บทที่ 542 มดปลวกเขย่าต้นไม้ ช่างน่าสดุดีและเศร้าสลด!

"ดี!”

“รบกับพวกมันให้ตายกันไปข้าง!" จิ้นต้าเพ่าชูกำปั้น พลันแผดเสียงตะโกนจนลำคอแดงก่ำ อารมณ์ของเหล่านักรบถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง แต่ละคนต่างกระชับศาสตราในมือไว้แน่น

เจ้าเหมิงเซิ่งจ้องมองภาพนี้ เขาอ้าปากตั้งท่าจะเอ่ยบางอย่าง ทว่าสุดท้ายกลับกลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงคอไป เขาทราบดีว่าสถานการณ์ในยามนี้สิ้นหวังเพียงใด ทว่าเขาทราบดียิ่งกว่าว่าในเวลาเช่นนี้ นอกจากพุ่งไปข้างหน้าแล้ว ก็มิมีเส้นทางสายที่สองให้เลือกเดินอีก ถอนกำลังงั้นหรือ? เบื้องหลังคือพี่น้องร่วมชาติมหาเมืองมนต์ขลังนับแสนคน หากพวกเขาถอยหนึ่งก้าว ประชาชนเหล่านั้นย่อมต้องมอดม้วยไปนับหมื่นชีวิต บัญชีหนี้เลือดข้อนี้ นักรบประเทศมังกรย่อมคำนวณได้อย่างแจ้งชัด

เย่ว์เสี่ยวเฟยเดินนำหน้าสุด ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงยิ่งนัก ความจริงเขาจวนจะสิ้นเรี่ยวแรงอยู่แล้ว ทว่าต้องเดินให้มั่นคง ต้องทำให้คนเบื้องหลังได้เห็นว่า เขายังมิพ่ายแพ้ เย่ว์เสี่ยวเฟยขบคิดภายในใจว่า หากผู้เป็นพ่ออย่างเย่ว์ฉางหลงมาเห็นภาพนี้เข้า จะเอ่ยว่าอย่างไร? คาดว่าคงด่าเขาว่าเป็นไอ้โง่แน่ๆ นำทหารที่บาดเจ็บเพียงไม่กี่ร้อยนาย ไปท้าทายสี่บัลลังก์ใหญ่ เรื่องนี้มองอย่างไรก็มิต่างจากคนสมองเลอะเลือน ทว่าเย่ว์เสี่ยวเฟยสัมผัสได้ว่า หากผู้เป็นพ่อยู่นิ่งๆ คงด่าเขาว่าเป็นไอ้โง่ไปพลาง พลันลงมือกระทำเช่นเดียวกันนี้ไปพลางแน่นอน เพราะพวกเขาแซ่เย่ว์ ลูกผู้ชายตระกูลเย่ว์ มิมีคำว่า "กลัว" อยู่ในกระดูก

เขากระชับดาบหักในมือไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยียบที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือ ประตูโรงงานเบื้องหน้า ประหนึ่งปากขนาดยักษ์ที่กำลังอ้ากว้าง รอคอยที่จะกลืนกินพวกเขาทั้งหมดลงไป เย่ว์เสี่ยวเฟยแค่นยิ้มเย็น อยากกินลูกพี่งั้นหรือ? เช่นนั้นก็ต้องดูว่าแกจะมีปัญญาเคี้ยวไหวไหม