บทที่ 546 ราชันจุติจากนภา พิโรธดุดัน!

เพดานที่หล่อขึ้นจากเหล็กเส้นและคอนกรีตอันหนาสเตอะ ในวินาทีนี้กลับเปราะบางมิต่างจากกระดาษแผ่นบาง! ท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาท มันถูกพลังอำนาจอันน่าหวาดกลัวที่มิอาจต่อต้านได้กระแทกจนทะลุจากภายนอกเข้ามาอย่างดุดัน! เหล็กเส้นนับไม่ถ้วนถูกบิดจนผิดรูปมิต่างจากเชือกถัก! คอนกรีตก้อนมหึมาร่วงหล่นลงมาประหนึ่งห่าฝน ปะปนกับฝุ่นควันที่คละคลุ้งไปทั่ว พรั่งพรูลงสู่เบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง!

รูโหว่ขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นบนโดมที่สูงนับสิบเมตร! แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านรูโหว่นั้นลงมา ก่อตัวเป็นลำแสงสีขาวซีดจาง และท่ามกลางลำแสงนั้น ร่างเงาสีดำสายหนึ่งกำลังค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา เขาหาได้อาศัยอุปกรณ์ช่วยใดๆ ไม่ เพียงทิ้งตัวลงมาจากความสูงหลายสิบเมตรตรงๆ ท่วงท่ามิได้พลิ้วไหวสง่างามประหนึ่งเซียนจุติ ทว่ามันคือวิธีที่เรียบง่ายและป่าเถื่อนที่สุด... นั่นคือการตกอย่างอิสระ!

ตูม! เสียงกระแทกอันหนักหน่วงดังขึ้น! ร่างนั้นร่วงลงสู่ใจกลางโถงใหญ่อย่างแรง! พื้นดินที่ปูด้วยโลหะผสมพิเศษ ถูกเขากระแทกจนบุบลงเป็นหลุมลึกที่มีรอยแตกกระจายประหนึ่งใยแมงมุม! ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองมิเห็นรูปโฉมของผู้มาเยือน ทว่ากลิ่นอายอำนาจอันน่าหวาดกลัวที่แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วในวินาทีนี้ กลับพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด!

หากจะเปรียบว่ากลิ่นอายของยอดมนุษย์ทั่วไปเป็นประหนึ่งลำธารสายเล็ก เช่นนั้นกลิ่นอายของยอดฝีมือระดับเอผู้แข็งแกร่ง ก็มิต่างจากทะเลสาบผืนหนึ่ง ส่วนสี่บัลลังก์ใหญ่ที่อยู่ในที่แห่งนี้ กลิ่นอายของแต่ละคนล้วนยิ่งใหญ่ประหนึ่งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ยากแท้หยั่งถึง ทว่า! ชายผู้จุติมาจากฟากฟ้าเบื้องหน้านี้! กลิ่นอายของเขา มิใช่ลำธาร มิใช่ทะเลสาบ และยิ่งมิใช่มหาสมุทร! เขามิต่างจากดาวฤกษ์ดวงหนึ่ง! ดวงอาทิตย์ที่แขวนตระหง่านอยู่ใจกลางจักรวาล แผ่ซ่านแสงสว่างและความร้อนอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา!

ร้อนระอุ! แผดเผา! มิอาจจ้องมองตรงๆ ได้! ดวงตะวันเล่มนี้ทำให้ดวงดาราโดยรอบต้องหม่นแสงลงไปจนสิ้น!