บทที่ 576 ถอยหลังสิบวินาที ส่งพวกมันไปลงนรก!

เสียงระเบิดดังสนั่นจนหมอปีศาจตกใจจนมือสั่น เข็มฉีดยาหลุดมือตกลงบนพื้นดังเพล้ง! เขาและเหล่าอันธพาลเฝ้าโกดังต่างเงยหน้ามองเพดานด้วยความตื่นตะลึง! เหนือศีรษะขึ้นไป หลังคาที่สร้างจากเหล็กเส้นและคอนกรีตหนาเตอะ... กลับถูกทุบจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่กว่าสองเมตร!

ฟ้าถล่มดินทลาย! เศษหินและเหล็กเส้นจำนวนมหาศาลร่วงหล่นลงมาประหนึ่งห่าฝน! ฝุ่นควันหนาทึบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องในชั่วพริบตา!

"แค็ก แค็ก... เกิดอะไรขึ้น?!”

“เหี้ยเอ๊ย! อะไรกันวะเนี่ย!" พวกอันธพาลต่างสำลักฝุ่นจนไอโขลกและตะโกนถามด้วยความหวาดกลัว วินาทีต่อมา ทุกคนต่างนิ่งงัน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังรูโหว่ที่ยังคงมีเศษฝุ่นร่วงลงมาไม่ขาดสาย

ท่ามกลางกลุ่มฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายอยู่นั้น ร่างอันผึ่งผายร่างหนึ่งได้ร่อนลงมาจากฟ้า! เขาลงจอดบนพื้นโดยหันหลังให้แสงจันทร์ พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวทันที ก่อตัวเป็นรอยร้าวประหนึ่งใยแมงมุม! ชุดเครื่องแบบนายทหารของเขาไร้รอยเปื้อนสะบัดไหวไปตามแรงลม! ดาวสีทองบนบ่าส่องประกายเจิดจ้าแม้ในห้องที่มืดสลัว จนไม่มีใครกล้าสบตา!