บทที่ 531 แปดร้อยก็แปดร้อย!

เสียงตะโกนนั้นหลอมรวมกันเป็นกระแสธารไหลบ่าพุ่งทะยานสู่ชั้นเมฆ ประหนึ่งจะฉีกกระชากม่านราตรีอันมืดมิดนี้ให้ขาดสะบั้น!

เหล่าประชาชนที่กำลังอพยพ ยามเห็นภาพนี้ต่างพากันหลั่งน้ำตา ผู้เฒ่าหลายคนถึงกับคุกเข่าลงกับพื้น พลันก้มกราบเหล่านักรบกลุ่มนี้ "พวกเจ้า... ต้องกลับมาให้ได้นะลูกหลานเอ๋ย!”

“ขอบคุณพวกเจ้าเหลือเกิน... ขอบคุณ..."

เย่ว์เสี่ยวเฟยจ้องมองชายชาตรีผู้มีเลือดร้อนรุ่มเบื้องล่างปะรำพิธี เขาสัมผัสได้ว่าโลหิตภายในกายของตนกำลังเดือดพล่าน เขาหันหน้าไปมองหนิงหงเยี่ย "หงเยี่ย เมื่อครู่คุณบอกว่า ยังสามารถแลกชีวิตสังหารบัลลังก์ได้อีกหนึ่งท่านใช่ไหม?"

หนิงหงเยี่ยพยักหน้าแผ่วเบา