บทที่ 595 ส่งวีรชนสู่สุคติ ทั้งเมืองต่างไว้ทุกข์!

ภายในห้องหนังสือใต้ดินคฤหาสน์เชิงเขา ซุนเซี่ยวชวนนั่งฟังรายงานจากลูกน้องอย่างต่อเนื่อง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งดูพึงพอใจและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ ลูกสมุนสามพันคนระดมพลครบถ้วน! เหล่ายอดฝีมือจากทั่วสารทิศทยอยเดินทางมาถึง! เขารู้สึกราวกับตนเองเป็นราชาผู้กุมกลยุทธ์ ที่กุมชะตาชีวิตของทุกคนไว้ในมือ!

"เย่ว์เสี่ยวเฟย... จิ้นต้าเพ่า..." ซุนเซี่ยวชวนถือแก้วไวน์แดงไว้ในมือ เขย่าเบาๆ ของเหลวสีแดงฉานนั้นภายใต้แสงไฟดูราวกับเลือดสดๆ "ข้าอยากจะรู้นักว่า สามวันให้หลัง พวกแกจะเอาอะไรมาสู้กับข้า!"

หลิวรูเหยียนยืนอยู่ข้างๆ เธอเปลี่ยนมาสวมกระโปรงยาวสีดำที่ดูมิดชิดขึ้น แต่ความหวาดกลัวบนใบหน้าของเธอยังคงไม่จางหายไป "พ่อบุญธรรมคะ เราจำเป็นต้องเล่นงานใหญ่ขนาดนี้เลยหรือคะ?" เธอยังคงกังวลใจ "ทางกองทัพ..."

"ความคิดคับแคบ!" ซุนเซี่ยวชวนเค่นหัวเราะขัดจังหวะ "ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาว่าเราอยากเล่นงานใหญ่หรือไม่แล้ว!”

“แต่เป็นไอ้แซ่เย่ว์คนนั้น ที่เอาดาบมาจ่อคอหอยพวกเรา!”