บทที่ 530 มิยอมถอยหลัง ผู้กล้าขออาสารบ!

น้ำเสียงของจิ้นต้าเพ่าแฝงไว้ด้วยความสั่นเครือ และแฝงไว้ด้วย... การวิงวอน! เขาทราบดีว่า ข้อเสนอของตนเองนั้นบ้าคลั่งเพียงใด! และทราบดีว่านี่คือเส้นทางที่ต้องมอดม้วยโดยมิมิทางรอดกลับมา!

ทว่า มิมีทางเลือกอื่นแล้ว! แทนที่จะนั่งรอความตายอย่างจำนน มิสู้เปิดแขนรับความตายอย่างห้าวหาญเสียยังดีกว่า! นี่คือปรัชญาการต่อสู้ของจิ้นต้าเพ่า! และคือจิตวิญญาณนักรบของกองร้อยเหล็กที่เจ็ดที่ไม่มีวันมอดดับ!

เทพสงครามซันเหอเจ้าเหมิงเซิ่ง จ้องมองสหายศึกเก่าและพี่น้องร่วมตายผู้นี้อย่างสงบนิ่ง เขาหาได้เอ่ยคำใดไม่ ทว่าในดวงตาพยัคฆ์ที่อาบไปด้วยเส้นเลือดฝอยคู่นั้น กลับค่อยๆ ปรากฏเพลิงแห่ง "เจตจำนงการรบ" ลุกโชนขึ้นมา!

เจ้าเหมิงเซิ่งค่อยๆ ยกมือขึ้น ปาดคราบเลือดและเศษดินบนใบหน้าทิ้ง จากนั้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เน้นหนักและเคร่งขรึมถึงขีดสุดว่า: "พูดได้ดี!”

“นักรบของประเทศมังกร มีเพียงวีรบุรุษที่สู้จนตัวตาย! มิมีไอ้ขี้ขลาดที่ถูกขู่จนขวัญหนีดีฝ่อ!"