บทที่ 545 เย่ว์ฉางหลง! ชายผู้นั้นกลับมาแล้ว!

"หึๆ ลูกพี่รอประโยคนี้มานานแล้ว!" ปิศาจ หัวเราะลั่น ร่างกายพลันขยายสูงขึ้น ทั่วร่างปกคลุมด้วยเพลิงสีม่วง ตระเตรียมออกศึก หมาป่า แผดเสียงหอนโหยหวน พลันพุ่งทะยานตามไปติดๆ ยมทูต ภายใต้ชุดคลุมสีดำขาดวิ่น ร่างทั้งร่างประหนึ่งจมดิ่งลงสู่เงามืด พลันเลือนหายไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย

ผู้โง่เขลา วางแก้วไวน์ลงอย่างเชื่องช้า พลันจัดระเบียบปกเสื้อสูทของตนให้เรียบร้อย เขาหาได้รีบร้อนออกไปไม่ ในสายตาของเขา การต่อสู้ครั้งนี้จบสิ้นลงแล้ว เจตจำนงของปุถุชน ยามอยู่ต่อหน้าพละกำลังอันสัมบูรณ์ ช่างเปราะบางมิต่างจากกระดาษเพียงแผ่นเดียว

เขาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าจอภาพ จ้องมองไปยังทิศทางที่เย่ว์เสี่ยวเฟยถอนกำลังไป "โครงการอาดัม... ในที่สุดก็จะเสร็จสมบูรณ์เสียที" "ในวันนี้ ยุคสมัยใหม่จะถูกเปิดฉากขึ้น!" "และข้า จะกลายเป็น 'เทพเจ้า' แห่งยุคสมัยใหม่นี้เอง!"

ผู้โง่เขลา พึมพำกับตนเอง ในแววตาฉายประกายความโลภออกมามิมิดชิด เขาหาได้เห็นคนสองร้อยกว่าคนที่เจ้าเหมิงเซิ่งนำมาอยู่ในสายตาไม่ ในมุมมองของเขา คนเหล่านั้นเป็นเพียงเศษหินที่แข็งขึ้นมาหน่อยซึ่งใช้รองแท่นเหยียบเท่านั้น ขอเพียงเตะทิ้งไป เย่ว์เสี่ยวเฟยย่อมมิอาจหนีพ้น

มินานนัก สามบัลลังก์ใหญ่ก็เตรียมจะผลักประตูโรงงานออกไป เพื่อเปิดฉากงานเลี้ยงแห่งการสังหารที่ไร้ทางสู้ พวกเขามองว่านี่มิใช่การต่อสู้แล้ว แต่มันคือเกมแมวจับหนู หนูเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด ส่วนแมวเพิ่งจะเริ่มตื่นเต้น