บทที่ 593 สามวันให้หลัง ไปคุกเข่าที่สุสานชิงซาน!

ความหวาดกลัว! ความรู้สึกกลัวตายที่สัมผัสได้จริงถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ กลืนกินสติสัมปชัญญะของหลิวรูเหยียนจนมิด! เธอมองดวงตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของเย่ว์เสี่ยวเฟยและรู้ดีว่า ชายคนนี้ไม่ได้ล้อเล่น! เขาจะฆ่าเธอจริงๆ! เสี่ยงงั้นหรือ? เธอไม่กล้าเสี่ยง!

"เคร้ง!" ปืนพกเดอร์ริงเจอร์สีเงินลื่นหลุดจากมือที่อ่อนแรงของเธอ ตกลงบนพื้นอันเย็นเยียบ กำแพงแห่งความอดทนของหลิวรูเหยียนพังทลายลงในวินาทีนี้! เธอละทิ้งการต่อต้านทุกอย่าง ใช้สองมือตบตีแขนของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับขาที่เตะสะเปะสะปะไปในอากาศ

เย่ว์เสี่ยวเฟยจ้องมองใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำเพราะขาดอากาศหายใจของเธอ แววตายังคงเย็นชา เขาคลายมือออก "ตุบ!" หลิวรูเหยียนร่วงลงไปกองกับพื้นราวกับก้อนดิน กุมคอตัวเองพลางไออย่างหนักหน่วง พร้อมกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด น้ำตา น้ำมูก น้ำลายไหลอาบใบหน้า สภาพดูไม่ได้แม้แต่น้อย ความเย้ายวนใจเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น!

หลิวรูเหยียนคุกเข่าอยู่กับพื้น ร่างกายสั่นสะท้านราวกับใบไม้ต้องลม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เธอพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้อย่างย่อยยับจนไม่เหลือชิ้นดี ไม่ว่าจะเป็นกำลังทหาร การใช้เงินทองความสวยงามยั่วยวน หรือกระทั่งการลอบสังหารในวินาทีสุดท้าย ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงเรื่องตลกในสายตาของชายหนุ่มคนนี้

เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่สนใจเธออีกต่อไป เขาหันหลังเดินไปยังโต๊ะไม้เนื้อแข็งขนาดมหึมา บนโต๊ะ กระเป๋าเงินทั้งสิบใบยังคงเปิดอ้าอยู่ ธนบัตรสีแดงส่องประกายเย้ายวนภายใต้แสงไฟ เย่ว์เสี่ยวเฟยเหลือบมองเงินสดหนึ่งพันล้านตรงหน้าโดยไม่มีความรู้สึกใดๆ เขาหยิบธนบัตรขึ้นมาปึกหนึ่ง ชั่งน้ำหนักในมือเล่น ก่อนจะทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องตะลึงงัน