บทที่ 610 ฉัน ซุนเซี่ยวชวน กลับมาแล้ว!

น้ำเสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยหนักแน่นและเด็ดขาด! จิ้นต้าเพ่าฟังจบก็ตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็เข้าใจแผนการของเย่ว์เสี่ยวเฟย

นี่คือแผนการที่กล้าหาญและอันตรายอย่างยิ่ง! ปล่อยเสือเข้าป่า! ล่ออสรพิษออกจากรู! หากพลาดเพียงนิดเดียว อาจนำหายนะมาสู่ตัวเองได้! เขามองดูหลานชายตรงหน้า ผู้ซึ่งแม้จะยังอายุน้อยแต่กลับมีความคิดที่รอบคอบจนน่าสะพรึงกลัว ในใจของเขาพลันเกิดคลื่นอารมณ์ถาโถม

เจ้าเด็กคนนี้ ไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืนที่ต้องการการปกป้องจากเขาอีกต่อไปแล้ว เขาเติบโตกลายเป็นพยัคฆ์ร้ายที่รู้จักวางแผนและล่าเหยื่ออย่างแท้จริง!

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!" ผ่านไปนาน จิ้นต้าเพ่าตบโต๊ะดังปังแล้วกัดฟันพูด "ทำก็ทำ!”

“แค่ปล่อยนักโทษคนหนึ่ง จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรกันนักหนา!”