ตอนที่ 57
บทที่ 57: ให้เวลาหนึ่งนาที! ไม่อย่างนั้นก็ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!
minibunny · 6,877 ตัวอักษร
เหลียงลู่เอามือปิดหน้าและรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“แกตั้งสติหน่อย!”
เหลียงวั่นเฟิงรู้สึกปวดหัวกับความโง่เขลาของลูกสาวและดึงมือกลับ
ล้อเล่นอะไรกัน?
แม้ว่าเหลียงลู่จะเป็นลูกสาวของเขา แต่เขาก็ยังรู้ดี
เป็นผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่อง!
หน้าตาไม่ได้โดดเด่นอะไร!
และมีอารมณ์ที่เอาแต่ใจ!
ไม่ต้องพูดถึงการแต่งงานกับเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีเลย! แม้แต่เป็นคนรับใช้ก็ยังไม่มีสิทธิ์!
“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นโอกาสที่ดี!”
เหลียงวั่นเฟิงเปลี่ยนเรื่อง: “คนอย่างเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที ถ้าเราสามารถทำความรู้จักกับเขาได้แล้ว เส้นทางของตระกูลเหลียงก็จะกว้างขึ้นเป็นสิบเท่า พ่อจะต้องหาทางเอาใจเขา!”
“เอาใจงั้นเหรอ?”
เหลียงลู่ไม่สนใจความเจ็บปวดบนใบหน้าของเธอแล้วถาม: “พ่อคะ! ท่านเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? ต่อให้เขาเก่งแค่ไหนก็เป็นแค่ผู้บัญชาการทหาร ตอนนี้ท่านเป็นอันดับสามของมณฑลแล้ว การไปเอาใจเขามีประโยชน์อะไร? เขาจะสามารถช่วยให้ท่านได้เลื่อนตำแหน่งได้งั้นหรือ?”
“หึ!”
เหลียงวั่นเฟิงยิ้มอย่างเย็นชาแล้วหันไปจ้องมองเธอด้วยสายตาที่จริงจังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“แกคิดว่าเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีเป็นแค่นายพลธรรมดา ๆ งั้นหรือ?”
เขาพูดเสียงเบา ราวกับกำลังบอกความลับที่น่าตกใจ
“เมื่อสองสามปีก่อน พ่อได้ไปที่เมืองหลวงหลงตูเพื่อไปหาผู้นำเก่าที่เคยช่วยให้พ่อได้ตำแหน่ง”
“หลังจากดื่มเหล้าไปสามรอบแล้ว เขาก็ได้เปิดเผยความลับกับพ่อ—”
“เทพสงครามแห่งภูผาและมหานที มีตัวตนอีกอย่างคือคุณชายใหญ่ของตระกูลจ้าวในเมืองหลวงหลงตู เป็นเจ้าชายที่แท้จริงในวงการ!!!”
“อะไรนะ?!”
เหลียงลู่กรีดร้องออกมา แป้งบนใบหน้าของเธอก็หลุดร่วงไป
“ตระกูลจ้าวแห่งเมืองหลวงหลงตู? เป็นตระกูลในตำนาน—”
เธอพูดไม่จบ
แต่พ่อลูกทั้งสองคนก็รู้ดีว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไร
ในเมืองหลวงหลงตูมีแปดตระกูลที่ร่ำรวย!
พวกเขาสืบทอดกันมาเป็นเวลานานกว่าร้อยปี มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่มาก
และตระกูลจ้าวก็เป็นหนึ่งในแปดตระกูลที่ร่ำรวยนั้น พลังที่พวกเขามีเกินกว่าที่คนธรรมดาจะจินตนาการได้
แค่เปิดเผยเรื่องราวเพียงเล็กน้อย! ก็เพียงพอที่จะทำให้โลกต้องตกตะลึงแล้ว!
“ตอนนี้พ่อเป็นอันดับสามของมณฑลแล้ว การก้าวขึ้นไปอีกขั้นเป็นเรื่องยากกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก แต่ถ้าเราสามารถทำความรู้จักกับตระกูลจ้าวแห่งเมืองหลวงหลงตูได้แล้วล่ะก็...”
การหายใจของเหลียงวั่นเฟิงก็เริ่มถี่ขึ้น
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ความทะเยอทะยานในดวงตาของเขาก็ลุกโชนขึ้นเหมือนเปลวไฟ
ซี๊ด...
เหลียงลู่ก็รู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น
ภาพที่เธอจินตนาการไว้เมื่อกี้ก็ชัดเจนขึ้นมาในทันที
ถ้าเธอสามารถแต่งงานกับเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีได้แล้วล่ะก็ เธอก็จะเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลจ้าวในเมืองหลวงหลงตู!
ไม่ต้องพูดถึงการทำตัวหยิ่งยโสในเจียงเป่ย!
ต่อให้ไปที่เมืองหลวงหลงตู บรรดาผู้หญิงที่เคยดูถูกเธอก็ต้องมาเข้าแถวเพื่อถือกระเป๋าให้เธอแล้ว!
“พ่อคะ! พ่อไม่ต้องห่วง!”
เหลียงลู่ตบหน้าอกตัวเอง: “หนูจะให้จงเสียนไปสืบเอง! ต่อให้ต้องขุดดินจนถึงชั้นที่สามก็ต้องหาที่อยู่ของเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีให้เจอ!”
“เมื่อถึงตอนนั้น หนูจะแต่งตัวให้สวยที่สุดเพื่อไปหาเขา! แล้วจะทำให้เขาตกหลุมรักหนูตั้งแต่แรกเห็น!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหลียงวั่นเฟิงก็รู้สึกพูดไม่ออก
ลูกสาวของเขาคนนี้ถึงแม้จะน่าเกลียด แต่ก็คิดเรื่องที่สวยงามเกินไป!
ไม่เอาฉี่ไปส่องดูหน้าตัวเองบ้างเลย!
“ตุบ ตุบ ตุบ!”
ทันใดนั้น เลขานุการก็วิ่งเข้ามาในห้องทำงาน ในมือของเขามีโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำอยู่ แล้วก็พูดออกมาด้วยความตื่นตระหนก
“ท่านเลขาพรรคเหลียงครับ! มี...มีโทรศัพท์จากกองทัพครับ! บอกว่าเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีต้องการคุยกับท่าน”
อะไรนะ?!
มือของเหลียงวั่นเฟิงสั่น และถ้วยชาที่เพิ่งยกขึ้นมาก็ร่วงลงสู่พื้นเสียงดัง ‘โครม’ น้ำร้อนหกใส่กางเกงของเขาจนเปียกไปหมด
บังเอิญอะไรขนาดนี้?
เขาเพิ่งจะคิดจะเข้าหาเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที แต่อีกฝ่ายก็โทรมาแล้ว!
เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีโทรมาหาเขาเอง?
ไม่ต้องพูดถึงในเจียงเป่ยเลย! แม้แต่ในเมืองหลวงหลงตู นี่ก็ถือเป็นเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่มาก!
“พ่อคะ! รีบรับโทรศัพท์เลย!”
เหลียงลู่ผลักเขาอย่างกะทันหัน ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำและดูขี้อายเล็กน้อย
“หนูรู้แล้ว!”
“ท่านเทพสงครามมาหาหนูแน่นอน! บางทีอาจจะมาเพื่อสู่ขอหนูก็ได้!”
“คิดดูสิคะ! นอกจากหนูแล้ว ใครกันที่ควรค่าที่จะทำให้เขาต้องนำทหารนับแสนคนมา!”
เหลียงลู่ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น และเริ่มจัดผมจัดเสื้อผ้าของตัวเอง
“พ่อบอกเขาว่าหนูยอม! ให้เขารีบมาเลย หนูจะรอเขาอยู่ที่บ้าน!”
“หุบปาก!”
เหลียงวั่นเฟิงตะคอกและไม่สนใจคำพูดที่ไร้สาระของลูกสาวของเขา ในใจของเขากำลังคิดอะไรมากมาย
เขาไม่เข้าใจ!
แม้ว่าเขาจะมีตำแหน่งสูง แต่เขาก็เป็นแค่อันดับสามของเจียงเป่ย
ต่อให้เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีต้องการที่จะหาคนที่รับผิดชอบ เขาก็ไม่ควรจะโทรมาหาเขา!
เว้นแต่ว่า...
ความคิดที่น่ากลัวผุดขึ้นมา แต่เขาก็รีบระงับมันไว้
เหลียงวั่นเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ และรับโทรศัพท์มา เขาพูดอย่างเคารพ: “สวัสดีครับท่านเทพสงครามจ้าว! ผมคือรองเลขาพรรคของเจียงเป่ย เหลียงวั่นเฟิง ไม่ทราบว่าท่านมีคำสั่งอะไรหรือครับ? การมาถึงของท่านทำให้เจียงเป่ยมีเกียรติอย่างยิ่ง ผมจะจัดการงานเลี้ยงต้อนรับท่าน...”
ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังมาจากโทรศัพท์!
“เหลียงวั่นเฟิง! เจ้า...สมควรได้รับโทษหรือยัง?!”
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเยือกเย็นของพายุหิมะในภาคเหนือ และเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามของกองทัพนับล้าน!
คำพูดแต่ละคำดังราวกับค้อนที่มองไม่เห็นซึ่งฟาดลงบนหัวใจของเหลียงวั่นเฟิง!
แม้ว่าจะไม่ได้เปิดลำโพง แต่เสียงที่ทรงพลังนั้นก็สามารถได้ยินได้อย่างชัดเจน
เลขาฯ และเหลียงลู่ก็สามารถได้ยินได้
เลขาฯ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
คนที่กล้าพูดกับรองเลขาพรรคเหลียงแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงเจียงเป่ยเลย! แม้แต่ในเมืองหลวงหลงตู ก็ยังหาได้ยากมาก!
“นี่...เกิดอะไรขึ้น?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียงลู่แข็งค้างในทันที ความคิดที่เธอจินตนาการไว้ก็ถูกคำรามนั้นทำลายไปหมด
น้ำเสียงแบบนี้ไม่ใช่การสู่ขอ?
แต่เป็นการลงโทษ!
“สมควรได้รับโทษ?”
เหลียงวั่นเฟิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วหน้าผากของเขาก็มีเหงื่อเย็นไหลออกมา
“ท่านเทพสงครามจ้าวครับ ผมไม่รู้ว่าผมทำความผิดอะไรไปครับ?”
ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัว
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เป็นโครงการประมูลเมื่อปีที่แล้วหรือ?
หรือเป็นที่ดินที่ซื้อไปเมื่อสองปีก่อน?
หรือ...
เขาไม่กล้าที่จะคิดต่อ!
เรื่องสกปรกที่ซ่อนอยู่ในเงามืดกำลังจะถูกขุดออกมาแล้วงั้นหรือ?
แต่ถึงแม้ว่าจะมีการสืบสวน ก็ควรจะเป็นคณะกรรมการตรวจสอบวินัย แล้วทำไมถึงเป็นเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีล่ะ?
จ้าวซานเหอมีหน้าที่ดูแลภาคเหนือ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเจียงเป่ยเลย!
“ท่านเทพสงครามครับ! ได้โปรดพูดให้ชัดเจน!”
เหลียงวั่นเฟิงพยายามทำใจให้สงบแล้วถาม
“หรวนจงเสียน คือลูกเขยของเจ้าใช่ไหม?”
เสียงของจ้าวซานเหอดังขึ้นอีกครั้ง และดังกว่าเมื่อกี้มาก
“เจ้าปล่อยให้หรวนจงเสียนรังแกผู้คน!”
“บังคับให้พักงานจิ้นต้าเพ่า!”
“แล้วยังปกป้องอาชญากรของตระกูลเกาอีก!”
“เหลียงวั่นเฟิง! เจ้าคิดว่าเจียงเป่ยเป็นของตระกูลเหลียงของเจ้า และไม่มีใครสามารถจัดการเจ้าได้แล้วใช่ไหม?!”
ตูม!
สีหน้าของเหลียงวั่นเฟิงเปลี่ยนไปอย่างมาก ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน
ที่แท้ก็เป็นเรื่องที่บ้านพักตากอากาศซวนอู่ซาน!
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าไฟสัญญาณและทหารนับแสนนายไม่ได้มาเพื่อผู้หญิง!
แต่เพื่อเด็กหนุ่มที่ถูกตระกูลเการังแกคนนั้น!
เด็กคนนั้นมีที่มาที่ไปอย่างไร?
ถึงได้ทำให้เทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีโกรธได้ขนาดนี้?
ส่วนเหลียงลู่ก็ตกตะลึงไปหมด
เมื่อกี้เธอคิดว่าเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีมาเพื่อเธอ แล้วเธอก็หัวเราะ
ในวินาทีต่อมา เธอก็รู้ว่าเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีมาเพื่อ ‘จัดการ’ เธอ! เธอจึงร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว!
“ท่านเทพสงครามจ้าวครับ! ผมสับสนไปหมดแล้ว! ผมดูแลลูกเขยได้ไม่ดี!”
เหลียงวั่นเฟิงมีปฏิกิริยาและรีบพูดกับโทรศัพท์ เพื่อที่จะตัดความสัมพันธ์กับหรวนจงเสียน
“ทั้งหมดเป็นฝีมือของหรวนจงเสียนที่ใช้ชื่อของผมเพื่อหลอกลวง!”
“เรื่องที่เขาทำ ผมไม่รู้เรื่องเลยครับ!”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้ลูกสาวของผมหย่ากับเขา และจะไล่เขาออกจากตระกูลเหลียง! แล้วจะไล่เขาออกจากตำแหน่ง!”
เขารีบแสดงท่าทีเพื่อที่จะให้เรื่องนี้จบลง
“ช้าเกินไปแล้ว!”
เสียงของจ้าวซานเหอไม่มีความรู้สึกใด ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้
“ให้เวลาเจ้าหนึ่งนาที!”
“เพื่อจัดการเรื่องนี้!”
“ถ้าล่าช้าไปแล้วล่ะก็ เจ้าต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น