บทที่ 577 ฉันเป็นเพื่อนร่วมรบของพี่ชายเธอ!

เฉินเหนี่ยนได้ยินดังนั้นจึงลืมตาขึ้น เธอเห็นพวกปีศาจสิบกว่าคนที่เมื่อครู่ยังตะโกนร้องจะฆ่าจะแกงเธอ บัดนี้กลับนอนพังพาบอยู่บนพื้นประหนึ่งสุนัขที่ตายแล้ว! บางคนกอดขาที่หัก บางคนกุมแขนที่ขาด

ส่วนหมอเถื่อนที่ถูกเรียกว่าคนขายเนื้อผู้นั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันหวาดกลัวจนสติแตกปัสสาวะราดกางเกงส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่ว มันคลานถอยหลังไปอย่างลนลาน บนใบหน้าไร้ซึ่งความสุภาพเยือกเย็นดุจที่เคยมีมา หลงเหลือเพียงความหวาดกลัวอย่างสิ้นสุด!

"คะ... คุณพี่ไว้ชีวิตผมด้วย! ไว้ชีวิตผมเถอะครับ!" มันคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะลงกับพื้นรัวๆ ประหนึ่งคนตำกระเทียม "มันไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ! ผม... ผมก็แค่คนรับจ้างทำตามคำสั่ง! ทั้งหมดเป็นเพราะหยางเทียนหาว! มันเป็นคนสั่งให้ผมมา! ขอร้องล่ะครับ ปล่อยผมไปเถอะ!"

เย่ว์เสี่ยวเฟยเหลือบมองมันอย่างเย็นชา "มือคู่นี้ของแก คือมือที่เอาไว้ใช้ทำเรื่องพวกนี้โดยเฉพาะใช่ไหม?”

“มะ... ไม่ใช่ครับ..." หมอเถื่อนพยายามจะแก้ตัวอะไรบางอย่าง