ตอนที่ 60
บทที่ 60: ร่างกายนี้อุทิศเพื่อชาติแล้ว จึงยากที่จะอุทิศให้กับครอบครัวได้อีก!
minibunny · 5,526 ตัวอักษร
ในไม่ช้า เจ้าหน้าที่คุ้มกันก็นำตัวหลี่ต้าคังและโหวเทาออกไป
ส่วนจ้าวเหมิงเซิ่งเก็บสมุดประจำตัวของเขา ราวกับว่าเขาเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยไป
ไม่ว่าจะเป็นหลี่ต้าคังหรือเหลียงวั่นเฟิง...
ในสายตาของเขาล้วนไม่มีค่าอะไรเลย
“คนที่ชั่วร้ายที่สุด! ตระกูลเกาอยู่ที่ไหน?”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังขึ้นอีกครั้ง
สายตาของเขาคมกริบราวกับดาบ และกวาดมองไปรอบ ๆ พร้อมกับความน่าเกรงขามที่ไม่อาจโต้แย้งได้: “วันนี้! เราจะมาคิดบัญชีกันให้หมด!”
“ท่านอาจ้าวครับ! ผมรู้ครับ!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยพูดขึ้น: “เมื่อกี้เกาจื่อเซิ่งโทรมาหาผมเพื่อข่มขู่ แล้วบอกว่าวันนี้จะมีการจัดพิธีตัดริบบิ้นตึกเกาที่ใจกลางเมือง!”
“พิธีตัดริบบิ้นงั้นหรือ?”
มุมปากของจ้าวเหมิงเซิ่งโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา: “ในเมื่อพวกมันสร้างเสร็จแล้ว เราก็ควรจะมอบ ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่ให้พวกมัน!”
“ผมรู้จักทางครับ!”
จิ้นต้าเพ่ารีบก้าวไปข้างหน้า: “ตึกที่สูงที่สุดที่เพิ่งสร้างเสร็จในใจกลางเมืองนั่นแหละครับ! ช่วงนี้ออกข่าวทุกวันเลยครับว่าเป็นสัญลักษณ์ใหม่ของเมืองเจียงเฉิง”
“ดี! จิ้น แกเป็นคนขับ”
จ้าวเหมิงเซิ่งพยักหน้าแล้วมองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย: “เสี่ยวเฟย! เจ้าได้รับบาดเจ็บ ให้เจ้าหน้าที่คุ้มกันพาเจ้าไปโรงพยาบาลก่อน”
“ไม่ครับท่านอาจ้าว! ผมไม่เป็นไร! ผมทนได้!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยส่ายหัวอย่างแรง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น: “ผมจะต้องไปดูตระกูลเกาถูกลงโทษด้วยตาของตัวเอง!”
จ้าวเหมิงเซิ่งมองดูสายตาที่แน่วแน่ของเขา เขาก็เงียบไปสองสามวินาที และในที่สุดก็พยักหน้า
“ดี! ถ้าอย่างนั้นก็ไปพร้อมกัน”
ในไม่ช้า ทั้งสามคนก็ขึ้นรถเอสยูวีสีดำ
“ฮึ่ม ๆ!”
จิ้นต้าเพ่านั่งอยู่ที่เบาะคนขับและสตาร์ทรถ แล้วขับไปที่ใจกลางเมือง
“ท่านอาจ้าวครับ! ผมขอถามคำถามหนึ่งได้ไหมครับ?”
เย่ว์เสี่ยวเฟยถามจ้าวเหมิงเซิ่งที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเลและความสงสัย
“แน่นอน! ถามมาได้เลย”
จ้าวเหมิงเซิ่งเดาในใจว่าเด็กคนนี้อาจจะอยากถามเกี่ยวกับตัวตนของเขา หรือเกี่ยวกับสมุดประจำตัวที่ลึกลับเล่มนั้น
เพราะปฏิกิริยาของหลี่ต้าคังเมื่อกี้มันรุนแรงมาก ใคร ๆ ก็ต้องรู้สึกสงสัย
แต่เย่ว์เสี่ยวเฟยกลับถามด้วยน้ำเสียงที่เบาลง: “ท่านอาจ้าวครับ! พ่อของผม...เขาเป็นคนแบบไหน?”
จ้าวเหมิงเซิ่งตกตะลึงเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลย
เย่ว์เสี่ยวเฟยเป็นลูกชายแท้ ๆ ของหัวหน้ากองร้อยเก่า แล้วทำไมถึงต้องมาถามคนอื่นเรื่องพ่อของตัวเอง?
มันแปลกเกินไปแล้ว!
เย่ว์เสี่ยวเฟยก้มหน้าลง เสียงของเขาเบาลง: “ตอนเด็ก ๆ พ่อของผมอยู่ในกองทัพมาตลอด หลายปีถึงจะกลับมาบ้านสักครั้ง ผมเลยจำหน้าเขาได้ไม่ชัด”
“ถึงแม้ว่าแม่กับปู่จะเล่าเรื่องของเขาให้ผมฟังบ่อย ๆ แต่ผมก็ยังอยากจะฟังว่าในสายตาของเพื่อนร่วมรบแล้ว เขาเป็นคนอย่างไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของจ้าวเหมิงเซิ่งก็สั่นอย่างรุนแรง
เพราะ!
ร่างกายนี้ได้อุทิศเพื่อชาติแล้ว!
จึงยากที่จะอุทิศให้กับครอบครัวได้อีก!
เย่ว์ฉางหลงคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยทำอะไรผิดต่อโลกนี้ แต่ก็ทำผิดกับลูกชายคนนี้
“พ่อของเจ้าเหรอ...”
จ้าวเหมิงเซิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองไปที่ระยะไกล ราวกับกำลังย้อนกลับไปในอดีต
“ถ้าจะเล่าเรื่องของข้ากับพ่อของเจ้า หรือหัวหน้ากองร้อยเก่าแล้วล่ะก็คงจะเล่ากันไม่จบในไม่กี่วันหรอก”
“เขาเป็นคนที่ข้าเคารพและชื่นชมมากที่สุดในชีวิต”
“ตอนนี้พวกเรามีเวลาไม่มากนัก ข้าจะเล่าเรื่องเล็ก ๆ ให้เจ้าฟังดีกว่า มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในปีแรกที่ข้าเข้ากองทัพ”
“กองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าที่ข้าอยู่มีประวัติศาสตร์ที่น่าภาคภูมิใจ เป็นหน่วยรบชั้นยอด”
“คนที่สามารถเป็นหัวหน้ากองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าได้ จะต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งมาก ๆ ต่อให้ได้ยศเป็นผู้พันก็ยังไม่ยอมเปลี่ยน!”
“ในปีนั้น เป็นปีที่พ่อของเจ้าจะแต่งงานด้วย ในช่วงต้นปี เขาได้ยื่นเรื่องขอลาเพื่อที่จะกลับบ้านไปแต่งงานกับคุณหมอคนหนึ่งซึ่งก็คือแม่ของเจ้า”
“แต่ในปีนั้น ชายแดนไม่ค่อยสงบเท่าไหร่ และก็มีการปะทะกันเล็กน้อยอยู่ตลอดเวลา”
“ดังนั้นวันหยุดพักร้อนของพ่อของเจ้าจึงไม่ได้รับการอนุมัติ และวันแต่งงานของเขาก็ถูกเลื่อนออกไปเรื่อย ๆ”
“ในที่สุดเมื่อถึงปลายปี ผู้บังคับบัญชาได้อนุมัติวันหยุดพักร้อนสิบวันเพื่อให้พ่อของเจ้ากลับไปแต่งงาน”
“พี่น้องทุกคนในกองร้อยต่างก็ดีใจกับเขา พวกเรารวบรวมเงินและมอบให้เขาเป็นของขวัญก้อนใหญ่ หวังว่าเขาจะแต่งงานอย่างราบรื่น”
“แต่ใครจะรู้ว่าตอนเช้าพ่อของเจ้าเพิ่งจะขึ้นรถไฟไป แต่ในตอนบ่ายเราก็ได้รับโทรเลขจากกองบัญชาการ ให้กองร้อยของเราเตรียมตัวฉุกเฉินเพื่อไปทำสงคราม!”
“และภารกิจที่กองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าได้รับคือภารกิจที่อันตรายที่สุด—บุกภูเขาหมวกดำ!”
เมื่อพูดถึงประโยคนี้ เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งก็หยุดลง และสายตาของเขาก็ดูจริงจัง
“เจ้าอาจจะไม่รู้เรื่องราวของภูเขาหมวกดำ ในอดีตเคยมีเหตุการณ์ปะทะกันหลายครั้งแล้ว ที่นั่นมีภูมิประเทศที่ซับซ้อน เข้าไปง่ายแต่ออกมายากเหมือนป้อมปราการตามธรรมชาติ”
“เมื่อก่อนมีหลายกองร้อยที่พยายามจะบุกเข้าไป แต่ทุกครั้งก็ต้องมีคนจำนวนมากเสียชีวิต”
“ดังนั้นในตอนนั้นบรรยากาศของกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าจึงดูเศร้าหมอง”
“ถึงแม้ว่าพวกเราทุกคนจะเป็นทหารชั้นยอด แต่พวกเราก็เคยแต่ฝึกซ้อมกันในสนามฝึก ไม่เคยออกไปสู่สนามรบจริง ๆ หัวใจของพวกเราก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย”
“ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้ากองร้อยก็ไม่อยู่แล้ว พวกเรารู้สึกเหมือนขาดคนที่เป็นกำลังหลักไป”
“แต่พวกเราก็รู้สึกดีใจแทนพ่อของเจ้าเล็กน้อย”
“เพราะพวกเราทุกคนรู้เรื่องราวของครอบครัวพ่อเจ้า พี่ชายสองคนของเขาก็เสียชีวิตในสนามรบไปแล้ว ส่วนพ่อของเจ้าก็เป็นลูกคนสุดท้าย ตอนนั้นเขากำลังจะแต่งงานแล้ว พวกเราจึงรู้สึกไม่ดีถ้าเขาจะต้องไปตาย!”
“และในตอนนั้นการสื่อสารก็ยังไม่ดี ไม่มีโทรศัพท์มือถือเลยไม่สามารถติดต่อพ่อของเจ้าได้ ต่อให้ติดต่อได้แล้ว พ่อของเจ้าก็ขึ้นรถไฟไปแล้วและกลับมาไม่ทัน”
“ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเราทำได้เพียงแค่ทำใจให้เข้มแข็งและเริ่มจัดกระเป๋าและตรวจสอบอาวุธยุทโธปกรณ์”
“ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ทุกคนในกองร้อยรวมตัวกันพร้อมที่จะออกเดินทาง”
“จิ้นต้าเพ่า รายงาน!”
“ฉีเหลียนซาน รายงาน!”
“หลี่ต้าตั้น รายงาน!”
“สวีชิว รายงาน!”
“จ้าวเหมิงเซิ่ง รายงาน!”
“‘กองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าต้องมีทั้งหมด 120 นาย แต่มีเพียง 119 นาย หัวหน้ากองร้อยเย่ว์ฉางหลง ขาด’”
“ทุกคนรู้สึกหนักใจมาก แต่คำสั่งก็คือกฎ ต่อให้ยากลำบากแค่ไหนก็ต้องทำตาม”
“พวกเรายืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ และเมื่อเรากำลังจะออกจากค่ายทหาร เราก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเราในยามเช้า”
“หัวหน้ากองร้อย?”
“หัวหน้ากองร้อย...”
“หัวหน้ากองร้อย!!!”
เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้น
“เงาร่างนั้นแม้ว่าจะดูเหนื่อยล้าจากฝุ่นและลม แต่รูปร่างที่ดูดีและสายตาที่แน่วแน่ของเขา พวกเราทุกคนก็จำได้ในทันที—”
“นั่นคือพ่อของเจ้า! หัวหน้ากองร้อยของเรา! เย่ว์ฉางหลง!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น