บทที่ 598 ราชาแห่งจินหลิง เสด็จมาถึง!

"ฮือ ฮือ ฮือ..." ทหารหนุ่มคนหนึ่งไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้อีกต่อไป เขาใช้หลังมือปาดน้ำตาที่นองหน้าพร้อมส่งเสียงสะอื้นออกมาอย่างอัดอั้น เสียงร้องไห้นั้นราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้น ไม่นานนัก คนที่สอง คนที่สาม ก็ตามมา... เหล่านักรบผู้กล้ากว่าสองร้อยนายที่ผ่านสมรภูมิเลือดมาอย่างโชกโชนโดยไม่เคยหลั่งน้ำตา บัดนี้ต่างร้องไห้ราวกับเด็กๆ พวกเขาไม่ได้ร้องไห้เพราะความโศกเศร้า แต่เป็นเพราะความตื้นตันและตื่นตะลึง! เพราะความเข้มแข็งและแสนรู้ของเด็กสาวตรงหน้า ทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของพวกเขาละลายลงอย่างหมดสิ้น

เย่ว์เสี่ยวเฟยมองดูเฉินเหนี่ยน มองดูดวงตาคู่ที่ยังคงเปล่งประกายแม้จะเต็มไปด้วยหยาดน้ำตานั้น ในใจราวกับถูกบางสิ่งกระแทกเข้าอย่างแรง เขาก้าวเข้าไปถอดเสื้อคลุมทหารของตนออก แล้วห่มลงบนบ่าที่บอบบางของเฉินเหนี่ยน "พูดได้ดีมาก" น้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยพลัง "พี่ชายของเธอ คือวีรชน”

“พวกเรา ก็คือวีรชนของเธอเช่นกัน"

เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าทหารกองร้อยแปดร้อยกว่าสองร้อยคนที่กำลังร้องไห้โฮกันอยู่ น้ำเสียงของเขาดังขึ้นกะทันหันราวกับเสียงฟ้าผ่า! "ไอ้พวกบัดซบ! หยุดร้องไห้กันได้แล้ว!”

“พวกเราคือทหาร! เป็นทหารของกองร้อยแปดร้อย!”