บทที่ 550 เย่ว์ฉางหลง... ไม่มีจุดอ่อนงั้นหรือ?

คำพูดของ ผู้โง่เขลา มิต่างจากระเบิดลูกใหญ่ที่พุ่งลงมากระแทกผิวน้ำอันเงียบสงบจนแตกกระจาย!

หมาป่า, ปิศาจ และ ยมทูต ซึ่งเดิมทีหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยามนี้กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง ใช่แล้ว! ทำไมพวกเขาลืมเรื่องนี้ไปได้! พลังของ กุญแจพันธุกรรม แม้จะแข็งแกร่งเพียงใด แต่มันก็เป็นการแลกเปลี่ยนที่ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน มิต่างจากการดื่มยาพิษเพื่อแก้กระหาย ยิ่งดื่มมากเท่าไร ก็ยิ่งตายเร็วขึ้นเท่านั้น

ยอดมนุษย์ระดับเอ ทุกครั้งที่ลงมือด้วยพลังทั้งหมด จำเป็นต้องใช้เวลาพักฟื้นนานหลายวัน หรืออาจเป็นหลายสัปดาห์ ระดับบัลลังก์ขั้นเอส ยิ่งมิกล้าใช้พลังของตนเองจนหมดสิ้นอย่างง่ายดาย ส่วนระดับอำนาจรัฐน่ะหรือ... แรงสะท้อนกลับที่มาพร้อมกับพละกำลังทำลายล้างโลกเช่นนั้น ย่อมเกินกว่าที่จะจินตนาการได้แน่นอน!

เมื่อห้าปีก่อน เย่ว์ฉางหลงหลังจากดวลเดี่ยวกับเก้าบัลลังก์แล้ว ยังถูกอาวุธต้องห้ามโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส ซ้ำยังตกเข้าไปในรอยแยกมิติอีก ในสถานการณ์เช่นนั้น การที่เขาสามารถรอดชีวิตมาได้ ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว จะเป็นไปได้อย่างไร ที่จะยังคงรักษาพละกำลังในช่วงจุดสูงสุดเอาไว้ได้? ถ้าเช่นนั้น ท่าทางที่โอหังและดูถูกทุกสรรพสิ่งเมื่อครู่นี้ ก็เป็นเพียงการเสแสร้งทั้งหมดน่ะสิ?! แท้จริงแล้ว เขาเป็นเพียงแค่เสือกระดาษตัวหนึ่งเท่านั้น?!

เมื่อขบคิดถึงจุดนี้ หลังของบัลลังก์ทั้งสามก็กลับมายืดตรงอีกครั้ง แววตาที่จ้องมองเย่ว์ฉางหลง จากเดิมที่เคยหวาดกลัวและยำเกรง ก็แปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยและ... ความโลภ!