บทที่ 61: เพื่อนร่วมรบทุกคน! ดื่มเหล้าแก้วนี้แล้วไปเจอกันที่สุสานทหาร!

“ตอนนั้นเมื่อเห็นพ่อของเจ้า ทุกคนในกองร้อยต่างก็ตกตะลึง พวกเราขยี้ตาของตัวเองแล้วคิดว่าเราคงจะเห็นภาพหลอนไปแล้ว”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ราวกับว่าเขากำลังกลับไปในเช้าที่พระอาทิตย์ขึ้น

“เมื่อเช้าของวันก่อน พวกเรายังเป็นคนไปส่งเขาขึ้นรถไฟ!”

“ตามปกติแล้วตอนนี้เขาควรจะอยู่บนรถไฟ และกำลังจะไปถึงบ้านอีกหลายร้อยกิโลเมตร แล้วเขาจะมาอยู่ที่หน้าค่ายทหารได้อย่างไร?”

“แต่ร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ชุดทหารที่สีซีดและท่าทางที่ดูดื้อรั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือพ่อของเจ้า!”

“‘หัวหน้ากองร้อย!’ ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาก่อน จากนั้นทุกคนในกองร้อยก็วิ่งไปหาพ่อของเจ้าเหมือนว่าพวกเขาได้เจอคนที่ขาดหายไป แล้วก็ล้อมเขาไว้”

“มีคนจับแขนของเขาไว้ มีคนตบหลังเขา ทุกคนถามเขาว่า: ‘หัวหน้ากองร้อย! ทำไมท่านกลับมาแล้ว? ไม่ไปแต่งงานแล้วเหรอ?’ ‘รถไฟยังไม่ออก หรือว่าท่านไม่ได้ขึ้นรถไฟ?’”

“พ่อของเจ้าแค่ยิ้ม แล้วเผยให้เห็นฟันสีขาวสองแถว: ‘เมื่อมีการเรียกตัว ก็ต้องกลับมา เมื่อวานตอนบ่ายวิทยุบนรถไฟได้ประกาศว่ามีการทำสงครามที่ชายแดน ข้าจึงกลับมา’”

ถ้ามีการเรียกตัว ก็ต้องกลับมา!

เย่ว์เสี่ยวเฟยคิดถึงประโยคนี้ในใจ และเขาสามารถสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นของพ่อของเขา

เมื่อประเทศต้องการ!

ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือที่ไหน เขาก็จะไปโดยไม่มีข้อสงสัย!

ในตอนนี้ เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

“ตอนนั้นข้าวิ่งไปหาเขาแล้วดูชายเสื้อที่เต็มไปด้วยโคลนและรองเท้าของเขาที่ขาด ข้ารู้สึกสงสัยมาก”

“ต่อให้หัวหน้ากองร้อยเก่าลงจากรถที่สถานีที่ใกล้ที่สุดแล้ว สถานีนั้นก็ไม่มีรถโดยสาร แล้วจะกลับมาได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?”

“ข้าดึงแขนเสื้อของเขาแล้วถามต่อ แต่เขาก็แค่ตบบ่าของข้า แล้วก็ยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร”

“จนกระทั่งหลังจากสงครามจบลง เราก็ทำความสะอาดกระเป๋าของเขา แล้วก็พบว่าพื้นรองเท้าของเขามันพังไปหมดแล้ว”

“ตอนนั้นพวกเราถึงได้รู้ว่าเขาไม่ได้นั่งรถกลับมา!”

“เมื่อเขาได้ยินข่าวว่ากำลังจะมีสงครามจากวิทยุบนรถไฟ เขาก็กระโดดลงไปในตอนที่รถไฟจอด”

“ที่ข้างทางรถไฟมีแต่ป่าและภูเขา ไม่มีถนนเลย เขาก็แค่ใช้ความทรงจำของตัวเองเพื่อเดินกลับไปที่กองทัพ เขาเดินเป็นร้อยกิโลเมตรเป็นเวลาหนึ่งวันเต็ม!”

“เมื่อเขากระหายน้ำ เขาก็ดื่มน้ำจากทุ่งนา เมื่อเขาหิว เขาก็เอาขนมปังที่อยู่ในกระเป๋าออกมาเคี้ยว รองเท้าของเขาก็พังไปหมด และเท้าของเขาก็มีแผลพุพอง แต่เขาก็ไม่ได้บ่นออกมาเลยสักคำ...”

เมื่อพูดถึงประโยคนี้ เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งก็สั่นเครือเล็กน้อย

เย่ว์เสี่ยวเฟยน้ำตาไหลไปหมดแล้ว

ในใจของเขารู้สึกเหมือนมีไฟกำลังลุกโชนขึ้น

ก่อนหน้านี้ เขาถูกนักเลงสองคนของตระกูลเกาทุบตีถึงหนึ่งพันกว่าครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยร้องไห้ออกมา

แต่ตอนนี้เขากลับควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้!

เขาจินตนาการถึงพ่อของเขาที่กำลังเดินอยู่คนเดียวในป่าและภูเขาที่มืดมิด

จินตนาการถึงรองเท้าทหารที่ขาด

จินตนาการถึงเขาที่ทนกับความหิวและกระหายน้ำ

หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดบาด

ที่แท้...พ่อของเขาไม่ได้ไม่รักครอบครัว และไม่ได้ไม่อยากอยู่กับเขากับแม่

แต่เขากำลังแบกรับหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเอาไว้บนบ่า

“ท่านอาจ้าวครับ! แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยเช็ดน้ำตาแล้วถามต่อ

ฟู่...

จ้าวเหมิงเซิ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดต่อ: “ตอนที่พ่อของเจ้ากลับไปที่กองร้อย เขาก็ดูเหมือนจะมีความลับ และบอกว่าเขาได้นำของขวัญมาให้ทุกคนแล้ว”

“เขาวางกระเป๋าของเขาลงบนพื้น เปิดซิปออกมา แล้วก็มีเหล้าเหมาไถสองขวดกับบุหรี่ฮวาจึสองซองสีแดงที่ส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์”

“ตอนนั้นทุกคนในกองร้อยต่างก็ตกตะลึง ดวงตาของพวกเราเบิกกว้างกว่ากระดิ่งเสียอีก”

“เจ้าก็รู้นี่ว่าในตอนนั้น เงินเดือนของทหารปกติอยู่ที่ประมาณสิบหยวนเท่านั้น”

“ถึงแม้ว่าพ่อของเจ้าจะเป็นหัวหน้ากองร้อย แต่เงินเดือนก็ไม่ได้สูงกว่านี้เท่าไหร่ เหล้าสองขวดกับบุหรี่สองซองนั้นก็เทียบเท่ากับเงินเดือนของเขาเกือบครึ่งปีแล้ว!”

“มีคนตะโกนขึ้นมาในทันทีว่า: ‘หัวหน้ากองร้อย! ท่านรวยแล้วเหรอ? หรือว่าท่านเก็บเงินได้ระหว่างทาง?’ และก็มีคนพูดเล่นว่า: ‘ท่านเอาเงินแต่งงานมาทั้งหมดเลยใช่ไหม?’”

“พ่อของเจ้าแค่ยิ้ม แล้วก็ยัดบุหรี่ให้พวกเรา”

เมื่อพูดถึงประโยคนี้ มุมปากของจ้าวเหมิงเซิ่งก็เผยรอยยิ้มที่ขมขื่น

“หลังจากนั้นพวกเราถึงได้รู้ว่าเขาใช้เงินทั้งหมดที่พวกเราให้ไปเป็นของขวัญแต่งงานเพื่อซื้อของเหล่านี้”

“เงินในซองสีแดงเป็นเงินที่พวกเราเก็บไว้เพื่อให้เขาได้แต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะใช้เงินพวกนั้นเพื่อทำอะไร...”

“เขาให้ทหาร 120 นายในกองร้อยทุกคนสูบบุหรี่ แล้วก็รินเหล้าให้ทุกคน แล้วเขาก็ถือแก้วยืนอยู่ต่อหน้าพวกเรา!”

“ในตอนนั้นทุกคนมองดูเขาด้วยความหวัง”

“ตามปกติแล้ว ก่อนที่จะออกไปทำสงคราม ผู้บังคับบัญชาจะต้องพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลุกใจทหาร”

“ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราต้องไปบุกภูเขาหมวกดำ ทุกคนยิ่งต้องการคนมาให้กำลังใจ”

“แต่ในตอนนั้นทุกคนรู้สึกท้อแท้มาก ทหารใหม่หลายคนแอบร้องไห้ตอนกลางคืน แถมยังเขียนจดหมายลาตายไว้ด้วย!”

“เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าถ้าไปแล้วจะได้กลับมาอย่างมีชีวิตรอดหรือไม่ พ่อของเจ้าในฐานะหัวหน้ากองร้อย คำพูดของเขาจึงมีความสำคัญมาก”

จ้าวเหมิงเซิ่งหยุดชั่วครู่ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

“พ่อของเจ้าแค่พูดประโยคเดียว แต่ก็สามารถปลุกกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าขึ้นมาได้ในทันที”

“ประโยคนั้น ข้าจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต!!!”

“เขาพูดว่าอะไรครับ?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยถามอย่างร้อนรน ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

จ้าวเหมิงเซิ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับว่าเขากำลังได้ยินเสียงที่ดังก้องเมื่อในตอนนั้น

เขาพูดทีละคำ: “ตอนนั้นพ่อของเจ้าถือแก้วแล้วพูดกับพี่น้องในกองร้อยทุกคนว่า—”

“เพื่อนร่วมรบทุกคน!”

“ดื่มเหล้าแก้วนี้!”

“สูบบุหรี่มวนนี้!”

“แล้วไปเจอกันที่สุสานทหาร!!!”