บทที่ 553 สิบสองบัลลังก์งั้นหรือ? ก็แค่สุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง!

ผู้โง่เขลา จ้องมองเย่ว์ฉางหลงเขม็ง เขาพยายามมองหาสีหน้าสักนิดที่ตนเองอยากจะเห็นบนใบหน้านั้น ต่อให้เป็นเพียงความตกตะลึงชั่ววูบก็ยังดี ทว่าเขากลับต้องผิดหวัง ตั้งแต่ต้นจนจบ บนใบหน้าของเย่ว์ฉางหลงมิได้ปรากฏอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เลย ประหนึ่งว่าการต่อสู้ที่สะเทือนเลื่อนลั่นปานนี้ สำหรับเขาแล้วมันไร้ซึ่งความสำคัญใดๆ

ในวินาทีวิกฤตที่กรงเล็บอันคมกริบของ หมาป่า จวนจะตะปบเข้าที่ศีรษะของเย่ว์ฉางหลงนั้นเอง เย่ว์ฉางหลงในที่สุดก็เคลื่อนไหว ท่วงท่าเชื่องช้ายิ่งนัก เขาค่อยๆ ยกมือซ้ายขึ้น ยื่นนิ้วชี้ชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นจึงยกมือขวาขึ้น ยื่นนิ้วชี้ชี้ลงสู่พื้นดิน

นิ้วซ้ายชี้ฟ้า! นิ้วขวาชี้ดิน! เป็นเพียงท่วงท่าที่เรียบง่ายจนมิอาจเรียบง่ายไปกว่านี้ได้อีกแล้ว ทว่าในวินาทีที่ท่วงท่านั้นสมบูรณ์ กลิ่นอายรอบฟ้าดินทั้งปวงพลันแปรเปลี่ยนไปในพริบตา! ในวินาทีนี้ เย่ว์ฉางหลงมิต่างจากมนุษย์คนหนึ่งอีกต่อไป ทว่าเขาคือศูนย์กลางของฟ้าดินแห่งนี้! คือเทพเจ้าที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียว ผู้ปกครองฟ้าดินแห่งนี้!

ตูม! มวลพลังอำนาจที่มิอาจสรรหาถ้อยคำใดมาพรรณนาได้ พละกำลังแห่งความโอหังที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง พุ่งทะยานจากร่างของเขาขึ้นสู่ฟากฟ้า! เบื้องบนเบื้องล่าง มีเพียงข้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

จากนั้นทันที ดวงตาคู่นั้นที่ดำขลับดุจน้ำหมึก พลันระเบิดแสงสีทองที่เจิดจ้าถึงขีดสุดออกมาสองสาย! แสงสว่างนั้น แยงตายิ่งกว่าดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า! เจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาราในยามราตรี! ผู้โง่เขลา เพียงแค่มองแวบเดียว ก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นเข้าสู่ดวงตาประหนึ่งถูกไฟแผดเผา! เขาหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ หยาดเลือดสองสายไหลรินออกจากหางตาลงมาอย่างช้าๆ