บทที่ 541 แปดร้อยวีรชน ยังอยู่หรือไม่?

เย่ว์เสี่ยวเฟยใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของเธอ ทว่ายิ่งเช็ดยิ่งพรั่งพรูออกมา เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายพลังของหนิงหงเยี่ยอ่อนแรงยิ่งนัก ประหนึ่งเปลวเทียนท่ามกลางพายุที่พร้อมจะมอดดับได้ทุกเมื่อ เขารีบวางมือลงบนข้อมือของเธอทันที

ยังดีที่ชีพจรยังคงอยู่ แม้จะเต้นช้าทว่ายังมิหยุดนิ่ง

เย่ว์เสี่ยวเฟยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างยาวนาน เขาทรุดกายนั่งลงกับพื้น พลันพิงศีรษะของหนิงหงเยี่ยไว้บนหัวไหล่ของตน เขาทราบดีว่าหนิงหงเยี่ยสูญเสียพลังจนเกินขีดจำกัดโดยสมบูรณ์แล้ว ความสามารถที่ทำให้พลังพิเศษทุกรูปแบบดับสูญไปนั้น ย่อมมิมิใช่สิ่งที่สามารถใช้งานได้โดยง่าย ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าเมื่อครู่นี้นางสะกดข่มยอดมนุษย์ระดับเอถึงสามสิบตนในคราวเดียว นี่มิต่างจากการใช้ชีวิตเข้าแลกด้วยชีวิต!

"ผู้หญิงบ้า ช่างเสียสติจริงๆ" เย่ว์เสี่ยวเฟยแค่นยิ้มขมขื่น พลันใช้นิ้วปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากของเธอออกแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองไปรอบบริเวณ สถานที่แห่งนี้มิต่างจากโรงฆ่าสัตว์ มีเศษซากร่างกายเกลื่อนกลาดไปทั่ว พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาเตะจมูกอย่างรุนแรง เขาเห็นร่างเงาสองสามร่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ นั่นคือนักรบที่ยังมิมิสิ้นใจ

บางคนกำลังพยุงเสาที่หักโค่น พยายามดิ้นรนลุกขึ้นยืน บางคนกำลังนั่งลงกับพื้น พลันใช้ผ้าพันแผลพันขาที่ขาดของตนเองไว้อย่างสุดชีวิต เย่ว์เสี่ยวเฟยกัดปลายลิ้นตนเองอย่างแรง อาศัยความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นเข้าสู่หัวใจเพื่อให้ตนเองมีสติแจ่มชัดขึ้นมาบ้าง เขาคว้าปืนเล็กยาวที่หักอยู่ข้างกายมาใช้ต่างไม้เท้า พลันค่อยๆ พยุงร่างกายให้ลุกขึ้นทีละนิด ท่วงท่าช่างยากลำบากยิ่งนัก ทุกครั้งที่ขยับกายแม้เพียงนิ้วเดียว บาดแผลทั่วร่างต่างพากันแผดร้องด้วยความทรมาน ทว่าสุดท้ายเขาก็ยืนหยัดขึ้นมาได้