บทที่ 611 สวี่เหวินเฉียง พาคนมาช่วยฉันที่จินหลิง!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา แท็กซี่คันหนึ่งจอดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์หรูหราบนพื้นที่หลายพันตารางเมตรบริเวณเชิงเขาสายสีม่วง นี่คือ "พระราชวัง" ของซุนเซี่ยวชวน คฤหาสน์ทั้งหลังถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยกำแพงสูงห้าเมตรและรั้วไฟฟ้าที่แน่นหนา ที่หน้าประตูมีประตูนิรภัยที่สามารถต้านทานการพุ่งชนของรถหุ้มเกราะได้ มีบอดี้การ์ดติดอาวุธครบมือลาดตระเวนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เรียกได้ว่าที่นี่คือป้อมปราการส่วนตัวที่แข็งแกร่งดุจกำแพงเหล็ก!

ซุนเซี่ยวชวนลงจากรถ มองดูคฤหาสน์ที่คุ้นตาซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและสถานะของเขา ความอัปยศและความกังวลใจจากการเป็นนักโทษที่ผ่านมาเริ่มจางหายไปจนเกือบหมดสิ้น ความรู้สึกของการได้กลับบ้านนี่มันดีจริงๆ!

ทว่า เมื่อเขาเดินมาถึงหน้าประตู คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นอีกครั้ง หน้าประตูที่ควรจะมีชายฉกรรจ์แปดคนยืนประจำการ บัดนี้กลับว่างเปล่าไม่มีแม้แต่เงา! คฤหาสน์ทั้งหลังเงียบงันราวกับเมืองร้าง

"คนหายไปไหนหมด? ตายไปไหนกันหมดวะ?" หัวใจของซุนเซี่ยวชวนเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เขารีบก้าวเดินไปยังประตูหน้า กรอกรหัสและแสกนลายนิ้วมือ "ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... ยืนยันตัวตนสำเร็จ"

ประตูนิรภัยหนาหนักค่อยๆ เลื่อนเปิดออกไปทั้งสองข้าง ซุนเซี่ยวชวนรีบพุ่งเข้าไปข้างในอย่างใจจดใจจ่อ จากนั้นเขาก็ต้องตกตะลึงจนค้างไป ภายในคฤหาสน์นั้นเละเทะไม่เป็นชิ้นดี บนสนามหญ้าเต็มไปด้วยสิ่งของกระจัดกระจาย ในสระว่ายน้ำมีขวดเหล้าและขยะลอยเกลื่อน ในห้องรับแขกที่หรูหราที่สุดซึ่งทำจากไม้ประดู่ทองคำ กลับถูกรื้อค้นจนไม่เหลือชิ้นดี! โซฟาถูกกรีดขาด แจกันโบราณแตกละเอียด และภาพวาดลายเส้นของถังป๋อหู่ราคาหลายร้อยล้านที่ติดอยู่บนผนังก็หายวับไป!