บทที่ 544 สังหารให้สิ้น มิให้เหลือแม้แต่คนเดียว!

เย่ว์เสี่ยวเฟยอึ้งกิมกี่ไปโดยสมบูรณ์ เขาเคยคาดคิดว่าเจ้าเหมิงเซิ่งจะโกรธจัด จะด่าทอเขา หรือกระทั่งลงไม้ลงมือซ้อมเขา ทว่านึกไม่ถึงเลยว่า นายพลเทพสงครามเก้าดาวผู้เกริกไกรท่านนี้ จะใช้วิถีทางเช่นนี้มาบีบคั้นเขา ต้องเป็นความเด็ดเดี่ยวเพียงใด และเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งเพียงไหนกัน?

"อาเจ้า ท่านบ้าไปแล้ว!" เย่ว์เสี่ยวเฟยแผดเสียงอุทาน พลันยื่นมือหมายจะไปชิงปืนมา

"อย่าขยับ!" เจ้าเหมิงเซิ่งแผดเสียงคำรามลั่น นิ้วชี้กดแน่นอยู่ที่ไกปืน: "หากแกก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว ผมยิงจริงๆ ผมเจ้าเหมิงเซิ่งพูดคำไหนคำนั้น"

จิ้นต้าเพ่าตกใจจนใบหน้าซีดเผือด แผดเสียงตะโกนจนน้ำเสียงหลง: "อาเจ้า ท่านทำบ้าอะไรวะ? รีบลดปืนลงเดี๋ยวนี้! เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นมิได้!" สมาชิกหน่วยนิกหลินเองต่างก็ตกตะลึง พากันยืนนิ่งอยู่กับที่ มิกล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงนิด

เจ้าเหมิงเซิ่งจ้องมองเย่ว์เสี่ยวเฟย ในแววตาเนืองแน่นไปด้วยเจตจำนงแห่งความตายที่มิมิทางถอย "เสี่ยวเฟย อาเกิดมามิเคยอ้อนวอนใคร ในวันนี้ อาขอร้องให้แกมีชีวิตอยู่ต่อไป" "แกดูท้องฟ้านี่สิ มันมืดมิดจนมองมิเห็นก้นบึ้ง ประเทศมังกรของพวกเราในยามนี้กำลังขาดแคลนคนอย่างแก หากแกต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ มันย่อมเป็นเรื่องที่มิตรสหายต้องโศกเศร้าทว่าศัตรูต้องสำราญใจ" "ชีวิตของอาสายนี้ ความจริงควรจะมอดม้วยไปในสมรภูมิตั้งนานแล้ว เป็นอดีตผู้บัญชาการกองร้อยที่แบกอาออกมาจากกองซากศพ" "หลายปีมานี้ ชีวิตของอาถือเป็นกำไรที่ได้มา ในวันนี้ อาจะคืนชีวิตนี้ให้แก่อดีตผู้บัญชาการกองร้อย นับว่าคุ้มค่าแล้ว!"