บทที่ 608 ที่พึ่งพิง อยู่ที่เมืองหลวง!

ฝนหยุดตกแล้ว เมฆดำบนท้องฟ้าก็สลายไปมาก เผยให้เห็นแสงแดดอ่อนๆ ที่ดูหม่นหมอง

กองทัพทหารกว่าหมื่นนายจากเขตทหารภาคตะวันออกที่นำโดยเซียวเทียนเซ่อ หลังจากเสร็จสิ้นการไว้อาลัยแก่วีรชน ก็ถอนกำลังออกไปอย่างเงียบเชียบราวกับตอนที่มา กระแสธารเหล็กกล้าสีเขียวขี้ม้านั้นมาเร็วไปเร็ว ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยความยุ่งเหยิงและพื้นดินที่โคลนตมจากการเหยียบย่ำของรองเท้าบูททหาร เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าฉากอันตระการตาเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน

บรรดาข้าราชการเมืองจินหลิงและผู้ใหญ่ในกองทัพต่างหาข้ออ้างต่างๆ นานาเพื่อถอยออกไปอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ส่งผลกระทบต่อจิตใจของพวกเขาอย่างรุนแรงเกินไป พลตรีวัยยี่สิบปี! เทพสงครามเก้าดาวที่นำทัพนับหมื่นมาไว้อาลัยด้วยตนเอง! เครื่องบินรบไวท์เอ็มเพอเรอร์สี่ลำที่บินทำพิธีเกียรติยศสูงสุด! เหตุการณ์เหล่านี้เพียงเรื่องเดียวก็เพียงพอที่จะสร้างคลื่นยักษ์ไปทั่วทั้งประเทศมังกรได้แล้ว! พวกเขาต้องการเวลาเพื่อย่อยสิ่งที่เห็นในวันนี้ และต้องประเมินใหม่ว่านายพลหนุ่มที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนี้ มีภูมิหลังและพลังอำนาจที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงใด!

ไม่นานนัก สุสานชิงซานที่เคยอึกทึกก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง เหลือเพียงเย่ว์เสี่ยวเฟย หน่วยนิกหลิน และเหล่านักรบกองร้อยแปดร้อยกว่าสองร้อยนายที่สมัครใจอยู่ปกป้องหลุมศพของสหายร่วมรบ

เย่ว์เสี่ยวเฟยถอดชุดพิธีการพลตรีที่ทำให้เขาเปล่งประกายเจิดจ้าออก และส่งให้ซานจีเก็บรักษาไว้ เขากลับมาเป็นชายหนุ่มที่สวมชุดฝึกฝนธรรมดาดูเรียบง่ายอีกครั้ง เขาเดินไปที่หน้าป้ายหลุมศพของเฉินเจ๋อ หยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดคราบฝนและโคลนบนป้ายหลุมศพจนสะอาดหมดจดทุกซอกทุกมุม