บทที่ 62: มอบของขวัญ ‘ชิ้นใหญ่’ ให้กับตระกูลเกา!

เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย “แล้วไปเจอกันที่สุสานทหาร” หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็รู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบ

เสียงของพ่อของเขาดังก้องอยู่ในหูของเขาราวกับว่าสามารถทะลุผ่านเวลาไปได้

เขากำหมัดแน่น ในใจของเขารู้สึกเหมือนมีไฟกำลังลุกโชนขึ้น

เมื่อเป็นผู้นำก็มีใจที่จะยอมตาย เมื่อเป็นทหารก็ไม่มีใจที่จะอยากมีชีวิตอยู่!

นี่ไม่ใช่คำประกาศถึงความตาย?

นี่คือเพลงรบที่มาจากความตายและกำลังจะเกิดใหม่!

ปู่มักจะพูดเสมอว่าบรรพบุรุษของตระกูลเย่ว์ถูกฝังไว้ด้วยจิตวิญญาณที่ซื่อสัตย์ และในตระกูลก็มีแต่คนที่แข็งแกร่ง

ถ้ากลับมาอย่างมีชีวิตรอด ก็จะต้องทำให้ธงชาติแดงขึ้นยิ่งกว่าเดิม

ถ้าตายแล้ว ก็จะได้รับการเคารพจากคนรุ่นหลังในสุสานทหาร ซึ่งเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!

ไม่มีใครที่ไม่กลัวความตาย

แต่ในเรื่องที่ท่านอาจ้าวเล่า พ่อของเขาที่เดินไปที่ค่ายทหารร้อยกิโลเมตร ไม่กลัวเสียงปืนงั้นหรือ?

แต่บางสิ่งก็สำคัญกว่าชีวิต!

เหมือนกับที่อยู่ข้างหลังพ่อของเขาคือพี่น้องในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าและแผ่นดินที่ชายแดน!

เหมือนกับที่ท่านอาจ้าวเดินทางไกลมายังเมืองเจียงเฉิงเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับเขา!

“มาถึงแล้ว!”

ทันใดนั้น จิ้นต้าเพ่าก็เหยียบเบรกอย่างแรง

เย่ว์เสี่ยวเฟยเงยหน้าขึ้นและมองออกไปข้างนอก

ตึกเกาเหมือนดาบสีเงินที่พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

กระจก 66 ชั้นสะท้อนแสงไฟที่ส่องสว่าง

ตัวอักษรสีทอง “กลุ่มบริษัทเกา” บนยอดตึกส่องประกายจนทำให้ผู้คนไม่สามารถเปิดตาได้

ได้ยินมาว่าตึกนี้ใช้เงินไปถึงสองพันล้าน เป็นสัญลักษณ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดของเมืองเจียงเฉิง

ที่จัตุรัสหน้าตึกมีผู้คนมากมาย พรมสีแดงถูกปูจากประตูใหญ่ไปจนถึงมุมถนน

“ไป! ไปมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับตระกูลเกา!”

จ้าวเหมิงเซิ่งเปิดประตูรถออกมา น้ำเสียงของเขาดูเฉียบขาด

เย่ว์เสี่ยวเฟยลงจากรถแล้วเดินตามหลังเขาไปติด ๆ

ในขณะนี้ ที่ใจกลางจัตุรัส

เกาเทียนสงสวมสูทที่สั่งทำพิเศษ และมีชายวัยกลางคนสองสามคนที่มีท่าทางที่ไม่ธรรมดาอยู่ข้าง ๆ เขา จากป้ายชื่อที่สวมอยู่เป็นผู้นำของเมืองเจียงเฉิงและคนรวยจากเมืองหลวงของมณฑล

พวกเขาทั้งหมดถือป้ายสีทองไว้ในมือ และดูมีความสุขมากเมื่ออยู่ต่อหน้ากล้อง

“เห็นไหม? ความยิ่งใหญ่ของท่านเกา! ในอนาคตเมืองเจียงเฉิงจะเป็นของตระกูลเกา!”

“หลังจากคืนนี้แล้ว เกาเทียนสงจะต้องเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเจียงเฉิงแน่นอน!”

“บางทีอาจจะได้ขึ้นไปอยู่ในรายชื่อคนรวยของมณฑลด้วยนะ!”

เสียงพูดคุยดังขึ้นราวกับคลื่น เกาเทียนสงยิ้มจนคิ้วของเขาแทบจะชิดกัน

ในมุมหนึ่ง เกาจื่อเซิ่งกำลังมองนาฬิกาด้วยความไม่พอใจ ในใจของเขาคิดว่าหลังจากพิธีตัดริบบิ้นจบแล้ว เขาจะรีบกลับไปที่บ้านพักตากอากาศซวนอู่ซานเพื่อจัดการเย่ว์เสี่ยวเฟย

ก่อนหน้านี้เขาได้รับข้อความจากลูกน้องว่าจิ้นต้าเพ่าจากสำนักงานตำรวจมณฑลไปช่วยไอ้เด็กสารเลวนั่นแล้ว!

แต่พ่อของเขาได้โทรศัพท์ไปแล้ว และให้ท่านผู้อำนวยการหรวนลงมือเอง!

“เดี๋ยวไอ้เด็กสารเลวนั่นก็ได้รู้ว่าการมาหาเรื่องกับข้าเกาจื่อเซิ่งจะมีจุดจบอย่างไร!”

เกาจื่อเซิ่งถ่มน้ำลายออกมา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

แน่นอนว่าข้อมูลของเขาล้าสมัยไปหน่อย

เขายังไม่รู้ว่าท่านผู้อำนวยการหรวนได้ถูกจับไปแล้ว และยังไม่รู้ว่าความโกรธของเขาที่ต้องเผชิญนั้นยิ่งใหญ่ขนาดไหน

“เดี๋ยว! มีคนมา!”

“สาม!”

“สอง!”

“หนึ่ง!”

“ช้าก่อน!”

ในขณะที่ป้ายสีทองกำลังจะถูกตัด เสียงที่เย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น และกลบเสียงทั้งหมด

ตุบ ตุบ ตุบ!

จ้าวเหมิงเซิ่งนำเย่ว์เสี่ยวเฟยและจิ้นต้าเพ่าเดินขึ้นไปบนพรมแดง

เครื่องแบบของเขาถูกสวมให้เย่ว์เสี่ยวเฟยแล้ว ตอนนี้เขาจึงใส่เสื้อผ้าธรรมดา แต่หลังของเขาเหยียดตรงกว่าเสาธงเสียอีก

ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน ผู้คนก็เงียบลง

“ข้าพาเย่ว์เสี่ยวเฟยมาเพื่อแสดงความยินดี!”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งดังขึ้นเหมือนเสียงฟ้าร้อง

“ขอแสดงความยินดีกับตระกูลเกาตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป—”

“ตึกรามบ้านช่องจะต้องพังทลาย!”

“ทรัพย์สินของครอบครัวจะต้องหมดสิ้น!”

“ลูกหลานจะต้องถูกเนรเทศ!”

“และจะไม่มีวันได้กลับมาอีก!!!”

คำพูดเหล่านี้เหมือนกับคำตัดสินที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ที่ทำให้วันสิ้นโลกของตระกูลเกากำลังจะมาถึง!

ในทันทีนั้น ทั้งหมดก็เงียบสงัด

แต่ในไม่ช้า เสียงพูดคุยก็ดังขึ้น

“คนคนนี้เป็นใคร? เป็นบ้าไปแล้วหรือไง? กล้ามาหาเรื่องที่งานของตระกูลเกา!”

“ดูจากเสื้อผ้าธรรมดา ๆ แล้ว ออร่าของเขาก็น่ากลัวมาก เป็นคนที่มาจากไหน?”

“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน...หรือว่าเป็นศัตรูของตระกูลเกา? กล้ามาทำเรื่องแบบนี้ คงจะไม่อยากมีชีวิตรอดถึงคืนนี้!”

ในเวลาเดียวกัน

เมื่อพ่อลูกตระกูลเกาเห็นเย่ว์เสี่ยวเฟย สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

พวกเขาไม่คิดเลยว่าไอ้เด็กคนนี้จะสามารถหนีออกจากบ้านพักตากอากาศซวนอู่ซานได้ และยังกล้ามาทำลายงานตัดริบบิ้นของพวกเขา!

หัวหน้าโหวและท่านผู้อำนวยการหรวนทำอะไรกันแน่?

หัวใจของเกาเทียนสงเต้นแรง

ถ้าเรื่องนี้บานปลายจนถึงหูท่านเลขาพรรคซาแห่งมณฑลฮั่นตงแล้วล่ะก็ ทุกอย่างก็จบสิ้น!

“ไอ้บัดซบ!”

จิ้นต้าเพ่าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและด่าเกาเทียนสง

“ไอ้คนแซ่เกา! อย่ามาทำตัวดีหน่อยเลย! วันนี้ข้าจะให้ทุกคนได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของตระกูลเกา!”

“พวกแกส่งคนไปลักพาตัวหลานชายของข้า เย่ว์เสี่ยวเฟย และทำร้ายเขาจนเกือบตาย!”

“แล้วก็เรื่องการรื้อถอนในเมืองเมื่อปีที่แล้วด้วย! พวกแกบังคับให้ชาวบ้านหลายคนต้องตาย แล้วก็เอาศพไปฝังไว้ใต้ฐานรากของอาคาร!”

“พวกเรื่องสกปรกพวกนี้ คิดว่าจะไม่มีใครรู้หรือไง?!”

“ตระกูลเกาคือมะเร็งของเมืองเจียงเฉิง! เป็นสัตว์เดรัจฉานในคราบมนุษย์! ถ้าวันนี้ข้าไม่ส่งพวกแกเข้าคุก ข้าก็ไม่แซ่จิ้น!”

“ใช่! คือพวกมัน!”

เย่ว์เสี่ยวเฟยก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วชี้ไปที่เกาจื่อเซิ่งแล้วคำราม

“วันนี้เกาจื่อเซิ่งสั่งให้ลูกน้องใช้ชีวิตของปู่ของผมเพื่อข่มขู่ผม แล้วยังบอกว่าจะฆ่าผม!”

“ถ้าท่านอาจิ้นและท่านอาจ้าวไม่มาในเวลาที่เหมาะสม ผมจะต้องตายแน่!”

“พวกแกทำแต่เรื่องชั่ว ๆ! จะต้องถูกฟ้าผ่าและได้รับกรรมในที่สุด!”

ตูม!

ทุกคนในงานต่างก็ตกตะลึง สีหน้าของแขกที่ได้รับเชิญก็ดูไม่ดีนัก

ถึงแม้ว่าทุกคนจะรู้ว่าตระกูลเกาไม่ใสสะอาดและทำธุรกิจอย่างผิดกฎหมาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมา

เพราะตระกูลเกามีอำนาจในเมืองเจียงเฉิงมาก และมีคนในทั้งสองวงการ ใครจะกล้าไปยุ่งด้วย?

แต่ตอนนี้มีคนกล้ามาเปิดเผยเรื่องราวที่น่าตกใจขนาดนี้!

“เดี๋ยวก่อน! นั่นผู้อำนวยการจิ้นจากสำนักงานตำรวจมณฑลนี่?”

ทันใดนั้นก็มีคนอุทานออกมาและจำจิ้นต้าเพ่าได้

“ผู้อำนวยการจิ้น? เขามาทำอะไรที่นี่? หรือว่ามาเพื่อจับคน?”

“ไม่แปลกใจเลยที่เขาทำตัวโอหังขนาดนี้! ที่แท้ก็เป็นคนจากสำนักงานตำรวจมณฑลนี่เอง! ดูท่าว่าคราวนี้ตระกูลเกาจะต้องเจอปัญหาแล้ว!”

“พูดเหลวไหล!”

ทันใดนั้น เกาเทียนสงก็คำรามและจ้องมองไปที่จิ้นต้าเพ่าอย่างไม่ลดละ

“แกกำลังใส่ร้าย! ปรักปรำ! และให้ข้อมูลที่ผิด!”

“ทุกคนอย่าไปเชื่อเขา! ข้าเพิ่งได้รับข่าวจากมณฑลว่าคนคนนี้ถูกไล่ออกจากตำแหน่งแล้ว! ตอนนี้เขาเป็นแค่ผู้ลี้ภัย!”

“เขาต้องการที่จะหนีจากความผิดของตัวเอง เลยจงใจสร้างเรื่องโกหกเพื่อใส่ร้ายตระกูลเกาของเรา!”

“ในฐานะพลเมืองที่ดี พวกเรามีหน้าที่ที่จะช่วยตำรวจจับกุมเขา! มานี่! จับตัวผู้ลี้ภัยคนนี้และไอ้เด็กสารเลวนั่น!”

เขาหยุดชั่วครู่ ดวงตาของเขาก็ฉายแววดุดันออกมา

“ถ้าพวกมันขัดขืน...ก็อย่าโทษที่เราทำร้ายพวกมัน! ผู้ลี้ภัยที่ขัดขืนการจับกุมก็สมควรที่จะตาย!”

“พ่อครับ! ท่านฉลาดมาก!”

เกาจื่อเซิ่งรีบพูดประจบสอพลอ แล้วก็คำรามใส่ผู้คุ้มกัน: “ยืนนิ่งอยู่ทำไม? จัดการพวกมัน! ถ้าฆ่าตาย ข้ารับผิดชอบเอง!”

คำพูดนี้เพิ่งจะหลุดออกมา!

ผู้คุ้มกันหลายสิบคนก็พุ่งเข้าไปแล้วล้อมเย่ว์เสี่ยวเฟยและจิ้นต้าเพ่าเอาไว้

“หึ!”

มุมปากของเกาเทียนสงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ารังเกียจ

ขอแค่ฆ่าคนสองคนนี้ทิ้งไปเสีย ก็จะไม่มีใครมีหลักฐาน!

จากนั้นค่อยใช้เงินเล็กน้อยเพื่อปิดปาก แล้วเรื่องราวของวันนี้ก็จะถูกปิดไป

ในขณะนั้นเอง จ้าวเหมิงเซิ่งที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นมา

“ตระกูลเกา! พวกเจ้ากล้ามาก!!!”

เสียงของเขาไม่ได้ดังมากนัก แต่ก็ดังราวกับเสียงฟ้าร้องที่สามารถกลบเสียงอื้ออึงทั้งหมด

ฉึบ!

สายตาของจ้าวเหมิงเซิ่งคมกริบราวกับสายฟ้า เขากวาดสายตาไปทั่วทั้งงาน

เท้าของผู้คุ้มกันก็หยุดชะงักทันที ราวกับว่าพวกเขาถูกกำแพงที่มองไม่เห็นขวางไว้และไม่สามารถขยับได้

หลังจากนั้น จ้าวเหมิงเซิ่งก็มองไปที่พ่อลูกตระกูลเกาเหมือนกำลังมองดูศพสองร่าง

“แต่ไม่ต้องห่วง! วันนี้ข้ามาเพื่อมอบ ‘ของขวัญ’ ให้พวกเจ้า!”

มอบของขวัญงั้นหรือ?!

เมื่อได้ยินดังนั้น เกาเทียนสงก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ แล้วใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มที่ดูถูกออกมา

เขาคิดว่าจ้าวเหมิงเซิ่งกลัวแล้ว และทำตัวเย่อหยิ่ง: “ตอนนี้เพิ่งจะรู้ว่าต้องยอมแพ้และเอาใจงั้นหรือ? สายไปแล้ว! ต่อให้แกจะให้ของขวัญมามากแค่ไหน ก็อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยแกไป!”

เกาจื่อเซิ่งก็ยั่วยุ: “ไอ้แก่! กลัวแล้วเหรอ? ข้าจะดูว่าแกจะเอาอะไรดี ๆ มาให้ได้!”

“หึ!”

จ้าวเหมิงเซิ่งยิ้มอย่างเย็นชาและไม่สนใจคำพูดเยาะเย้ยของพ่อลูกคู่นี้ เขาหยิบรีโมทออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เย่ว์เสี่ยวเฟย

บนรีโมทมีปุ่มสีแดงเพียงปุ่มเดียวที่ดูโดดเด่นมาก

“ท่านอาจ้าวครับ! นี่คืออะไรครับ?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยถามด้วยความสงสัย

“เสี่ยวเฟย! อาได้สืบมาแล้วว่าก่อนหน้านี้ตระกูลเกาเกือบจะทุบบ้านเก่าของเจ้าแล้ว!”

“ในเมื่อพวกมันทำแบบนั้น เราก็ควรจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้พวกมันด้วยเช่นกัน!”

สายตาของจ้าวเหมิงเซิ่งเย็นลง น้ำเสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งจัตุรัส

“เจ้าแค่กดปุ่มสีแดงนี้!”

“ตึกเกาแห่งนี้ก็จะราบคาบไปกับพื้นในทันที!”