บทที่ 637 ความเสียดายของซูกั๋วหัว!

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในห้องถึงกับตกตะลึง! "ภรรยา คุณบ้าไปแล้วหรือ?!" ซูกั๋วหัวเป็นคนแรกที่กระโดดขึ้นมาแล้วร้องลั่น: "รับเขาเป็นลูกบุญธรรม? จะเป็นไปได้ยังไง! แล้วหว่านหนิงลูกเราล่ะ..." เขาอยากจะพูดว่า ลูกสาวเราก็ยังไม่แต่งงาน การจะรับชายอื่นมาเป็นพี่ชายบุญธรรมในบ้านมันจะดูดีได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายตรงข้ามยังเป็น "ลูกชายของอาชญากร" อีกด้วย!

"หุบปากแกไปเลย!" เจียงหลานหันขวับกลับมา จ้องหน้าสามีด้วยสายตาที่แข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเอง! ใครก็ห้ามคัดค้าน!" ความอ่อนโยนที่เธอเก็บงำมานานหลายปี ในวินาทีนี้ถูกแทนที่ด้วยรัศมีแห่งความเป็นแม่และคำมั่นสัญญาที่มีต่อเพื่อนรัก ความเด็ดขาดนั้นเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง

ซูกั๋วหัวถูกแรงกดดันนี้เล่นงานจนอ้าปากค้าง คำพูดที่เตรียมจะเถียงก็ต้องกลืนหายกลับลงไปในลำคอทันที เจียงหลานไม่สนใจเขาอีกต่อไป เธอหันไปมองเย่ว์เสี่ยวเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"คุณอาเจียง..." เย่ว์เสี่ยวเฟยเองก็ไม่คิดว่าเธอจะเสนอเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"เด็กโง่" น้ำตาของเจียงหลานไหลออกมาในที่สุด แต่ในเสียงนั้นกลับแฝงด้วยรอยยิ้ม: "ยังไม่ยอมเปลี่ยนคำเรียกอีกหรือ?" เย่ว์เสี่ยวเฟยมองดูความจริงใจและความรักในแววตาของเธอ ความอบอุ่นนั้นช่วยขับไล่เงามืดสุดท้ายในใจเขาจนหมดสิ้น เขาลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้เจียงหลานอย่างนอบน้อม "คุณแม่บุญธรรมครับ!"