บทที่ 575 เทพสงครามจุติ! สามวินาทีก็เกินพอ!

ในห้องเล็กข้างๆ "ฮือ ฮือ ฮือ..." เฉินเหนี่ยนถูกมัดไว้บนเตียงสนามอันเย็นเยียบอย่างรุนแรง ปากของเธอถูกปิดตายด้วยเทปกาวสีเหลือง บนใบหน้าของเธอยังคงมีรอยตบที่เด่นชัด มุมปากแตกและมีเลือดซึมออกมา น้ำตาอาบแก้มของเธอจนเปียกชุ่ม และไหลรินลงมาตามลำคอจนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

คำพูดของพวกอันธพาลเหล่านั้นดังเข้าหูเธอทุกประโยค สิ้นหวัง! ความสิ้นหวังอันมหาศาลประหนึ่งน้ำทะเลที่เย็นเยียบถาโถมเข้าปกคลุมตัวเธอจนมิด เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโลกใบนี้ถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

ที่โรงเรียน หยางหยวนหยวนมักจะคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอเพียงเพราะอิจฉาที่เธอเรียนเก่งกว่าและหน้าตาสวยกว่า วันนั้น หยางหยวนหยวนกำลังรังแกเพื่อนนักเรียนที่มีฐานะยากจนคนหนึ่ง เธอทนเห็นไม่ได้จึงลุกขึ้นพูดความจริง ผลคือหยางหยวนหยวนโกรธจนหน้ามืดจะเข้ามาทำร้ายเธอ แต่กลับพลาดท่าเสียหลักกลิ้งตกบันไดลงไปเอง ดวงตาข้างหนึ่ง... จึงบอดลงเช่นนั้น

ทั้งโรงเรียนและตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่ครอบครัวหยางกลับโยนความผิดทั้งหมดมาที่เธอ หยางเทียนหาวพี่ชายของหยางหยวนหยวนเป็นนักเลงตัวฉกาจของจินหลิง พวกมันเริ่มจากจ้างคนมาทุบบ้านของเธอ ทำร้ายแม่ของเธอจนต้องนอนติดเตียง และตอนนี้ พวกมันกลับจับตัวเธอมาที่นี่ เพื่อจะควักดวงตาของเธอทั้งเป็น! แถมยัง... จะฆ่าเธอและแม่ของเธอด้วย!

หัวใจของเฉินเหนี่ยนค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด พี่ชาย... พี่ชายคือความหวังเดียวของเธอ ทว่าสายโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ สายที่เธอรวบรวมแรงทั้งหมดแอบโทรออกไป... เธอยังไม่ทันได้บอกพิกัดที่ชัดเจน โทรศัพท์ก็ถูกพวกปิศาจพวกนั้นแย่งไปเสียก่อน ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว!