บทที่ 64: กองทัพอากาศมีเครื่องบินรบ กองทัพเรือมีเรือรบ ส่วนกองทัพบกมี...

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ทำให้ทุกสิ่งสั่นสะเทือน

ภาพตึกเกาที่กำลังถล่มจากบนลงล่างสร้างแรงกระแทกทางสายตาให้กับทุกคน

ราวกับว่าฉากในภาพยนตร์กำลังเกิดขึ้นจริง!

แขกที่อยู่ในงานต่างยืนนิ่งด้วยความตกใจ

ไม่กี่วินาทีต่อมา ความกลัวก็ท่วมท้นจนปกคลุมพวกเขาไว้

“หนีเร็ว! ตึกถล่มแล้ว!”

ไม่รู้ว่าใครกรีดร้องออกมา ราวกับว่าได้จุดชนวนระเบิดแล้ว

ผู้คนต่างก็แตกตื่น

เสียงกรีดร้อง เสียงร้องไห้ และเสียงขอความช่วยเหลือผสมกัน

แขกในชุดราตรีหรูหราต่างก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองแล้ว พวกเขาต่างพากันผลักไสกันและวิ่งหนีออกไปจากจัตุรัสอย่างบ้าคลั่ง

“อย่าเบียด! ให้ฉันไปก่อน!”

“รีบโทรแจ้งตำรวจ! โทรเรียกรถพยาบาล!”

“หลบไปให้หมด! ฉันเป็นผู้อำนวยการ! ให้ฉันไปก่อน!”

ในความวุ่นวาย มีคนถูกผลักจนล้มลงไปกองกับพื้น และถูกฝูงชนเหยียบย่ำ

งานเลี้ยงที่ยิ่งใหญ่กลายเป็นความวุ่นวายในทันที

จิ้นต้าเพ่าปกป้องเย่ว์เสี่ยวเฟยไว้ด้านหลัง แล้วมองดูฝูงชนที่กำลังวุ่นวายอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะมีใครทำร้ายเย่ว์เสี่ยวเฟย

ส่วนจ้าวเหมิงเซิ่งก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สายตาของเขาดูเย็นชา

ไม่กี่นาทีต่อมา แรงระเบิดก็สงบลง

ควันจางหายไป ฝุ่นก็ตกลงไปที่พื้น

“ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!”

ทุกคนมองกลับไปอย่างหวาดกลัว

ตึกเกาที่สูงเสียดฟ้าในตอนนี้ได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว

แต่กลับไม่ส่งผลกระทบต่ออาคารอื่น ๆ การระเบิดเกิดขึ้นที่ตึกนี้เท่านั้น และไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ

“โอ้พระเจ้า! นี่มัน...”

เย่ว์เสี่ยวเฟยขยี้ตา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ

เขาไม่เคยคิดเลยว่า “ของขวัญชิ้นใหญ่” ที่ท่านอาจ้าวมอบให้ตระกูลเกา จะยิ่งใหญ่ขนาดนี้!

นี่มันไม่สมเหตุสมผล!

แต่มันยุติธรรมมาก!

ก่อนหน้านี้เกาจื่อเซิ่งเคยขู่ว่าจะรื้อบ้านเก่าของตระกูลเย่ว์ให้ราบคาบ!

ตอนนี้ท่านอาจ้าวก็ระเบิดตึกเกาให้พังทลาย

ตาต่อตาฟันต่อฟัน!

ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ก็พลุ่งพล่านออกมาในหัวใจของเขา

เย่ว์เสี่ยวเฟยหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขามีน้ำตาและพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ: “ท่านอาจ้าวครับ! ขอบคุณที่แก้แค้นให้ผม! แก้แค้นให้กับตระกูลเย่ว์ของพวกเรา!”

ความอัปยศ ความกลัว และความโกรธที่เขาทนมาตลอดหลายวัน...

ในตอนนี้ก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว

“เสี่ยวเฟย! นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว!”

จ้าวเหมิงเซิ่งตบหลังเย่ว์เสี่ยวเฟยเบา ๆ ราวกับว่าเขาเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยไป

ส่วนพ่อลูกตระกูลเกาในตอนนี้เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่าง พวกเขายืนนิ่งอยู่กับที่

เกาจื่อเซิ่งมองดูตึกของครอบครัวที่กลายเป็นซากปรักหักพัง

ตึกนี้มีมูลค่าถึงสองพันล้าน!

เป็นทรัพย์สินที่เขาจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย และเป็นความหยิ่งยโสของเขาในเมืองเจียงเฉิง!

“อ๊ากกกกก!”

เกาจื่อเซิ่งได้สติและคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้คนแซ่จ้าว! แกกล้าดียังไงถึงได้ระเบิดตึกของตระกูลเกา!”

“แกรู้ไหมว่าตึกนี้มีค่าเท่าไหร่? สองพันล้าน! สองพันล้านหยวนเลยนะ!”

เขาพุ่งไปหาจ้าวเหมิงเซิ่งแล้วด่า

“แกทำลายธุรกิจของตระกูลเกา!”

“ทำลายทุกอย่างของตระกูลเกา!”

“ข้าจะฆ่าแก! ข้าจะถลกหนังแก! สับแกเป็นชิ้น ๆ! แล้วเผาแกให้เป็นเถ้าถ่าน!”

ที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าของเกาเทียนสงดูแย่ยิ่งกว่าคนตายเสียอีก

เขาจ้องมองไปที่ซากปรักหักพัง หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง และเกือบจะขาดใจตาย

เมื่อเทียบกับความโกรธของลูกชายแล้ว เกาเทียนสงรู้สึกงุนงงและหวาดกลัวมากกว่า เขาสงสัยจ้าวเหมิงเซิ่ง: “แก...แกทำได้อย่างไร? มันเป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!”

“หึ!”

จ้าวเหมิงเซิ่งมองเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

“แกไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้!”

ความจริงแล้ว ในระหว่างทางที่ขับรถไปที่ตึกเกา

จ้าวเหมิงเซิ่งได้ใช้โทรศัพท์ดาวเทียมเพื่อติดต่อหน่วยทหารให้แอบลอบเข้าไปในตึกเกาและติดตั้งระเบิดที่สามารถควบคุมการระเบิดได้

ระเบิดนี้มีพลังทำลายล้างสูง แต่ก็สามารถควบคุมได้แม่นยำ ซึ่งทำให้เกิดผลกระทบที่น่าตกใจเช่นนี้

มันสามารถทุบตึกเกาให้ราบคาบได้โดยที่ไม่ทำร้ายใคร

“พ่อครับ! ผมรู้แล้ว!”

ทันใดนั้น เกาจื่อเซิ่งก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของเขาเป็นประกาย

“เขาต้องเป็นหน่วยทำลายวัตถุระเบิดในกองทัพแน่! เขาแอบนำระเบิดออกมา แล้วถึงได้ทำตัวเย่อหยิ่งขนาดนี้!”

“ถ้าไม่ใช่แบบนี้แล้ว เขาจะสามารถระเบิดตึกได้อย่างไร?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เกาเทียนสงก็ยังคงขมวดคิ้วแน่นและรู้สึกว่ามันมีข้อสงสัยมากมาย

ต่อให้จ้าวเหมิงเซิ่งเป็นหน่วยทำลายวัตถุระเบิด เขาก็ไม่มีทางหาวัตถุระเบิดจำนวนมากที่สามารถทำลายตึกระฟ้าทั้งหมดได้หรอก

ไม่ต้องพูดถึงการแอบเข้าไปในตึกเกาที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีในตอนกลางวันแสก ๆ

เบื้องหลังของเขาจะต้องมีอำนาจที่ยิ่งใหญ่กว่าแน่นอน!

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ตาม ตึกเกาพังทลายลงแล้ว ซึ่งเป็นการทำลายตระกูลเกา

เพื่อที่จะสร้างตึกนี้ขึ้นมา ตระกูลเกาไม่เพียงแต่ใช้เงินทั้งหมด แต่ยังจำนองทรัพย์สินหลายอย่างอีกด้วย

ตอนนี้ตึกถล่มลงแล้ว พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับหนี้สินจำนวนมหาศาล และกำลังจะล้มละลาย

ในขณะนั้นเอง จ้าวเหมิงเซิ่งก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง: “ของขวัญเมื่อกี้เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น ต่อไปจะมีสิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่านี้”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในงานก็รู้สึกตกใจ

เกาเทียนสงพยายามทำตัวให้สงบและพูดอย่างแข็งกร้าว

“แก...แกอย่ามาพูดเหลวไหล!”

“แกเป็นแค่คนคนเดียว จะทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่ได้งั้นหรือ?”

“ตระกูลเกาของพวกเราอยู่ในเมืองเจียงเฉิงมาหลายปีแล้ว มีเส้นสายอยู่ทุกที่! แกจะมาสู้กับพวกเราไม่ได้หรอก!”

“พ่อครับ! จะไปพูดเรื่องไร้สาระกับมันทำไม?”

เกาจื่อเซิ่งกัดฟันแล้วพูด: “มันเป็นคนบ้า! จับมันก่อนแล้วค่อยว่ากัน! ผมไม่เชื่อว่ามันจะทำอะไรได้อีก!”

พูดจบ เขาก็หันไปมองบอดี้การ์ดสิบคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาได้จ้างพวกเขามาในราคาที่สูงมาก แต่ละคนเก่งมาก และได้ยินมาว่าพวกเขายังเคยเป็นทหารรับจ้างในต่างประเทศด้วย

“พวกแกยืนนิ่งทำไม?”

เกาจื่อเซิ่งคำราม: “ไป! จับไอ้คนแซ่จ้าวกับไอ้เด็กสารเลวคนนั้น! ไม่ต้องสนใจว่าพวกมันจะเป็นหรือตาย!”

บอดี้การ์ดสิบคนมองหน้ากัน สายตาของพวกเขาเผยความลังเลออกมา

เพราะวิธีการระเบิดตึกของจ้าวเหมิงเซิ่งน่าตกใจมาก พวกเขาจึงรู้สึกกลัว

แต่เมื่อได้รับเงินแล้วก็ต้องทำงาน

พวกเขากำปืนและมีดในมือแน่น แล้วเดินไปล้อมจ้าวเหมิงเซิ่งกับเย่ว์เสี่ยวเฟย

แขกคนอื่น ๆ ที่อยู่ไม่ไกลก็เริ่มพูดคุยกัน

“โอ้พระเจ้า! จะมีคนตายจริง ๆ เหรอ!”

“คนคนนั้นมาตัวเปล่า จะสู้กับบอดี้การ์ดสิบคนที่ถืออาวุธได้อย่างไร?”

“ต่อให้เขาเป็นทหารก็ไม่มีประโยชน์ หมัดเดียวสู้กับสี่มือได้ยาก!”

“น่าเสียดาย! เมื่อกี้ระเบิดตึกดูยิ่งใหญ่ขนาดนั้น แต่ตอนนี้คงจะต้องตายที่นี่แล้ว!”

ทุกคนต่างก็คิดว่าจ้าวเหมิงเซิ่งจะต้องตายอย่างแน่นอน

ในขณะที่สถานการณ์คับขันเช่นนี้!

จ้าวเหมิงเซิ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างกะทันหันและปกป้องเย่ว์เสี่ยวเฟยไว้ด้านหลัง

รูปร่างที่ดูดีของเขาเหมือนกับกำแพงที่ไม่สามารถสั่นคลอนได้

“หึ!”

จิ้นต้าเพ่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าของเขาไม่มีความตื่นตระหนกเลย แต่กลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เขารู้ดีว่าจ้าวเหมิงเซิ่งเก่งขนาดไหน บอดี้การ์ดพวกนี้สู้ไม่ได้หรอก

“ท่านอาจ้าวครับ! ระวังนะครับ!”

เย่ว์เสี่ยวเฟยรู้สึกเป็นห่วงและเตือนเขา

เขายังมีบาดแผลอยู่เลยไม่สามารถช่วยอะไรได้

“ฉึบ!”

ในวินาทีต่อมา จ้าวเหมิงเซิ่งเหมือนมังกรที่พุ่งออกจากทะเล และวิ่งเข้าไปหาศัตรู

เขาใช้ทักษะพิเศษของกองทัพ—สิบแปดท่ามังกรดำ!

ทหารในกองทัพอากาศ กองทัพเรือ และกองทัพบกมีทักษะการต่อสู้ที่แตกต่างกัน!

กองทัพอากาศมีเครื่องบินรบ!

กองทัพเรือมีเรือรบ!

ส่วนกองทัพบกใช้จิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง ร่างกายที่แข็งแรง และศิลปะการต่อสู้!

ในบรรดาศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด สิบแปดท่ามังกรดำคือสิ่งที่เก่งที่สุดและทรงพลังที่สุด

มันแข็งแกร่งและดุดัน แต่ละท่าก็สามารถฆ่าคนได้!

เมื่อก่อนมีทหารเก่าสามคนที่ปลดประจำการแล้ว ดื่มเหล้าอยู่ที่ข้างถนน แล้วเจอกลุ่มอันธพาลที่กำลังจะทำร้ายผู้หญิง พวกเขาจึงเข้าไปช่วยเหลือ

พวกอันธพาลถูกไล่ไป แล้วก็ไปเรียกเพื่อนมา 50 คน

ผลลัพธ์คือ—

ทหารเก่าสามคนมีแค่รอยถลอก ส่วนอีกฝ่าย 28 คนบาดเจ็บสาหัส ส่วนคนที่เหลือก็หนีไป

สิ่งที่ทหารเก่าเหล่านั้นใช้ก็คือสิบแปดท่ามังกรดำนี่แหละ!