บทที่ 592 ปืนของแกเร็ว หรือมือของฉันจะเร็วกว่า?

หลิวรูเหยียนรู้สึกเพียงว่าตาพร่ามัวไปชั่วขณะ เธอไม่ทันมองด้วยซ้ำว่าเย่ว์เสี่ยวเฟยเคลื่อนไหวอย่างไร! ชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ที่เดิมแท้ๆ แม้แต่ฝีเท้าก็ยังไม่ขยับ แต่เหล่าบอดี้การ์ดทั้งสิบคนที่พุ่งเข้าใส่เขาด้วยความดุดัน กลับราวกับพุ่งชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น แต่ละคนกระเด็นกลับหลังไปด้วยความเร็วที่มากกว่าตอนพุ่งเข้ามาเสียอีก!

"ปัง! ปัง! ปัง!" เสียงกระแทกดังอื้ออึงติดต่อกันภายในห้องวีไอพี ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำทั้งสิบคน บางคนกระแทกเข้ากับกำแพงจนภาพวาดราคาแพงแหลกละเอียด บางคนกระแทกเข้ากับโต๊ะกลมไม้แดง จนอาหารหรูหราบนโต๊ะกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี บางคนร่วงลงไปกองบนกระเป๋าเงินทั้งสิบใบที่เปิดอ้าอยู่ ธนบัตรสีแดงปลิวว่อนไปทั่วห้องประหนึ่งห่าฝนเงิน!

ทั้งหมดนี้กินเวลาไม่ถึงสามวินาที! บอดี้การ์ดระดับหัวกะทิทั้งสิบคนของเธอ แม้แต่ชายเสื้อของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็ยังแตะไม่ได้ กลับลงไปนอนกองกับพื้น กุมแขนหรือขาที่หักพลางส่งเสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ทุกคนกระดูกหักอย่างน้อยคนละท่อน และสิ้นฤทธิ์ไปในทันที!

"อ๊าก!" ภายในห้องวีไอพี หญิงงามสิบคนที่ตอนแรกยังแสดงท่าทางดูละครสนุกสนาน บัดนี้ต่างหวาดกลัวจนหน้าถอดสี ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง พากันก้มตัวลงกอดหัวไว้กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเย่ว์เสี่ยวเฟยอีก

หลิวรูเหยียนยืนอยู่กับที่ด้วยความตกตะลึงค้าง สีเลือดบนใบหน้าของเธอหายวับไปในพริบตา ปากอ้าค้างจนหุบไม่ลง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คนพวกนี้ไม่ใช่แค่พวกอันธพาลข้างถนน! ทุกคนเป็นอดีตทหารหน่วยพิเศษและนักมวยอาชีพที่ซุนเซี่ยวชวนทุ่มเงินจ้างมาแพงลิ่ว แต่ละคนสามารถสู้กับคนนับสิบได้! แต่ตอนนี้ แม้แต่ท่าเดียวของฝ่ายตรงข้ามก็ยังรับไม่ได้งั้นหรือ?