บทที่ 551 จักรพรรดิเพียงหนึ่ง สยบสี่บัลลังก์!

เงียบ! เงียบสงัดดุจป่าช้า! เสียงกรีดร้องโหยหวนของ ปิศาจ ยังคงดังกึกก้องอยู่ในโถงใหญ่ ส่วนสภาพของมันที่เลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ดและล้มฟุบลงไปกองกับพื้นนั้น มิต่างจากน้ำเย็นที่สาดเข้าใส่เปลวไฟแห่งความโลภที่เพิ่งจะปะทุขึ้นในใจของ ผู้โง่เขลา และ หมาป่า ให้มอดดับลงในพริบตา

เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?! ความคลั่งไคล้และความลำพองใจบนใบหน้าของ ผู้โง่เขลา แข็งค้างไปโดยสมบูรณ์ เขาจ้องมองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าด้วยความมิอยากจะเชื่อสายตา

"การกัดกร่อนแห่งความกลัว" ของ ปิศาจ แม้จะมิใช่ท่าโจมตีที่รุนแรงที่สุดในหมู่บัลลังก์ ทว่ามันเป็นท่าที่ลึกลับและป้องกันได้ยากที่สุดอย่างแน่นอน ต่อให้เป็นบัลลังก์ระดับเดียวกัน หากมิได้เตรียมตัวป้องกันและถูกคลื่นกระแทกทางจิตพุ่งเข้าใส่อย่างจัง ก็ย่อมต้องบาดเจ็บหนักอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้ ทว่าในยามนี้ มันกระทั่งชายเสื้อของเย่ว์ฉางหลงยังมิได้สัมผัส กลับถูกแรงสะท้อนกลับกระแทกจนเลือดไหลออกทวารทั้งเจ็ดและหมดสติไปแล้วงั้นหรือ?

เรื่องนี้บ่งบอกถึงอะไร? ความแตกต่างในระดับพลังจิตของทั้งสองฝ่าย ได้ห่างชั้นกันจนถึงระดับที่มิอาจจินตนาการได้แล้ว! นี่มิใช่การต่อสู้ในมิติเดียวกันเลย!

ในอีกด้านหนึ่ง หมาป่า ที่กำลังจะพุ่งเข้าจู่โจมแบบขนาบข้างเย่ว์ฉางหลง ก็ต้องหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน ในดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้น เนืองแน่นไปด้วยความหวาดกลัว เมื่อครู่นี้ ในชั่วเสี้ยววินาทีที่เคียวของ ยมทูต จวนจะฟันเข้าที่ลำคอของเย่ว์ฉางหลง เย่ว์ฉางหลงกระทั่งมิได้หันศีรษะกลับไปมองด้วยซ้ำ เขาเพียง... ดีดนิ้ว