บทที่ 552 ผมรีบ! เข้ามาพร้อมกันเลยเถอะ!

เย่ว์ฉางหลงหาได้สนใจ หมาป่า ที่ยามนี้ขวัญหนีดีฝ่อจนคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่กับพื้นไม่ สายตาของเขาเลื่อนผ่านเหนือศีรษะของมันไป และไปหยุดอยู่ที่ร่างของ ผู้โง่เขลา ในที่สุด

"ยามนี้ แกยังคิดอยู่ไหมว่า ผมกำลังขู่ฟ่อไปเรื่อยเปื่อย?" เย่ว์ฉางหลงเอ่ยถามอย่างราบเรียบ

ริมฝีปากของ ผู้โง่เขลา สั่นระริก ตั้งท่าจะเอ่ยบางอย่าง ทว่ากลับไม่มีแม้แต่ถ้อยคำเดียวที่พ่นออกมาได้ เขาจะพูดอะไรได้เล่า? บอกว่าแกมันเก่ง? บอกว่าแกมันไร้เทียมทาน? บอกว่าพวกเราทั้งหมดเป็นแค่ขยะ? ต่อหน้าพละกำลังที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาดและกดขี่เช่นนี้ ถ้อยคำใดๆ ก็ดูจะอ่อนแอและไร้ความหมายไปเสียสิ้น

"เวลาไม่เหลือแล้ว" เย่ว์ฉางหลงเอ่ยไปพลันกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ด้วยแววตาประหนึ่งกำลังมองดูคนตาย

"ผมรีบ”