บทที่ 567 คุณป้าครับ เว่ยต้าหย่งเขาเป็นวีรชน!

ในวินาทีที่ได้ยินเสียงนั้น มือที่ถือโทรศัพท์ของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็กำแน่นขึ้นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เขาอ้าปากจะพูด แต่กลับพบว่าลำคอของตนประหนึ่งถูกบางสิ่งอุดเอาไว้แน่นจนไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้เลย

ที่ปลายสาย แม่ท่านนั้นดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงตอบรับ จึงถามขึ้นอีกครั้งว่า "ฮัลโหล? พูดอะไรหน่อยสิ? ถ้าไม่พูดป้าจะวางแล้วนะ!"

"คุ... คุณป้าครับ สวัสดีครับ" เย่ว์เสี่ยวเฟยรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเค้นคำพูดเหล่านี้ออกมาจากลำคอ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกแปลกหู

"อ้อ จ้ะ สวัสดีจ้ะ" เสียงจากปลายสายฟังดูซื่อตรงและถ่อมตน "ไม่ทราบว่าโทรหาใครจ้ะ?"

"ผมเป็น... เพื่อนร่วมรบของเว่ยต้าหย่งครับ" ยามที่คำว่า "เพื่อนร่วมรบ" ถูกพูดออกไป หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง