บทที่ 573 ฟ้าถล่มลงมา ผมจะเป็นคนแบกรับเอง!

สีหน้าของจางเป่ยไห่ซีดเผือดลงในทันที เขาอ้าปากค้างทว่ากลับไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้เลย เขาทราบดีว่าสิ่งที่เย่ว์เสี่ยวเฟยพูดนั้นคือความจริง กองกำลังมืดพวกนั้น เบื้องหลังมักจะมีผู้มีอิทธิพลคอยหนุนหลังอยู่เสมอ ถ้าต้องรอให้พวกเขารอดำเนินการตามขั้นตอนปกติ ป่านนี้ทุกอย่างคงสายเกินไปแล้ว!

เย่ว์เสี่ยวเฟยมองจางเป่ยไห่ที่เงียบงัน ความผิดหวังในดวงตาของเขาฉายชัดอยู่ชั่วครู่ เขายกมือขึ้นชี้ไปที่ชุดเครื่องแบบนายทหารชั้นสัญญาบัตรชุดใหม่ที่เขาสวมอยู่บนร่าง จากนั้นชี้ไปยังดาวสีทองที่ส่องประกายเจิดจ้าบนบ่าของเขา "ผู้บัญชาการจาง ท่านเห็นไหม?”

“เมื่อวานนี้ จอมพลหลงเชียนซาน เพิ่งจะมอบเกียรติยศอันสูงสุดนี้ให้ผมกับมือ”

“แต่ในเวลานี้ ผมกลับรู้สึกว่ามันช่างเสียดสีเหลือเกิน!"

"เฉินเจ๋อ! ในฐานะนักวิจัย ในยามที่เมืองมนต์ขลังเผชิญกับภัยพิบัติที่อันตรายที่สุด เขาก็ไม่เคยถอย!”