ตอนที่ 59
บทที่ 59: คำพูดของเขาคือตัวบทกฎหมาย!
minibunny · 5,374 ตัวอักษร
เสียงคำรามสุดท้ายของเหลียงวั่นเฟิงดังสนั่น!
“ปัง!”
จากนั้นก็วางสายไป
ที่หน้าบ้านพักตากอากาศซวนอู่ซาน ลมในยามค่ำคืนพัดแรง
ท่านผู้อำนวยการหรวนยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับว่าพลังทั้งหมดได้ถูกดูดออกไป
ตอนนี้เขาถึงกับลืมความเจ็บปวดบนร่างกายไปแล้ว เพราะมันเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัวในใจ
เสียงคำรามที่บ้าคลั่งของเหลียงวั่นเฟิงยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา!
“เขาคือคนที่ไม่ว่ากี่ชั่วอายุคนแกก็ไม่มีทางไปยุ่งด้วย!”
“อย่าลากตระกูลเหลียงของพวกเราไปตายด้วย!!!”
ท่านผู้อำนวยการหรวนอาศัยพ่อตาของเขาจนสามารถมีอำนาจในเมืองเจียงเป่ยได้
เมื่อก่อนต่อหน้าเหลียงลู่ เขาทำตัวเหมือนสุนัขที่ส่ายหาง
หลังจากแต่งงานแล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนฉี่ในบ้าน
ความสามารถที่เขาสามารถแสดงออกมาได้ทั้งหมดก็มาจากสถานะ “ลูกเขยของรองเลขาพรรคเหลียง”
แต่ตอนนี้จ้าวเหมิงเซิ่งโทรศัพท์เพียงสายเดียวก็ทำให้พ่อตาของเขาต้องการที่จะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา
ผลักเขาจากสวรรค์ลงไปในนรกขุมที่สิบแปด!
ทำไม?
ทหารจากภาคเหนือคนนี้มีความสามารถอะไร?
ถึงได้ทำให้รองเลขาพรรคเหลียงกลัวจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง?
“โครม!”
ท่านผู้อำนวยการหรวนกลับมามีสติ เขารีบคุกเข่าลงบนพื้นและคลานไปที่เท้าของจ้าวเหมิงเซิ่ง ราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย เขาจับขาของเขาไว้แน่น
“ท่านผู้มีอำนาจจ้าว! ท่านปู่จ้าว!”
“ผมผิดไปแล้วครับ! ผมผิดไปแล้วจริง ๆ!”
เขาทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดไป หน้าผากของเขากระแทกกับพื้นอย่างแรง
“ได้โปรดเมตตาเถอะครับ! ปล่อยผมไปเหมือนผมเป็นแค่ผายลมเถอะครับ!”
“ผมมันแค่คนโง่ที่มองข้ามคนอย่างท่านไป ได้โปรดอย่าถือสาคนโง่แบบผมเลยครับ!”
“ผมจะคุกเข่าให้ท่าน! จะยอมเป็นวัวเป็นควายให้ท่าน!”
“ถ้าท่านสามารถไว้ชีวิตผมได้แล้วล่ะก็ จะให้ผมทำอะไรก็ได้ครับ!”
“หึ!”
สายตาของจ้าวเหมิงเซิ่งเย็นชาและมองลงมาที่เขา
ในสายตาของเขาไม่มีความโกรธ ความดูถูก หรือความรู้สึกอื่นใด ราวกับว่ากำลังมองดูมดตัวหนึ่ง
ความไม่สนใจแบบนี้ทำให้ท่านผู้อำนวยการหรวนรู้สึกกลัวมากกว่าคำด่าใด ๆ
จ้าวเหมิงเซิ่งรู้ดี
ท่านผู้อำนวยการหรวนไม่ได้รู้ว่าตัวเองผิดแล้ว แต่เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะจบสิ้น!
คนประเภทนี้ เมื่อก่อนที่รังแกคนอื่นทำตัวหยิ่งยโสแค่ไหน ตอนนี้เมื่อต้องขอความเมตตาแล้วก็ยิ่งดูน่าสมเพชมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อท่านผู้อำนวยการหรวนเห็นว่าจ้าวเหมิงเซิ่งไม่มีปฏิกิริยาอะไร เขาก็หันไปหาจิ้นต้าเพ่า แล้วคลานไปหาเหมือนหนอน
“ท่านผู้อำนวยการจิ้นครับ! ไม่สิ! ท่านปู่จิ้น! ผมผิดไปแล้วครับ! ผมไม่ควรไล่ท่านออกจากตำแหน่ง ไม่ควรมาหาเรื่องท่านเลย! ได้โปรดเมตตาช่วยผมขอความเมตตาด้วยเถอะครับ!”
“แล้วก็ไอ้น้องชายคนนี้ด้วย!”
เขาก็หันไปหาเย่ว์เสี่ยวเฟย ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าตอนร้องไห้
“เป็นเพราะผมมองข้ามคนอย่างท่านไป ผมจึงไปหนุนหลังตระกูลเกา! ผมขอโทษครับ! ได้โปรดให้อภัยผมในครั้งนี้ด้วยเถอะครับ!”
“ไสหัวไป!”
จิ้นต้าเพ่าเตะเขาออกไป สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ตอนนี้เพิ่งจะรู้ว่าต้องขอความเมตตาเหรอ? ตอนที่ทำร้ายคนอื่นทำไมไม่คิดถึงผลที่ตามมา?”
จิ้นต้าเพ่ารู้ดีว่าถ้าจ้าวเหมิงเซิ่งไม่มาถึงในวันนี้แล้วล่ะก็ ตอนนี้เขาก็คงจะถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกตรวจสอบแล้ว แถมยังอาจจะถูกตั้งข้อหาที่ไม่มีมูลความจริงได้ด้วย
เย่ว์เสี่ยวเฟยก็หันหน้าหนี ความโกรธในใจของเขายังคงอยู่
ถ้าจ้าวเหมิงเซิ่งไม่มาถึงในเวลาที่เหมาะสม ตอนนี้เขาคงจะตกไปอยู่ในมือของเกาจื่อเซิ่งและต้องตายอย่างแน่นอน!
คนประเภทนี้ไม่ควรค่าที่จะได้รับความเห็นใจ!
“พาไป!”
ในที่สุดจ้าวเหมิงเซิ่งก็พูดออกมา เสียงของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ
“รับคำสั่ง!”
รองแม่ทัพรีบพยักหน้าให้หน่วยคุ้มกัน
เจ้าหน้าที่คุ้มกันหลายคนเดินเข้ามาแล้วลากท่านผู้อำนวยการหรวนออกไป
เขายังคงร้องไห้และขอความเมตตา ขาของเขาก็พยายามดิ้นรนแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปจากการจับกุมของหน่วยคุ้มกันได้
“แล้วก็อีกสองคน!”
สายตาของจ้าวเหมิงเซิ่งกวาดไปที่หลี่ต้าคังและโหวเทา
“โครม!”
“โครม!”
ทั้งสองคนกลัวจนขาอ่อนแล้วคุกเข่าลงบนพื้น
“ท่านผู้มีอำนาจจ้าวครับ! พวกเราถูกบังคับครับ!”
หลี่ต้าคังรีบแก้ตัว น้ำเสียงของเขาสั่น: “เป็นท่านผู้อำนวยการหรวนกับตระกูลเกาที่บังคับผมครับ! ผมทำไปเพราะสถานการณ์มันบังคับ!”
โหวเทาก็ร้องไห้: “ใช่ครับ! ใช่ครับ! พวกเราก็แค่คนทำงาน! ไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”
ทั้งสองคนพยายามที่จะปัดความรับผิดชอบ
“ถูกบังคับงั้นหรือ?”
จ้าวเหมิงเซิ่งพูดอย่างเย็นชา: “พวกเจ้าช่วยพวกมันทำความชั่วร้าย และก็ไม่แตกต่างอะไรจากพวกมัน!”
“ไม่! ไม่เหมือน!”
หลี่ต้าคังรีบพูดและพยายามเชิดหน้าขึ้น
“ผมคือเลขาพรรคของเมืองเจียงเฉิง! ท่านมาจากภาคเหนือ! ไม่มีอำนาจที่จะจับผมได้! นี่มันไม่เป็นไปตามกฎ!”
เขาคิดว่าการอ้างยศของตัวเองจะสามารถหยุดอีกฝ่ายได้
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
จ้าวเหมิงเซิ่งได้ยินคำพูดนี้ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความโอหังอย่างอธิบายไม่ได้!
ทำให้หัวใจของหลี่ต้าคังเต้นแรง
“ตุบ ตุบ ตุบ!”
จ้าวเหมิงเซิ่งเดินไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน ความเร็วของเขารวดเร็วราวกับลม
ก่อนที่หลี่ต้าคังจะมีปฏิกิริยาอะไร เขาก็หยิบสมุดประจำตัวสีดำออกมาแล้วแกว่งไปมาที่หน้าของหลี่ต้าคัง
สมุดประจำตัวนั้นถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ!
ด้านบนไม่มีตัวอักษรใด ๆ มีเพียงแค่รูปดาวห้าแฉกสีทองเท่านั้น
มันกำลังส่องแสงอย่างเจิดจ้าในยามค่ำคืน
“ฉึบ!”
สายตาของหลี่ต้าคังจับจ้องไปที่สมุดประจำตัวโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นเนื้อหาบนนั้น ม่านตาของเขาก็หดเล็กลงราวกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบหัวใจของเขา
คนที่อยู่ในรูปคือจ้าวเหมิงเซิ่ง
แต่ในช่องชื่อกลับไม่ได้เขียนว่า “จ้าวเหมิงเซิ่ง”...
แต่เขียนว่า “จ้าวซานเหอ”!
รูปของจ้าวซานเหอสวมเครื่องแบบที่ดูดี บนไหล่ของเขาโดดเด่นมาก—ดาวสีทองเก้าดวง!
หน้าอกของเขาเต็มไปด้วยเหรียญกล้าหาญมากมาย แต่ละเหรียญล้วนเป็นเกียรติยศ และหนึ่งในนั้นคือเหรียญสีทอง
ในช่องข้อมูลส่วนตัวเขียนว่า:
‘จ้าวซานเหอ กองบัญชาการทหารภาคเหนือ เทพสงครามเก้าดาว!’
สมองของหลี่ต้าคังรู้สึกมึนงงเหมือนถูกค้อนทุบ
ดาวสีทองเก้าดวง!
เทพสงครามเก้าดาว!
ยศที่สามารถได้รับจากการสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น!
มีเพียงไม่กี่คนในประเทศมังกรที่สามารถได้รับยศนี้
คนตรงหน้าคือเทพสงครามแห่งภูผาและมหานทีในตำนานงั้นหรือ?!
สิ่งที่เขาคาดเดาไว้ก่อนหน้านี้กลายเป็นความจริงแล้ว!
“โครม!”
หลี่ต้าคังรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมา สีหน้าของเขาซีดเผือดลง เขาอ่อนแรงแล้วนั่งลงบนพื้นอีกครั้ง และไม่สามารถพูดอะไรได้อีก
จบแล้ว!
ท้องฟ้าของเมืองเจียงเฉิง...ถล่มลงมาแล้ว!
ต่อหน้าเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที ไม่ว่ากฎเกณฑ์หรือระบบใด ๆ ก็ล้วนเป็นแค่เรื่องตลก
คำพูดของเขาคือตัวบทกฎหมาย!
คำสั่งของเขาคือคำสั่งจากสวรรค์!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น