บทที่ 540 สามสิบวินาที หนึ่งก้าวสังหารหนึ่งคน!

เงียบ! เงียบสงัดดุจป่าช้า! ทั่วทั้งสมรภูมิในวินาทีนี้ ประหนึ่งถูกกดปุ่มพักการทำงานชั่วคราว! สายตาทุกคู่ต่างพากันจ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มผู้ถือดาบตระหง่านเพียงคนเดียวผู้นั้น!

ดาบเดียว... สังหารยอดฝีมือระดับเอขั้นสูงสุดในพริบตาเดียวงั้นหรือ?! นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ?! แม้แต่เหล่ายอดมนุษย์ที่กำลังพัวพันอยู่กับเหล่านักรบประเทศมังกร ยามได้เห็นภาพนี้ ต่างก็พากันชะงักงันด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ!

พวกมันมิอยากจะเชื่อว่า หัวหน้าของพวกมันอย่าง เฮยจินกาง ผู้ไร้เทียมทาน จะต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้?! ถูกเย่ว์เสี่ยวเฟยฟันศีรษะกระเด็นด้วยดาบเดียว?! นี่มิใช่เรื่องจริง! ต้องเป็นภาพหลอนแน่นอน!

ทว่า หยาดเลือดที่พุ่งกระฉูดขึ้นสู่ท้องฟ้า และศีรษะที่กลิ้งหล่นอยู่บนพื้นพร้อมดวงตาที่เบิกกว้างนั้น กลับบอกความจริงแก่พวกมันอย่างมิปรานีว่า —— ทุกอย่าง คือเรื่องจริง!

"หนี! รีบหนีเร็ว!" "เจ้าหมอนี่มันปิศาจ! มันคือปิศาจ!" ยอดมนุษย์สิบกว่าคนที่เหลือซึ่งสูญเสียพละกำลังไปแล้ว หลังจากตกตะลึงช่วงสั้นๆ ต่างก็แผดเสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจยิ่งกว่าเดิมนับร้อยเท่า!