บทที่ 597 พี่ชายคะ หนูไม่เจอพี่ แต่หนูเจอวีรชนของหนูแล้ว!

ทุกคนกลั้นหายใจฟังอย่างเงียบเชียบ

"หัวหน้าหมู่ของเขาบอกว่า เฉินเจ๋อมักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอ ใครลำบากเขาก็จะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปช่วย ตอนฝึกซ้อมพอเขาฝึกส่วนของตัวเองเสร็จ ก็ยังไปช่วยทหารใหม่ที่ตามไม่ทัน พวกเราต่างล้อเขาว่าเขามีดวงชะตาที่ต้องเหนื่อยยากมาตั้งแต่เกิด"

"เขายังเป็นคนขี้งกมาก เงินเดือนที่กองทัพจ่ายให้แต่ละเดือน เขาไม่กล้าใช้เงินแม้แต่บาทเดียว เสื้อผ้าขาดก็เอามาเย็บปะติดปะต่อ รองเท้าพังก็เอากาวมาแปะแล้วใส่ต่อ พวกเราไม่รู้เลยว่าเขาเก็บเงินไปทำไม"

"เขาเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ส่งกลับบ้าน เพื่อมารักษาแม่ที่นอนป่วยติดเตียง และเก็บไว้เป็นค่าเทอมให้น้องสาวที่ยังเรียนหนังสืออยู่"

เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ ในฝูงชนก็มีเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นเบาๆ เฉินเหนี่ยนอดทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอใช้มือปิดปากไว้ น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ ขอบตาของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็แดงก่ำเช่นกัน