บทที่ 607 โขกศีรษะเก้าสิบเก้าครั้ง ห้ามขาดแม้แต่ครั้งเดียว!

"พี่เสี่ยวเฟย... สุดยอดไปเลย!" ซานจี ไป่ปิง และคนอื่นๆ มองดูเย่ว์เสี่ยวเฟยที่สวมชุดทหารพิธีการและแผ่รังสีอำนาจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ต่างตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ

"ทำมันให้ตื่น" น้ำเสียงเรียบเฉยของเย่ว์เสี่ยวเฟยทำลายความเงียบงันลง สายตาของเขาจับจ้องไปยังซุนเซี่ยวชวนที่นอนกองอยู่กับพื้นโคลนราวกับสุนัขตาย แววตาของเขาเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ

"รับทราบ!" ทหารจากกองร้อยแปดร้อยสองนายก้าวเข้าไปทันที คนหนึ่งตักน้ำโคลนเย็นเยียบจากหลุมข้างๆ ใส่หมวกเหล็กแล้วสาดใส่หน้าซุนเซี่ยวชวนอย่างไม่เกรงใจตั้งแต่น้ำจรดเท้า!

"แค่ก! แค่กๆ!" น้ำโคลนเย็นเฉียบทำให้ซุนเซี่ยวชวนสำลักจนได้สติขึ้นมาทันที เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าไร้อารมณ์ของเย่ว์เสี่ยวเฟย และดาวสีทองบนบ่าที่ดูราวกับจะแผดเผาวิญญาณของเขาให้มอดไหม้! พลตรี! คำสองคำนี้ดังก้องอยู่ในหัวของเขาประหนึ่งคำสาปแช่งที่กำลังคร่าชีวิต!

"อย่า... อย่าฆ่าฉันเลย...”