฉือ!”
“จิ้นต้าเพ่าไปยุ่งกับตระกูลเกา ก็เท่ากับไปยุ่งกับรังผึ้ง เจียงปี้ฉือเป็นคนประเภทที่แก้แค้นจนถึงที่สุด ดังนั้นต่อให้ข้าไม่ลงมือ จิ้นต้าเพ่าก็ต้องจบสิ้น!”
“แต่ก็...”
ทันใดนั้น เหลียงวั่นเฟิงก็เปลี่ยนเรื่อง สีหน้าของเขาดูจริงจังมากขึ้น
“ถึงเจียงปี้ฉือจะเก่งแค่ไหน ก็เป็นแค่เจ้าถิ่นในเจียงเป่ย แต่ข้าเพิ่งได้รับข่าวมาว่า เสือจากป่าใหญ่ได้บุกเข้ามาในเขตเจียงเป่ยแล้ว”
“ใครหรือคะ?”
เหลียงลู่ถามด้วยความสงสัย
“ตุบ ตุบ ตุบ!”
เหลียงวั่นเฟิงลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน เปิดหน้าต่างแล้วชี้ไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน
“ดูด้วยตาของแกเอง!”
ท้องฟ้าที่ควรจะมืดมิดในตอนนี้กลับเป็นสีแดงไปหมด
กองไฟถูกจุดขึ้นมาทีละกอง
ควันไฟลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนมังกรเพลิงที่กำลังคำรามอยู่ในความมืด
“นี่...เกิดอะไรขึ้น?”
เหลียงลู่ที่เพิ่งมาถึงไม่นานก็ไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งนี้
“พ่อคะ! จะมีสงครามเกิดขึ้นเหรอคะ? หรือว่ามีการซ้อมรบ? ทำไมถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้?!”
“นี่ไม่ใช่การซ้อมรบ”
สีหน้าของเหลียงวั่นเฟิงดูจริงจังมากขึ้นและอธิบาย
“เป็นข้อมูลลับที่เพิ่งได้รับมา!”
“เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีของภาคเหนือสั่งให้จุดไฟสัญญาณร้อยกอง!”
“เขาปฏิเสธที่จะไปร่วมงานเลี้ยงฉลองที่เมืองหลวงหลงตู และนำทหารนับแสนคนมาที่เมืองเจียงเฉิงแล้ว!”
“เทพสงครามแห่งภูผาและมหานที?”
เหลียงลู่สูดหายใจเข้าลึก ๆ
ชื่อนี้ปรากฏในข่าวโทรทัศน์บ่อยกว่าดาราเสียอีก
ได้ยินมาว่าเขาเอาชนะทหารชั้นยอดของประเทศหมาป่าจนร้องไห้ และแม้แต่ประธานาธิบดีของประเทศหมาป่าก็ยังต้องเขียนจดหมายเพื่อขอสงบศึกเอง
“เขาเป็นถึงผู้บัญชาการทหารแล้วยังกล้ามาทำตัววุ่นวายในเขตเจียงเป่ยงั้นหรือ? เขาไม่ต้องรายงานต่อกองทัพงั้นหรือ?”
เหลียงลู่ไม่เข้าใจและพูดต่อ: “ยิ่งไปกว่านั้น เสือจากป่าใหญ่ก็ไม่สามารถครอบงำงูเจ้าถิ่นได้ พ่อก็ยังคงมีอำนาจในเจียงเป่ย!”
“เฮ้อ...ไม่แน่ว่าเสือจากป่าใหญ่จะข้ามแม่น้ำมาไม่ได้!”
ทันใดนั้น เหลียงวั่นเฟิงก็ยิ้มอย่างขมขื่น: “ท่านผู้เฒ่าสวี ผู้มีอำนาจระดับสูงได้พูดออกมาแล้วว่า ถ้าเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีทำอะไรลงไป เขาจะรับผิดชอบเอง!”
อะไรนะ?!
เหลียงลู่ตกตะลึงไปหมด
ท่านผู้เฒ่าสวีเป็นใคร?
เขาคือผู้มีพระคุณที่สร้างประเทศ และเป็น ‘สองขุนศึกของประเทศมังกร’ พร้อมกับท่านจอมทัพฉิน!
เมื่อมีคนคนนี้หนุนหลังแล้ว เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีก็เหมือนถือดาบวิเศษและสามารถทำอะไรก็ได้ในเจียงเป่ย
“เขาทำเรื่องที่ใหญ่โตขนาดนี้เพื่ออะไรกัน?”
เหลียงลู่ถามอย่างอดไม่ได้
“ไม่รู้”
เหลียงวั่นเฟิงส่ายหัว: “จากรายงานลับบอกว่าเขามาเพื่อช่วยคน ทหารแสนคนและกองไฟนับร้อยกองก็เพื่อช่วยคนคนหนึ่ง!”
“ช่วยคนงั้นเหรอ?”
ดวงตาของเหลียงลู่เป็นประกายขึ้นมา ความกลัวเมื่อกี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้น
“เป็นไปได้ไหมว่าเขามาเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง?”
“ทำตัวบ้าบิ่นเพื่อสาวงาม! โอ้พระเจ้า! มันโรแมนติกมาก!”
“เทพสงครามโกรธแล้ว! กลับมาเพื่อช่วยภรรยาของเขา!”
ในหัวของเธอมีแต่ละครที่เธอเคยดู
‘เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่กำลังตามใจ’!
‘ที่รักของท่านนายพลหน้าตาย’!
‘แต่งงานก่อนแล้วค่อยรัก—สามีของฉันคือเทพสงคราม’!
ภาพมากมายก็ปรากฏขึ้นมา
ในสมรภูมิที่เต็มไปด้วยฝุ่นและทราย
เทพสงครามในชุดเกราะและกองทัพที่อยู่ด้านหลัง
เขามองดูตัวเองที่ถูกมัดอยู่บนหอคอยแล้วคำรามพร้อมกับชักดาบ: “ใครกล้าทำร้ายลู่ลู่แม้แต่เส้นผมเดียว ข้าจะฆ่าให้หมดทั้งโลก!!!”
คิกคักคิกคัก...
แก้มของเหลียงลู่แดงก่ำ เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ถ้าเธอเป็นผู้หญิงที่ได้รับการช่วยเหลือคนนั้นจะดีแค่ไหน?
“พ่อคะ! พ่อว่าเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีมาเพื่อหนูหรือเปล่า?”
เหลียงลู่รีบจับแขนของเหลียงวั่นเฟิง ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับคนบ้า
“บางทีเขาอาจจะเคยได้ยินชื่อของหนูแล้วแอบชอบหนูก็ได้?”
เพี้ยะ!
ในวินาทีต่อมา สิ่งที่ตอบกลับมาคือการตบที่หน้าอย่างแรง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น