บทที่ 543 เทพสงครามรั้งทาง คำสั่งทหารดั่งขุนเขา!

เวลาผ่านไปทีละนาที เย่ว์เสี่ยวเฟยเดินนำหน้าสุด ทัศนวิสัยของเขาเริ่มพร่าเลือน ภาพตรงหน้าสั่นไหวไปมา ทันใดนั้นฝ่าเท้าก็พลันอ่อนแรงลงจนเกือบจะฟุบลงกับพื้นคาที การเปิดใช้งานเอ็นจินจักรพรรดิขั้นที่สองเมื่อครู่นี้ เป็นการรีดเค้นพลังงานจนเกินขีดจำกัดอย่างรุนแรงเกินไป ยามนี้เขาอาศัยเพียงเจตจำนงอันแรงกล้าค้ำจุนร่างกายไว้ ทุกอณูเซลล์ภายในกายต่างพากันประท้วงและร่ำร้องด้วยความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด

"หยุด!" เจ้าเหมิงเซิ่งพลันแผดเสียงตะโกนลั่น พลันก้าวออกมาขวางเบื้องหน้าของเย่ว์เสี่ยวเฟยอีกครั้ง "เสี่ยวเฟย แกเดินต่อไปมิจบมิสิ้นไม่ได้แล้ว"

เย่ว์เสี่ยวเฟยพยุงดาบหักไว้ พยายามยืนหยัดอย่างยากลำบากพลันขมวดคิ้วเอ่ย: "อาเจ้าครับ เมื่อครู่พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าจะร่วมกันเขย่าต้นไม้ต้นนี้" "นั่นมันเมื่อครู่ ยามนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว" เจ้าเหมิงเซิ่งชี้นิ้วไปยังขาทั้งสองข้างที่สั่นเทาของเย่ว์เสี่ยวเฟย: "แกดูสภาพตัวเองยามนี้สิ เดินอีกมิกี่ก้าวก็แทบมิไหวแล้ว เข้าไปข้างในนั่น นอกจากรนหาที่ตายแล้ว แกยังจะทำอะไรได้อีก?"

"ผมจะกัดพวกมันให้ตาย!" เย่ว์เสี่ยวเฟยขบฟันเอ่ย "เหลวไหล!" เจ้าเหมิงเซิ่งเริ่มมีโทสะ: "นี่คือการศึก มิมิใช่การชกต่อยข้างถนน!" "ชีวิตของแกในยามนี้ มิมิใช่เพียงแค่ของแกคนเดียว แกคือวิญญาณของกองพันนี้ คือความหวังของตระกูลเย่ว์" "หากแกต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ ใครจะไปตามหาอดีตผู้บัญชาการกองร้อย? ใครจะไปสืบหาความจริงในอดีต?"

เย่ว์เสี่ยวเฟยตั้งท่าจะโต้แย้ง ทว่าพออ้าปาก ก็มีเพียงลิ่มเลือดพ่นออกมาคำหนึ่ง เจ้าเหมิงเซิ่งหันไปมองหานตั่วตั่วและซานจี "หน่วยนิกหลิน รับคำสั่ง!" "ครับ/ค่ะ!" ซานจีและหานตั่วตั่ว ต่างพากันยืดตัวตรงตามสัญชาตญาณ