บทที่ 568 ทุกสายโทรศัพท์ คือการถูกแล่เนื้อทีละชิ้น!

ในวินาทีที่แม่ท่านนั้นถามคำว่า "เขาจะกล้าหาญไหม" ด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าจนถึงขีดสุดนั้น เย่ว์เสี่ยวเฟยรู้สึกราวกับว่าหัวใจของเขาถูกมือที่มองไม่เห็นกำเอาไว้แน่น

เจ็บปวด! เจ็บปวดลึกลงไปถึงกระดูก!

นี่ช่างเป็นแม่ที่ซื่อตรงและยิ่งใหญ่เหลือเกิน! หลังจากทราบข่าวร้ายว่าลูกชายของตนเสียชีวิตแล้ว เธอไม่มีคำตัดพ้อ ไม่มีคำถามซักไซ้ และไม่มีการร้องขอสิ่งใดเลย สิ่งเดียวที่เธอเป็นห่วงคือลูกชายของเธอในวินาทีสุดท้ายนั้น ได้ทำหน้าที่เป็นวีรชนผู้สง่างามหรือไม่

เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป มันไหลพรั่งพรูประหนึ่งเขื่อนที่แตกทะลัก ทว่ามือที่ถือโทรศัพท์ของเขากลับนิ่งสนิทประหนึ่งศิลาแลง และในวินาทีนั้นเอง น้ำเสียงของเขาก็กลายเป็นความหนักแน่นและกึกก้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

"คุณป้าครับ ฟังผมนะ!”