บทที่ 533 ผู้โง่เขลา: เธอคือตัวแปร!

น้ำเสียงของ เทวทูต ที่ประหนึ่งเสียงกระซิบจากปิศาจดังสะท้อนก้องอยู่ในหูของทุกคน คำพรรณนาที่นองเลือดและโหดเหี้ยมนั้น ทำให้เหล่านักรบหนุ่มนับไม่ถ้วนใบหน้าพลันซีดเผือดดุจกระดาษ! กระทั่งบางคนเริ่มกลั้นอาการคลื่นไส้อาเจียนไว้มิอยู่! แม้แต่จิ้นต้าเพ่าที่เจนสนามรบและเห็นความตายมาจนชินตา ยามได้รับยินถ้อยคำเหล่านี้ บนหน้าผากยังปรากฏเหงื่อเย็นผุดพรายออกมาบางๆ

นี่มัน... ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ?! ช่างมิต่างจากกลุ่มปิศาจที่คลานออกมาจากนรกภูมิชัดๆ!

ยามเห็นปฏิกิริยาของทุกคน เทวทูต ก็ยิ่งระเบิดเสียงหัวเราะอย่างสำราญใจและโอหังยิ่งขึ้น! มันต้องการผลลัพธ์เช่นนี้แหละ! ทำให้เจ้าพวกมดปลวกที่รนหาที่ตายกลุ่มนี้ ได้ลิ้มรสชาติของความหวาดกลัวอันลุ่มลึกที่สุดก่อนสิ้นชีพ!

ทว่า ในขณะที่มันเตรียมจะใช้ถ้อยคำปั่นประสาททำลายเจตจำนงการรบของทุกคนต่อไปนั้นเอง น้ำเสียงเย็นชาสายหนึ่งก็ดังขัดจังหวะมันขึ้นมา

"พล่ามจบหรือยัง?" เย่ว์เสี่ยวเฟยหยุดฝีเท้า พลันจ้องมองลงมาจากที่สูง แววตาสงบนิ่งจนน่าหวาดกลัว "จบแล้ว ก็ได้เวลาออกเดินทางเสียที"