บทที่ 566 ร้อยสามสิบเจ็ดชื่อ ร้อยสามสิบเจ็ดดวงวิญญาณ

เมื่อเย่ว์เสี่ยวเฟยเอ่ยคำขอนี้ออกมา บรรยากาศภายในลานกว้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำยินดีพลันเงียบสนิทลงทันที

ขวับ! ขวับ! ขวับ! สายตาของทุกคนต่างพุ่งตรงไปที่ใบหน้าอันเยาว์วัยแต่เปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเย่ว์เสี่ยวเฟย ในใจของเจ้าเหมิงเซิ่งบังเกิดความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะบรรยาย

เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่ลืมเลือน — เบื้องหลังเกียรติยศและแสงสีเหล่านี้ ยังมีชีวิตของคนหนุ่มสาวอีกหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดชีวิตที่ต้องหลับใหลอยู่ใต้ซากปรักหักพังเหล่านั้นตลอดกาล

เขาไม่ลืมเลือน — เบื้องหลังชัยชนะครั้งนี้ คือครอบครัวที่แตกสลายไปอีกหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดครอบครัว

และเย่ว์เสี่ยวเฟย ผู้สร้างผลงานชิ้นโบแดงที่สุดผู้นี้ หลังได้รับเกียรติยศสูงสุดมาครอง สิ่งแรกที่เขานึกถึงกลับไม่ใช่การเฉลิมฉลอง ไม่ใช่การโอ้อวด... แต่เป็นเหล่าสหายร่วมรบที่เคยบุกน้ำลุยไฟเคียงข้างกัน แต่กลับต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าเศร้า จิตใจเช่นนี้ ความรับผิดชอบเช่นนี้ ยิ่งใหญ่และน่าสรรเสริญยิ่งกว่าผลงานการรบที่เหลือเชื่อ หรือชุดนายพลที่ส่องประกายบนบ่าของเขาเสียอีก