บทที่ 580 วีรชนหรือจะให้ใครมารังแกได้!

เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของหยางเทียนหาว สายตาของเขากวาดมองชายหญิงที่แต่งกายวาบหวิวและมีแววตาเลื่อนลอยในห้องวีไอพี ก่อนจะมองเลยไปยังขวดเหล้าราคาแพงบนโต๊ะและผงสีขาวที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ในใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยมีเพียงความรังเกียจและความเย็นชาที่ไม่อาจบรรยายได้ เขาหวนนึกถึงเฉินเจ๋อ นักรบผู้ยอมสละชีวิตเพื่อประเทศชาติและประชาชน วีรชนผู้ใช้เลือดเนื้อและร่างกายสร้างกำแพงเหล็กกล้าปกป้องบ้านเมืองในสมรภูมิ

แต่ไอ้สารเลวหูหนาหน้าหมูผู้นี้ กลับใช้เวลาเสวยสุขในกามารมณ์และมัวเมาในสุรานารี ในยามที่วีรชนกำลังหลั่งเลือดในสนามรบ ที่น่ารังเกียจยิ่งกว่านั้นคือ มันยังกล้าทำร้ายครอบครัวของวีรชนอย่างโหดเหี้ยม!

แววตาของเย่ว์เสี่ยวเฟยยิ่งทวีความเย็นชา ตึก! ตึก! ตึก! เขาก้าวเดินไปหาหยางเทียนหาวทีละก้าว ทุกย่างก้าวประหนึ่งเหยียบลงบนหัวใจของหยางเทียนหาว ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก หยางเทียนหาวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ในใจเริ่มรู้สึกหวั่นเกรง เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเย่ว์เสี่ยวเฟยที่ทำให้วิญญาณถึงกับสั่นสะท้าน ความรู้สึกแบบนี้ เขาเคยสัมผัสได้เพียงจากซุนเซี่ยวชวนราชาแห่งจินหลิงเท่านั้น

"แก... แกจะทำอะไร?!" หยางเทียนหาวฝืนทำตัวสงบ แต่ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า