บทที่ 596 กระเช้าดอกไม้แห่งเทพสงคราม สั่นสะเทือนไปทั่วจินหลิง!

สุสานชิงซาน สถานที่แห่งนี้คือที่ฝังศพของวีรชนและผู้กล้าของเมืองจินหลิง ปกติแล้วจะมีต้นสนและต้นไซเปรสเขียวขจีให้บรรยากาศที่สงบและเคร่งขรึม ทว่าบรรยากาศในวันนี้กลับหนักอึ้งถึงขีดสุด ตลอดเส้นทางมุ่งสู่สุสาน ทุกๆ สิบเมตรจะมีทหารติดอาวุธครบมือยืนประจำการอยู่ สุสานทั้งแห่งถูกประกาศเป็นเขตหวงห้ามโดยสมบูรณ์

เมื่อขบวนรถของเย่ว์เสี่ยวเฟยและคณะค่อยๆ แล่นเข้าสู่ประตูสุสาน ทุกคนต่างต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า บนลานกว้างของสุสาน เต็มไปด้วยผู้คนที่มาร่วมไว้อาลัย แถวหน้าสุดคือผู้นำระดับสูงของเขตทหารจินหลิง แต่ละคนสวมชุดทหารเต็มยศ บนบ่าประดับด้วยดาวนายพลที่ส่องประกายวับวาว พวกเขายืนอยู่อย่างสงบนิ่งกลางสายฝน รอคอยการมาถึงของหีบศพวีรชน ถัดมาคือตัวแทนจากภาคส่วนต่างๆ ของเมืองจินหลิง และยังมีเหล่าทหารผ่านศึกอีกหลายคนที่มาด้วยใจ บนหน้าอกประดับไปด้วยเหรียญกล้าหาญมากมาย แม้อายุจะมากแล้ว แต่หลังยังคงเหยียดตรงไม่ต่างจากวันวาน

สิ่งที่สะดุดตาที่สุด คือพวงหรีดและกระเช้าดอกไม้ที่ทำจากดอกเบญจมาศสีขาวและสีเหลืองจำนวนนับไม่ถ้วนที่วางเรียงรายอยู่สองข้างป้ายหลุมศพ ป้ายคำไว้อาลัยวางเรียงราวกับป่า ดอกไม้สีขาวราวกับหิมะ เปลี่ยนสุสานทั้งแห่งให้กลายเป็นมหาสมุทรแห่งความโศกเศร้า

เลขาฯ ของสำนักงานเทศบาลเมืองที่ยืนอยู่ข้างผู้นำทหาร เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ก็ต้องอ้าปากค้าง เขาเองก็ผ่านงานใหญ่มานักต่อนัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นงานศพที่ยิ่งใหญ่ระดับนี้ คนที่เสียชีวิตคนนี้ คือวีรชนระดับไหนกันแน่?

ขวับ! สายตาของเขาเหลือบไปมองป้ายคำไว้อาลัยบนกระเช้าดอกไม้เหล่านั้นโดยสัญชาตญาณ "สหายร่วมรบจากกองร้อยแปดร้อยแห่งเมืองมนต์ขลัง ส่งสหายเฉินเจ๋อเป็นครั้งสุดท้าย!”