บทที่ 549 บัลลังก์รุ่นนี้ เป็นตัวตลกงั้นหรือ?

ปุถุชน? เมื่อคำสามคำนี้ถูกพูดออกมาจากปากของเย่ว์ฉางหลงอย่างแผ่วเบา ผู้โง่เขลาถึงกับชะงักไป เขายังไม่ค่อยเข้าใจนักว่ามันหมายความว่าอย่างไร

ส่วนปิศาจ หมาป่า และยมทูต ก็ชะงักงันไปเช่นเดียวกัน พวกเขาหันไปมองหน้ากันและกัน ต่างคนต่างมองเห็นความสับสนและงุนงงในแววตาของอีกฝ่าย ปุถุชนงั้นหรือ? ใครคือปุถุชน? หรือว่า... ความคิดหนึ่งที่พวกเขารู้สึกว่ามันไร้สาระสิ้นดีพลันผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกัน หรือว่าปุถุชนที่เขาพูดถึง... คือพวกเรากัน?!

ไม่! เป็นไปไม่ได้! นี่ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด! พวกเราคือสิบสองบัลลังก์แห่งสมาคมกะโหลกแก้ว! พวกเราคือตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดแห่งยอดมนุษย์ในโลกใบนี้! พวกเราคือ "เทพเจ้า" ผู้ได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์จากท่านเนตรสรรพัญญูโดยตรง! พวกเราคือผู้บุกเบิกที่จะนำไปสู่ยุคสมัยใหม่! เขากลับบอกว่าพวกเราเป็น... ปุถุชนงั้นหรือ?!

ตูม!!! คำพูดของเย่ว์ฉางหลงนี้ มิต่างจากสายฟ้าฟาดจากฟากฟ้าที่ฟาดลงมาบนหน้าผากของบัลลังก์ทั้งสามอย่างจัง! ฟาดจนจิตวิญญาณของพวกเขาเกือบแตกสลาย! นี่ไม่ใช่การดูถูกแล้ว! นี่คือการเมินเฉยอย่างเปิดเผย! เป็นความเหยียดหยามในระดับขั้นของชีวิตที่รุนแรงที่สุด!

เปลวไฟสีม่วงบนร่างของปิศาจที่อุตส่าห์จุดติดขึ้นมาได้นั้น สั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนเกือบจะดับวูบลงไปในทันที ประกายแห่งความกระหายศึกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในดวงตาสีเขียวมรกตของหมาป่า ถูกสาดรดด้วยน้ำเย็นจนมอดดับไปโดยสิ้นเชิง มือของยมทูตที่ถือเคียวขนาดยักษ์ ปรากฏอาการสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนมองเห็นได้ชัดเจนเป็นครั้งแรก! สภาพจิตใจของพวกเขาในวินาทีนี้ ได้พังทลายลงโดยสมบูรณ์!