ตอนที่ 58
บทที่ 58: สิ่งที่เจียงเป่ยดูแลได้ ข้าก็ดูแลได้! สิ่งที่เจียงเป่ยดูแลไม่ได้ ข้าก็ดูแลได้!
minibunny · 5,738 ตัวอักษร
จ้าวเหมิงเซิ่งวางโทรศัพท์ดาวเทียมแล้วมองไปที่ท่านผู้อำนวยการหรวน
“ข้าเพิ่งโทรคุยกับพ่อตาของเจ้า เหลียงวั่นเฟิง เจ้าเตรียมตัวคุกเข่าขอโทษหรือยัง?”
เขาพูดอย่างเรียบง่าย
ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องยาก เป็นเรื่องง่าย ๆ เหมือนกินข้าว
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ท่านผู้อำนวยการหรวนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งจนไขมันบนท้องของเขาสั่น
“ไอ้แซ่จ้าว! แกยังเล่นละครไม่พออีกเหรอ?”
“เมื่อกี้แกโทรศัพท์ปลอมใช่ไหม! เอาโทรศัพท์ดาวเทียมปลอม ๆ มาแสร้งทำเป็นคนใหญ่คนโต คิดว่าจะทำให้ใครกลัวงั้นหรือ?”
“แกคิดว่าข้าโง่หรือไง? พ่อตาของข้าเป็นใครกัน? เขาจะฟังคำสั่งของทหารจากภาคเหนืออย่างแกเหรอ?”
“ข้าว่าแกอยู่ชายแดนมานาน สมองเลยถูกแช่แข็งแล้ว!”
โหวเทาที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะเยาะ และสายตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก
ในสายตาของเขาแล้ว ต่อให้จ้าวเหมิงเซิ่งเป็นเจ้าหน้าที่ของกองทัพภาคเหนือและสามารถขับเครื่องบินรบ “จักรพรรดิขาว” ได้ ยศสูงสุดก็เป็นแค่ผู้พัน
แต่เหลียงวั่นเฟิงมีอำนาจและอิทธิพลมาก เป็นผู้มีอำนาจที่อยู่จุดสูงสุดของมณฑลเจียงเป่ย จะยอมให้แค่ผู้พันคนเดียวมาจัดการได้งั้นหรือ?
“ท่านเลขาหลี่ครับ! ผมว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้โทรศัพท์จริง ๆ หรอกครับ!”
โหวเทากระซิบข้างหูของหลี่ต้าคัง: “บางทีเขาอาจจะแค่แสดงละครเพื่อหลอกพวกเรา!”
แต่หลี่ต้าคังสีหน้ามืดมน คิ้วของเขาขมวดแน่น
เขาเคยเจอผู้มีอำนาจจริง ๆ มาแล้ว!
ออร่าของจ้าวเหมิงเซิ่งไม่ใช่สิ่งที่เจ้าหน้าที่ทหารธรรมดาจะมีได้
แต่ถ้าจะบอกว่าจ้าวเหมิงเซิ่งสามารถทำให้เหลียงวั่นเฟิงยอมก้มหัวได้เลยงั้นหรือ?
หลี่ต้าคังก็รู้สึกไม่เชื่อ
ท้ายที่สุดแล้ว ตำแหน่งที่สูงกว่าก็สามารถบีบตำแหน่งที่ต่ำกว่าให้ตายได้ แต่ระบบของท้องถิ่นและกองทัพก็แตกต่างกัน
ต่อให้จ้าวเหมิงเซิ่งสามารถติดต่อรองเลขาพรรคเหลียงได้ เขาก็ต้องประจบสอพลอ
แต่เมื่อกี้จ้าวเหมิงเซิ่งทำอะไร?
ตำหนิ!
กล่าวโทษ!
ไม่ให้เกียรติ!
แถมยังกล้าข่มขู่รองเลขาพรรคเหลียง ให้เวลาหนึ่งนาทีไม่อย่างนั้นก็ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!
น้ำเสียงแบบนี้มันยิ่งใหญ่กว่าเลขาพรรคของเจียงเป่ยเสียอีก!
เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เป็นพวกผู้มีอำนาจในเมืองหลวงหลงตูหรือไง?
ด้วยสถานะของเหลียงวั่นเฟิงแล้ว ไม่มีทางที่จะกลัวนายพลจากกองทัพคนหนึ่งได้
“เป็นแค่ทหารจากภาคเหนือ ก็ดูแลทรายที่ชายแดนของแกก็พอแล้ว!”
ท่านผู้อำนวยการหรวนชี้ไปที่จมูกของจ้าวเหมิงเซิ่งแล้วด่า: “เรื่องในเจียงเป่ย ไม่ใช่เรื่องของแก! พ่อตาของข้าไม่ใช่คนที่แกจะมาสั่งสอนได้ง่าย ๆ!”
จ้าวเหมิงเซิ่งไม่ได้โกรธเลย เขาก็แค่หันกลับไปอย่างช้า ๆ
สายตาที่เฉียบคมของเขากวาดไปที่ทุกคนในห้อง เหมือนกับกำลังมองดูตัวตลก
“สิ่งที่เจียงเป่ยดูแลได้ ข้าก็ดูแลได้!”
“สิ่งที่เจียงเป่ยดูแลไม่ได้ ข้าก็ดูแลได้!!!”
ตูม!
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา กลิ่นอายที่มองไม่เห็นก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา
แม้ว่าจะไม่ได้คำรามหรือชักปืนออกมา แต่ก็ทำให้คำหัวเราะเยาะของทุกคนต้องหยุดชะงัก
รอยยิ้มบนปากของโหวเทาแข็งค้าง
หลังของหลี่ต้าคังก็มีเหงื่อเย็นไหลออกมาอีกครั้ง
ท่านผู้อำนวยการหรวนรู้สึกกลัวสายตาของเขา แต่ก็ยังกัดฟันแล้วยืนหยัดต่อไป
“จ้าวเหมิงเซิ่ง! แก...แกอย่ามาทำเป็นลึกลับนะ! ถ้าแกมีความสามารถก็มาจัดการข้าเลย! พ่อตาของข้าแค่พูดคำเดียว ก็สามารถทำให้แก...”
“ติ๊งด่อง!”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันและขัดจังหวะคำพูดของเขา
ท่านผู้อำนวยการหรวนสั่นไปทั้งตัวและรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา
ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก
‘พ่อตา’!
ทำไมถึงบังเอิญแบบนี้?
หรือว่าสิ่งที่จ้าวเหมิงเซิ่งพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริง?
แต่เมื่อคิดอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้
พ่อตาของเขางานยุ่งมาก แล้วทำไมถึงได้โทรมาในตอนนี้? คงจะเป็นเพราะเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของเขาแน่นอน
ท่านผู้อำนวยการหรวนพยายามทำตัวให้สงบ แล้วจงใจชูโทรศัพท์ขึ้นสูง ๆ เพื่ออวดจ้าวเหมิงเซิ่ง
“เห็นไหม?”
“พ่อตาของข้าโทรมาหาแล้ว! คงเป็นห่วงข้าและจะมาจัดการเรื่องนี้!”
“เดี๋ยวข้าจะให้แกรู้ว่าการมาหาเรื่องกับข้า จะมีจุดจบอย่างไร!!!”
พูดจบ เขาก็กดเปิดลำโพงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมที่สุด
“พ่อครับ! ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่เป็นไรครับ”
“ท่านเก่งมากครับ! คำพูดเพียงคำเดียวก็ทำให้จิ้นต้าเพ่าถูกพักงานได้แล้ว!”
“แต่เขาก็ยังไม่เจียมตัว และยังพาเพื่อนที่ชื่อจ้าวเหมิงเซิ่งมาอีก! ผมกำลังเตรียมที่จะจับตัวเขาไปสอบสวนครับ!”
“หรวนจงเสียน! แกไอ้คนโง่! ข้าอยากจะฆ่าแก!!!”
เสียงคำรามดังมาจากโทรศัพท์
เหลียงวั่นเฟิงเป็นคนจากมณฑลกวางตุ้ง เมื่อเขาโมโหมากๆ เขาก็จะพูดภาษาถิ่นออกมา
เสียงคำรามนั้นเกือบจะทำให้ลำโพงโทรศัพท์แตก
ในขณะเดียวกัน ทุกคนในที่นั้นก็ตกใจไปหมด
แต่เสียงคำรามของเหลียงวั่นเฟิงก็ยังไม่จบ
“แก! อยากตายหรือไง?!”
“ใครใช้ให้แกไปหาเรื่องจิ้นต้าเพ่า? ใครใช้ให้แกไปหาเรื่องท่านผู้นำ! ไอ้คนตาบอด! แกกล้าไปยุ่งกับเขางั้นหรือ?!”
“พ่อครับ ผม...”
ท่านผู้อำนวยการหรวนถูกด่าจนงุนงง อ้าปากค้างแล้วพูดตะกุกตะกัก
“พ่ออะไรของแก?!”
เสียงของเหลียงวั่นเฟิงยิ่งรุนแรงขึ้น
“แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? ถ้าบอกไปแกต้องตกใจจนตายแน่!”
“แค่เขาโบกนิ้วมือ เขาก็สามารถบีบแกให้ตายได้แล้ว! แล้วยังกล้าไปทำตัวยิ่งใหญ่ต่อหน้าเขาอีกเหรอ?”
“ข้าจะบอกอะไรให้—นับจากนี้ไป แกหรวนจงเสียนไม่ใช่ลูกเขยของข้าแล้ว!”
“ข้าจะให้ลู่ลู่หย่ากับแก! เรื่องสกปรกที่แกทำไว้ไม่เกี่ยวกับตระกูลเหลียงของข้า!”
“ถ้าแกอยากจะตายก็ไปตายคนเดียว อย่าลากตระกูลเหลียงของข้าเข้าไปด้วย!!!”
ท่านผู้อำนวยการหรวนถูกด่าจนเห็นดาวเต็มไปหมดและแทบจะถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่
ปัง!
โทรศัพท์ก็ร่วงลงไปที่พื้นและแตกเป็นเสี่ยง ๆ
แต่เสียงคำรามของเหลียงวั่นเฟิงก็ยังคงดังต่อไป
ในทันทีนั้น ทุกคนในห้องก็ตกตะลึง
รองเลขาพรรคเหลียงกล้าด่าลูกเขยของตัวเองขนาดนี้เลยงั้นหรือ?
แถมยังบอกว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์อีก?
แต่ไอ้คนแซ่จ้าวคนนั้นเป็นใครกันแน่? ถึงได้ทำให้เหลียงวั่นเฟิงกลัวได้ขนาดนี้?
ซี๊ด...
หลี่ต้าคังสูดหายใจเข้าลึก ๆ และสมองของเขาก็ทำงานอย่างรวดเร็ว
เป็นคนใหญ่คนโตจากภาคเหนือ!
สามารถทำให้เหลียงวั่นเฟิงทำตัวแบบนี้ได้!
หรือว่าจะเป็นคนคนนั้น?
“หึ!”
จิ้นต้าเพ่ากอดแขนของเขาและยิ้มอย่างลึกลับ
เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของจ้าวเหมิงเซิ่ง แต่เมื่อเห็นท่าทางที่งุนงงของทุกคน เขาก็รู้สึกสะใจมาก
ให้คนโง่พวกนี้เดากันไปเอง!
เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนอยู่ข้างจ้าวเหมิงเซิ่งและก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน
ท่านอาจ้าวมีตำแหน่งอะไร?
ถึงขนาดที่รองเลขาพรรคเหลียงยังกลัวขนาดนี้?
ยิ่งใหญ่กว่านายพลอีกเหรอ?
“พ่อ...ท่านเข้าใจผิดหรือเปล่าครับ?”
ท่านผู้อำนวยการหรวนในที่สุดก็มีสติ เขาก้มลงไปบนพื้นแล้วตะโกนใส่โทรศัพท์ที่แตก: “เขาเป็นแค่นายทหารเก่าจากภาคเหนือ จะเป็น...”
“เหลวไหล!”
เสียงคำรามของเหลียงวั่นเฟิงดังขึ้นอีกครั้ง
“นายทหารเก่าอะไร? เขาคือคนที่สามารถทำให้เจียงเป่ยทั้งหมดสั่นสะเทือนได้! เป็นคนที่มีสถานะสูงส่งกว่าเจ้าเป็นพันเท่า!”
“จะบอกให้—ตอนนี้รีบคุกเข่าแล้วขอโทษเขาซะ! ขอโทษจนกว่าเขาจะพอใจ!”
“ถ้าไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้แล้วล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่แกจะต้องไปอยู่ในคุกตลอดชีวิตเลย ตระกูลเหลียงของเราจะต้องจบสิ้นเพราะแก!”
“รีบคุกเข่าซะ! ได้ยินไหม?!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น